"Για 2 πράγματα δε θέλω spoilers : Για τη Βεντούζα, και τα playlists του Θανάση Παπακωνσταντίνου" Θ.Κ.
"Αγαπώ τη Βεντούζα πιο πολύ κι από τις κιθάρες μου" Μ.Π.
Για επικοινωνία, με κάθε troll του Διαδικτύου : vendoozah@gmail.com
Έκτακτο παράρτημα. Δε μας λείψατε και δε σας λείψαμε καθόλου. Τα γεγονότα όμως τρέχουν ερήμην του φτωχού blogger, ο οποίος κυνηγά αγκομαχώντας τις εξελίξεις.
Ονειρεύεται μία κυβέρνηση πολυκομματική και ανιδιοτελή. Μόνος της σκοπός η μεταλαμπάδευση του Ελληνικού πολιτισμού στη μαμά-Ευρώπη. Γιατί ως γνωστόν, "ανήκομεν εις την Δύσιν". Ίσως έτσι μας φερθούν με επιείκια και μας σφάξουν ανώδυνα, παρέχοντας ταυτόχρονα πολιτικό άσυλο σε όσους οδήγησαν τα πράγματα σε αυτό τον επικίνδυνο μονόδρομο.
Μιας και το Σύνταγμα έχει καταντήσει κουρελόχαρτο που ερμηνεύεται κατά το δοκούν, ιδού ο ορισμός της καλύτερης δυνατής κυβέρνησης :
Πρωθυπουργός : Γεώργιος Καρατζαφέρης (προς εκπλήρωση του οράματος που είδε στην Αγια-Σοφιά)
Υπουργός Εσωτερικών: Βύρων Πολύδωρας (προς αντικατάσταση της γράνας, η οποία αποσαρθρώνει τις διοικητικές δομές)
Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης : Πάνος Παναγιωτόπουλος (ένας τεχνοκράτης cracker στο φυσικό του περιβάλλον)
Υπουργός Οικονομικών: Αντώνης Σαμαράς (για 18 μήνες, και με τη βοήθεια του Θεού. Γιατί πιστεύουμε ΚΑΙ στα θαύματα)
Υπουργός Εξωτερικών: Ντόρα Μπακογιάννη (το μεγάλο μας διαπραγματευτικό ατού)
Υπουργός Εθνικής Άμυνας: Νίκος Μιχαλολιάκος (για τη Μεγάλη Ελλάδα, με πρωτεύουσα το Νέο Δελχί)
Υπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας: Πάνος Καμμένος (με τέτοιο επίθετο η θέση του κάθε άλλο παρά επίφοβη είναι)
Υπουργείο Περιβάλλοντος: Μιχάλης Τρεμόπουλος (Δάση να καίγονται και συ να μ' αγαπάς)
Υπουργός Παιδείας : Κυριάκος Βελόπουλος (Η Κλεοπάτρα ήταν Ελληνίδα, και ο Ναπολέων καταγόταν από τη γενιά των Καλημέρηδων)
Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων: Thomas το Τρενάκι (η προφανής επιλογή)
Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης: Γιώργος Παπανδρέου (τιμής ένεκεν, για τη ριζοσπαστική προσέγγιση στον τομέα της εργασίας. Ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια)
Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: Μίμης Ανδρουλάκης (άσε την υγεία, ας μιλήσουμε για αλληλεγγύη)
Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων: ο Παππούς (χωρίς την πίτα του)
Υπουργός Δικαιοσύνης : Θάνος Πλεύρης (μιας και η οικογένειά του έχει αναπτύξει σχεδόν ερωτική σχέση με τον Άρειο Πάγο)
Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Χρήστος Παπουτσής (μετά το ομολογουμένως πετυχημένο έργο του, στερεί από τον Θάνο Πλεύρη το παιδικό του όνειρο : Το υπουργείο Δημοσίας Τάξεως).
Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού : Σάκης Ρουβάς (ο λόγος είναι προφανής)
Υφυπουργός : Φίλιππος Πλιάτσικας (με τις μετοχές του να παίζουν ψηλά, λόγω του αιώνιου reunion)
Υπουργός Επικρατείας και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος: Άδωνις Γεωργιάδης (το 10 το καλό στην παραπληροφόρηση)
Σε αυτό το γραφικό , άκρως φασιστικό και συνάμα επικίνδυνο κυβερνητικό σχήμα, θα μπορούσαν να προστεθούν και άλλοι αστέρες. Η Μαριάννα "καλέ εγώ έχω τα σκήπτρα της πουτανιάς" Ντούβλη για το πολιτισμού, ο Στέφανος "Da Punisher" Xίος στη θέση του Αδώνιδος, η Βέρα Λάμπρου feat το νινί και το καράβι στο αρμόδιο υπουργείο, ο εγγονός του Πλεύρη, τα ανήψια του Πλεύρη, ο Gimli, οι νάνοι του Erebor και της Moria (feat τα τσεκούρια τους σαν συντροφιά του Μάκη Βορίδη), οι 7 Νάνοι στο S/S Cyrenia, και φυσικά η Χιονάτη.
Oμολογώ πως το συγκεκριμένο σχήμα είναι περισσότερο Δεξιό παρά προοδευτικό, αλλά πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας τη ραγδαία άνοδο του Νεοφιλελευθερισμού και της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Καλή λευτεριά.
Έχεις αισθανθεί ποτέ ότι ζεις σε ένα Σύμπαν τρομερών συμπτώσεων? Αν ναι, συνέχισε να διαβάζεις. Η Βεντούζα προέβη σε ανταρσία, και αποφάσισε (ερήμην του Jedi Master φυσικά) να δημιουργήσει μία θεματική ενότητα η οποία θα πραγματεύεται τη φύση των συμπτώσεων.
So, είμαστε το συνονθύλευμα των επιρροών μας. Οι δημιουργίες, όπως και η αύρα των ανθρώπων που μας επηρεάζουν θετικά, μας συντροφεύουν όπου κι αν βρισκόμαστε. Τί γίνεται όμως όταν κάποια γεγονότα ξεφεύγουν από τα στενά όρια της λογικής? Γιατί άλλο το να αγαπάς ένα τραγούδι, κι άλλο αυτό να σε ακολουθεί. Φτιάξε καφέ, στρίψε και ένα τσιγάρο (κανονικό ή ινδιάνικο, it depends on you), και ρίξε ένα βλέφαρο :
Υπάρχουν κάποιες στιγμές, κατά τις οποίες ο γράφων νιώθει ότι συγχρονίζεται με τον Κοσμικό Παλμό, και τον αφουγκράζεται. Ότι τυλίγεται από την ανάσα του Σύμπαντος. Και αφού έφτιαξες τον καφέ, πάτα το play. Να το πατήσεις όμως. No cheating please!
Here we go. Ιανουάριος 2008. Ο Αιθεροβάμων βρίσκεται στο Παρίσι. Ο οποίος Αιβεροβάμων, όταν πηγαίνει στο εξωτερικό, προσπαθεί να αποφεύγει τα τουριστικά μέρη, κάνοντας ταυτόχρονα μεγάλη προσπάθεια να βιώσει έστω σε ένα στοιχειώδη βαθμό την καθημερινότητα του κατοίκου της εκάστοτε πόλης. Αξίζει τον κόπο, ειλικρινά.
Ο τόπος : Cimetière du Père-Lachaise. Το νεκροταφείο αυτό, είναι ένα από τα πιο φημισμένα της Ευρώπης. Όσο κυνικό κι αν ακούγεται. Αν και τουριστική ατραξιόν λοιπόν (βλέπεις, όλη η καλή κοινωνία έχει θαφτεί ή αποτεφρωθεί εκεί), οι αντιστάσεις του Jedi Master πήγαν περίπατο. Όπως πήγε κι αυτός περίπατο, στο νεκροταφείο. Ένα χαρούμενο περίπατο. Τουλάχιστον έτσι νόμιζε.
Το mp3 στα αυτιά, και η παράξενη βόλτα ξεκινά.
Διαπίστωση πρώτη : Κάποιοι "κοινοί θνητοί", κουβαλάνε όσα αγάπησαν ακόμα και στο τελευταίο τους ταξίδι. Κάποιος τύπος, πέθανε το 1978, σε ηλικία κάτω των 30 ετών. Πάνω στον τάφο του γράφει "έζησε στο έπακρο, μεγάλωσε και ανδρώθηκε, χάρη στους Pink Floyd". Στον τάφο του, είναι σκαλισμένο το εξώφυλλο του "Animals", και ακριβώς από κάτω γράφει "...dragged down by the stone". O θείος Roger πραγματεύεται τη φύση του θανάτου, ιδιαιτέρως αν είσαι άπληστος και υποκριτής. Συγγνώμη που δεν τα βλέπεις αποτυπωμένα σε φωτογραφία, αλλά ήταν τέτοιο το σοκ, που χάθηκε η επικοινωνία με το Mothership Revolution. Η οποία επικοινωνία, δεν αποκαταστάθηκε ποτέ.
"Περπατώ εις το δάσος, όταν ο λύκος δεν είναι εδώ". Ή μήπως είναι?Αλλά ταυτόχρονα, ο θείος Roger αποκωδικοποιεί το feeling : "Only dimly aware of a certain unease in the air".
Αναρωτιέσαι γιατί ακούς τον Σαμπάχ, και μάλιστα στη συγκεκριμένη εκτέλεση. Here's the explanation(?) : Στο mp3 παίζουν "Τα Ζωντανά". Ένα διπλό live ενός νέου τραγουδοποιού από τη Λάρισα. Insomnia, never fondlered beast?
Διαπίστωση δεύτερη : Η ματαιοδοξία κάποιων ανθρώπων ήταν τόσο μεγάλη, που η τελευταία τους κατοικία θυμίζει ρετιρέ πολυκατοικίας μεγαλούπολης. Κάποιος κύριος λοιπόν (ο πέμπτος από αριστερά), θάφτηκε σε ένα μέρος που φτάνει τα 100 τετραγωνικά.
Αυτή η προκλητική μεγαλοπρέπεια, σε κάνει να ανατριχιάζεις. Μουδιάζεις. Περπατάς διστακτικά. Το mp3 συνεχίζει απτόητο. "Όσοι με γέλασαν, όσοι με κέρασαν πικρό ποτήρι και άχρηστους κανόνες, θα ηττηθούν απ' ό,τι πιο αδύναμο : Από τη χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες". Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή, αντικρύζεις ΑΥΤΟ :
Και σε ρωτάω : Τί σκατά να πει, και πώς να σου περιγράψει ο φτωχός blogger αυτό το Συμπαντικό deja vu? Το θυμάται όμως σαν χθες, γιατί στιγματίστηκε : Σάστισε. Άναψε τσιγάρο. Έπειτα, κάθισε στο έδαφος, και έστρεψε το κεφάλι του προς τον ουρανό. Σα να περίμενε μία απάντηση. Δε θυμάται για πόση ώρα στάθηκε έτσι. Την απάντηση βέβαια την είχε πάρει ήδη. Του την είχε χαρίσει απλόχερα η χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες. Η σταθερά "χρόνος", είχε επιτέλους παρακαμφθεί.
Να μην ξεχάσω να σου αναφέρω τα εξής :
Όπως διαπιστώθηκε εκ των υστέρων, και πρόκειται περί τραγικής ειρωνείας, "κάτοικος" του σαθρού κτίσματος των 100 τετραγωνικών, ήταν ο πατέρας του ανθρώπου τον οποίο σκέπασε η χλόη.
Ο τίτλος "οι πλατιές ενορχηστρώσεις του τυχαίου", είναι του ποιητή Διονύση Καψάλη. Το οποίου το ποίημα μελοποίησε και ενορχήστρωσε με αξιοθαύμαστη μαεστρία ο Γιώργος Χριστιανάκης, στον "Θυρωρό". Μιλάμε για τη Ρουθ.
Coming soon :
Το όνειρο της Κατερίνας Οι πλατιές ενορχηστρώσεις του τυχαίου part 2
'Ενας μικρός φόρος τιμής, σε μία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες της Ελληνικής Σκηνής. Μιας σκηνής, η οποία για να "ενηλικιωθεί" χρειάστηκε μία θυσία στο βωμό της δεσποινίδος "Η". Μια θυσία, που γέννησε ένα μύθο για τη δική μας γενιά. Μια γενιά, που στο πρόσωπο του Σιδηρόπουλου, βρήκε την εξελληνισμένη εκδοχή του Jim Morrison, της Janis Joplin, του Jimmy Hendrix, και τόσων άλλων σπουδαίων performers.
Παύλος Σιδηρόπουλος : 20 χρόνια μετά τη φυγή του.
Αν θέλετε να διαβάσετε τη βιογραφία αυτού του ανθρώπου, καλό θα ήταν να ψάξετε αλλού. Όπως για παράδειγμα, στο βιβλίο του Άκη του Λαδικού, με τίτλο "Πού Να Γυρίζεις". Σε αυτό, και πουθενά αλλού. Γιατί γέμισε η επικράτεια "Παυλολόγους", οι οποίοι απλά αναπαράγουν παπαριές, και των οποίων η ματαιοδοξία δε χωρά σε καμία μονάδα μέτρησης.
Θα σου μιλήσω λοιπόν για τον δικό μου Παύλο Σιδηρόπουλο. Όχι τον "Παυλάρα", ούτε τον "Πρίγκηπα". Αυτά ας τα κρατήσουν για πάρτη τους οι πιτσιρικάδες που τον κάνανε μπλουζάκι. Εγώ θα σου πω για τον καλλιτέχνη του οποίου το έργο, έβαλε ένα λιθαράκι στο να γίνω ο άνθρωπος που έγινα. Έτσι κι αλλιώς, δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από ένα συνοθύλευμα των επιρροών μας. Κάτι άσχετο με το θέμα του post, αλλά σχετικό με όλους μας : Σαν σήμερα, πριν από 2 χρόνια, δολοφονήθηκε από ένα ανθρωπόμορφο κτήνος ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Τσέκαρε το blog του Vaseeleeh, τα λέει καλά.
Τον Σιδηρόπουλο, τον γνώρισα το 1994. Ήταν μια συλλογή της ΕΜΙ, την οποία είχε επιμεληθεί ο Μάνος Ξυδούς. Ο Ξυδούς, ανήκε στην ομάδα των παραγωγών της ΜΙΝΟΣ, και είχε και μία εμπλοκή στη δημιουργία του "Φλου". Εκεί, αναφέρεται στα credits ως βοηθός παραγωγής, ή κάτι τέτοιο. Προς τιμήν του όμως, ο ίδιος ο Ξυδούς σε μία συνέντευξη πριν από λίγα χρόνια, δήλωσε ότι η μόνη του συνεισφορά στη δημιουργία του δίσκου, ήταν το ότι έφτιαχνε καφέδες για τον Π.Σ. και τα μέλη της "Σπυριδούλας". Anyway, R.I.P.
1994, λοιπόν. Και όλως παραδόξως, το πρώτο μου άκουσμα δεν ήταν ο "Μπάμπης ο Φλου", αλλά η λευκή δεσποινίς "Η(ττα)". Ομολογώ πως δε μπόρεσα να αντιληφθώ την ουσία των στίχων του. Μιλάμε βέβαια για ένα παιδί δέκα χρονών. Το παράδοξο θα ήταν να τα κατάφερνα. Θυμάμαι όμως σαν χθες, το πρωτόγνωρο συναίσθημα που ένιωθα κατά την ακρόαση του δίσκου. Ήταν ένας συνδιασμός δέους και χαράς. Αντιλαμβανόμουνα ότι "κάτι σπουδαίο υπάρχει εδώ", και ταυτόχρονα ένιωθα σα να ανακάλυψα την Αμερική. Περιττό να σου πω ότι από εκείνη τη στιγμή, ενηλικιώθηκα μουσικά. Ήρθαν στο καπάκι και τα "9 Πληρωμένα Τραγούδια" από τις Τρύπες, και έκτοτε δεν κοίταξα ποτέ πίσω.
Μια ειλικρινής κατάθεση ψυχής. Από έναν άνθρωπο ο οποίος δε μάσησε ποτέ τα λόγια του. Από κάποιον που όχι απλά βίωσε τον εφιάλτη των σκληρών ναρκωτικών, αλλά πλήρωσε με τη ζωή του αυτή τη νοσηρή συνήθεια. Ladies and gentlemen, η δεσποινίς "Η". Απροσάρμοστοι, 1982. Από το "Εν Λευκώ".
Ο Σιδηρόπουλος, ήταν ο ορισμός της λέξης "μάγκας". Μορφωμένος, γόνος οικογένειας με πλούσιο πνευματικό υπόβαθρο. Αυτός δε γινόταν να αποτελέσει εξαίρεση. Ο αστείρευτος στιχουργικός του κόσμος έχει τέτοια δυναμική, που σε στέλνει στο βιβλιοπωλείο, για να μελετήσεις τις πηγές του. Βλέπε "Οι Σοβαροί Κλόουν". Σπυριδούλα - Φλου. 1978.
Ήταν μάγκας ο Πωλ Σιδηρό, φίλε αναγνώστα. Αντί να ακολουθήσει την πεπατημένη για την εποχή οδό, δημιούργησε μια ολόκληρη σχολή. Αυτό που σήμερα φαντάζει προβλέψιμο έως και βαρετό, το να τραγουδάει δηλαδή κάποιος Rock N' Roll στα ελληνικά, οφείλεται σε ένα μεγάλο βαθμό στον Π.Σ. Αυτός, μαζί με τον Πουλικάκο (Μεταφοραί - Εκδρομαί Ο Μήτσος) και τον Σαββόπουλο (Μπάλλος, Βρώμικο Ψωμί) έσπειραν το σπόρο ο οποίος βλάστησε στην οργιώδη καλλιτεχνικά δεκαετία του 90, όπου η ελληνική ροκ άρχισε να φλερτάρει με το mainstream, και να κερδίζει airplay ακόμα και σε εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης. Βλέπε "Jammin", στην ΕΤ-3. Με τους Στάθη Παναγιωτόπουλο, και Σωτήρη Βακάρο.
Επίσης, δε γίνεται να μην του πλέξουμε το εγκώμιο, όσον αφορά την ανοιχτόμυαλη τοποθέτησή του στον τομέα "μουσική". Σκέψου λίγο τα δεδομένα εκείνης της εποχής : Μουσικά, και όχι μόνο, έπρεπε να ανήκεις σε κάποιο στρατόπεδο. Ο Σιδηρόπουλος, το αρνούνταν κατηγορηματικά. Μπορεί το "άρμα" του να ήταν το Rock N' Roll, αλλά άκουγε και έπαιζε με την ίδια ευκολία folk και ρεμπέτικα. Ο άνθρωπος που έγραψε το "Βιβλίο των Ηρώων", συνεργάστηκε δισκογραφικά με τον Μαρκόπουλο, σε 2 δίσκους. Ο ίδιος, έλεγε πως ήταν "φλιπάρισμα", μετά το "διαζύγιο" με τη Σπυριδούλα. Εγώ λέω πως πήγαζε από την έμφυτη ανάγκη του να εκφραστεί διαφορετικά, μη μπορώντας εκείνη τη στιγμή να βρει το κατάλληλο σχήμα, για να τον ακολουθήσει στα rock μονοπάτια που εκείνος ήθελε.
Άσχετο :
Ο Σαββόπουλος, προόριζε το Σιδηρόπουλο για ερμηνευτή της "Μαύρης Θάλασσας". Όχι μόνο αυτό δεν έγινε ποτέ, αλλά ο Π.Σ. ο οποίος τότε συνεργαζόταν με τον Παντελή Δεληγιαννίδη (βλέπε Δάμων και Φιντίας), "έφαγε τα "Μπουρμπούλια" από τον Σαββόπουλο. Κυκλοφόρησαν ένα EP, και είχαν ένα δίσκο στα σκαριά. Δεν κυκλοφόρησε ποτέ, δυστυχώς. Η σύνθεση : Σιδηρόπουλος - Δεληγιαννίδης - Ντάλλας - Τσιλογιάννης. Έχε κατά νου, πως μία βιογραφία που είναι διαδεδομένη στο Internet όπως οι μπανάνες στα πιθηκοειδή, αναφέρει πως τα "Μπουρμπούλια" έγιναν το συγκρότημα του Σαββόπουλου, μετά τη συνεργασία τους με τον Σιδηρόπουλο. Θα στο πω απλά : Μαλακίες. Για να τσεκάρεις τη Βεντούζα, τουλάχιστον ξέρεις πως εδώ δε θα διαβάσεις παπάτζες.
Μπουρμπούλια (όχι Κωνσταντίνα) - Ο Ντάμης ο Ληστής, που η λογοκρισία τον έκανε "σκληρό".
Ξανακοιτάζω το κείμενο. Στερείται χρονικής συνοχής. Όμως από την άλλη, δεν είναι βιογραφία, οπότε excuse me. Προσπαθώντας να αποκτήσει λοιπόν το κείμενο μια συνοχή, ας πιάσουμε τη δισκογραφία του από το 1978, κι αυτό γιατί δεν πρέπει το κείμενο να φτάσει τις 15 σελίδες Α4.
Σωτήριο έτος 1978. Δύο αδέλφια, ο Βασίλης και ο Νίκος Σπυρόπουλος, δημιουργούν τη "Σπυριδούλα". Ένα ροκ συγκρότημα, το οποίο έπαιζε ως επί το πλείστον διασκευές. Τους πετυχαίνει κάπου ο Σιδηρόπουλος, και γίνεται το μεγάλο μπαμ. Ο Αγγελάκας είχε χαρακτηρίσει το "Φλου" οριακό δίσκο για όλους, και τον Σιδηρόπουλο "Άγιο". Με μία τάση υπερβολής? Δε νομίζω, φίλε αναγνώστα. Κυκλοφορεί ο δίσκος, γίνεται σούσουρο. 10.000 αντίτυπα είχε πουλήσει τότε. Αριθμό τεράστιο, για τα δεδομένα της εποχής. Live, live, live. Και πάλι live. Και σιγά-σιγά, δημιουργείται ένας σταθερός πυρήνας θαυμαστών. Σπυριδούλα - Η Ώρα του Stuff
Θα ήθελα να σταθώ λίγο στο "Φλου". Δίσκος ελληνικός, που απευθύνεται σε Έλληνες.Αλλά η παραγωγή του, μόνο σαν ελληνική των 70's δεν ακούγεται. Μιλάμε για πολύ σπουδαίο επίτευγμα. Για τους στίχους του Π.Σ. τα είπαμε στην αρχή. Η δεύτερη ευχάριστη έκπληξη, πέραν της εξαιρετικής παραγωγής, είναι η μαεστρία με τον οποία ενορχηστρώθηκε ο δίσκος από τους Σπυρόπουλους. BTW, στην "Ώρα του Stuff" συμμετέχει η Δήμητρα Γαλάνη, της οποίας η συμμετοχή αποσιωπήθηκε στην αρχική κυκλοφορία, λόγω του ότι δεν ανήκε στο δυναμικό της EMI.
Όλα τα όμορφα παραμύθια, έχουν και ένα τέλος. Επέρχεται ρήξη στο σχήμα, κυρίως λόγω του ότι το γκρουπ επέμενε στην ταύτιση με κάποιο πολιτικό χώρο (νομίζω πως ήταν Μαρξιστές), κάτι το οποίο ο Σιδηρόπουλος αρνούνταν πεισματικά. Το διάβασες και πιο πάνω. Δε γούσταρε τις κατηγοριοποιήσεις, και απεχθανόταν τους "στρατιώτες" των πολιτικών παρατάξεων. Anyway, η Σπυριδούλα (δηλαδή ο Βασίλης και ο Νίκος Σπυρόπουλος, με άλλους μουσικούς) συνέχισε τη δισκογραφική της παρουσία, με 2 μεγάλα διαλείμματα. Αν πέσει στα χέρια σου κάποια κυκλοφορία, τσέκαρέ την. Σπυριδούλα, 1978 :Βασίλης Σπυρόπουλος, Νίκος Σπυρόπουλος, Τόλης Μαστρόκαλος, Τάσος Φωτοδήμος.
Μεσολαβεί η "Εταιρεία Καλλιτεχνών", με την οποία δεν υπήρξε δισκογραφική δουλειά. Πάμε για άλλα. 1979 : Κάπου ανάμεσα στο Κουκάκι και στα Πετράλωνα, κάποιοι πιτσιρικάδες παίζουν διασκευές ξένων rock κομματιών. Το όνομά τους ήταν "Ηλεκτρικό Άγχος", και έκαναν πρόβες στο σπίτι του Βασίλη του Πετρίδη. Ο Σιδηρόπουλος, έβλεπε πάντα μπροστά. Αντί να ακολουθήσει την πεπατημένη μετά την επιτυχία του "Φλου", αναζήτησε αυτούς τους πιτσιρικάδες, και αφού παρακολούθησε μία πρόβα τους, έκανε ένα από τα μεγαλύτερα δώρα στην Ελληνική Σκηνή : Τους πήρε υπό την "προστασία του", και μετά από 2 χρόνια εξαντλητικών προβών, το αποτέλεσμα ήταν το "Εν Λευκώ". Ladies and gentlemen, οι Απροσάρμοστοι - Το Βιβλίο των Ηρώων. 1982.
"Νονά" των "Απροσάρμοστων" ήταν η μητέρα του Σιδηρόπουλου. Τα περί ελληνικής εκδοχής των "Misfits", είναι μαλακίες. Η ιστορία έχει (περίπου) ως εξής : Ο Π.Σ. τους έχει μαζέψει μια μέρα στο σπίτι του, και επιχειρεί προσέγγιση με την μητέρα του, ώστε να της συστήσει τα παιδιά του group. Ο διάλογος ήταν κάτι σαν :
- Να σου γνωρίσω τα παιδιά. - Μα αυτά δεν είναι παιδιά. Είναι απροσάρμοστα!
Το "Εν Λευκώ", δεν αποσπά τις διθυραμβικές κριτικές του "Φλου". Στο μουσικό τύπο της εποχής, οι απόψεις διίστανται. Άλλος αναφέρει ότι "Ο Σιδηρόπουλος πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, μιλώντας με αφέλεια για την ηρωίνη, πράγμα προκλητικό και επικίνδυνο", ενώ κάποιος άλλος, υπέρμαχος της στιχουργικής του, λέει "Κάποιοι σου λένε ότι Happiness is a Warm Gun : Είναι κουφάλες. Ο Σιδηρόπουλος δε σου χρυσώνει το χάπι. Σου λέει ότι είναι επικίνδυνη και θέλει προσοχή, θανάτου άγγελος σωματοφύλακάς της". Δεν κρύβεται, ο Σιδηρόπουλος. Σου δείχνει τον pusher, και σου λέει ότι "το μάτι του απ' την αγρύπνια είναι πέτρινη γροθιά". Και ο συγκεκριμένος τύπος, καταλήγει στο ότι το "Εν Λευκώ", θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία.
Όντως, στιχουργικά ο δίσκος έχει πολλές αναφορές σε μη επιθυμητές καταστάσεις. Και ακόμα και το εξώφυλλο, φέρνει προς την τοξικομανία. Παρ' όλα αυτά, μία προσεκτική ακρόαση είναι αρκετή για να καταλάβει κανείς πως οι στίχοι του Π.Σ. είναι καθαρά αποτρεπτικοί. Σου παρουσιάζει το πρόβλημα, και σου κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Μουσικά, έχουμε ξεφύγει από τις φαντεζί ενορχηστρώσεις της "Σπυριδούλας" και έχουμε να κάνουμε με το χύμα Rock N' Roll των σκοτεινών υπογείων.
Απροσάρμοστοι - Voodoo Child. Από το δίσκο "Εν Λευκώ", 1982.
ΒTW, τους "Απροσάρμοστους" αποτελούσαν οι Οδυσσέας Γαλανάκης (solo κιθάρα), Βασίλης Πετρίδης (ρυθμική κιθάρα), Αλέκος Αράπης (μπάσο), Κυριάκος Δαρίβας (τύμπανα). Βέβαια σε αυτό το δίσκο, τύμπανα παίζει ο Άκης Σημηριώτης, κι αυτό γιατί ο Δαρίβας είχε παρουσιαστεί στα ένδοξα ελληνικά στρατά.
Και ξανά, live, live, live. Και για να αρχίσουμε λίγο να απομυθοποιούμε τα πράγματα, το κοινό του group, δεν ήταν πολυπληθές. Γενικά, το φαινόμενο "Σιδηρόπουλος και Απροσάρμοστοι", άρχισε να ξεφεύγει από τα στενά όρια των Εξαρχείων γύρω στο 1987.
Κάποιοι καυγάδες, και ένα προσωρινό "διαζύγιο" το συγκροτήματος μετά την κυκλοφορία του "Εν Λευκώ", ήταν στα πλαίσια του λογικού, αφού η καθημερινη συναναστροφή με τα ίδια πρόσωπα, μερικές φορές οδηγεί σε κορεσμό. Anyway, δισκογραφική συνέχεια του "Εν Λευκώ", ήταν το "Zorba the Freak". Ηχογραφήθηκε στο studio Sierra, κάπου στα 1984.
Από αριστερά προς τα δεξιά : Κυριάκος Δαρίβας, Βασίλης Πετρίδης, Οδυσσέας Γαλανάκης, Παύλος Σιδηρόπουλος εντ δε προντιούσερ.
Στιχουργικά, δε δημιουργεί την αμηχανία του προκατόχου του, ενώ μουσικά κάποιοι ενθουσιάζονται, ενώ κάποιοι άλλοι ενίστανται για τις υπερβολικά "φορτωμένες" ενορχηστρώσεις, με 3 και 4 κιθάρες. Η ουσία είναι πως αυτός ο δίσκος άφησε 2 τραγουδάρες, το "Rock N' Roll Στο Κρεβάτι", και το "Άντε...Και Καλή Τύχη Μάγκες".
Κατά την ταπεινή μου άποψη, ο δίσκος είναι ΟΚ,με μόνο φάουλ, την παραγωγή. Την οποία έκανε ο Πουλικάκος, και στην οποία τα γάμησε όλα. Τσέκαρε το δίσκο φίλε. Είναι πρόδρομος της hardcore/nu metal μουσικής. Τα τύμπανα, ισοπεδώνουν τα πάντα στην τελική μίξη. Ακούγονται πιο δυνατά ακόμα και από τις κιθάρες. Anyway, τις καλύτερες ευχές στους ληστές των τραπεζών, ειδικά τέτοιες μέρες, που η φτώχεια μας απειλεί, ολοένα και περισσότερο. Αρκεί φυσικά να μη φάνε κάποιον άνθρωπο, όπως είναι της μόδας τελευταία.
BTW, η μουσική είναι του Αλέκου Αράπη. Και κάπου εδώ, πρέπει να αναφερθεί ότι ο τίτλος "Zorba the Freak", είναι λογοπαίγνιο του "Zorba the Greek". Ο Σιδηρόπουλος, ήταν δισέγγονος του θρυλικού πλέον Ζορμπά. Αυτός έμελλε να είναι ο τελευταίος studio δίσκος των "Απροσάρμοστων", ο οποίος κυκλοφόρησε όσο ήταν εν ζωή ο Π.Σ. Και στον οποίο, περιέχεται ένα κρυφό διαμαντάκι. Αγγλόφωνο, όλως παραδόξως. Ladies and gentlemen, Απροσάρμοστοι - The Clown (1985)
Και πάλι lives, και εν συνεχεία, "αγρανάπαυση". Στο σχήμα εισχωρεί ο Λουκάς Γκέκας, στα πλήκτρα. Ο ήχος του συγκροτήματος όχι μόνο δε λασπώνει, αλλά αναβαθμίζεται. Οι εμφανίσεις τους, συγκεντρώνουν πλέον όλο και περισσότερα άτομα. Και φτάνουμε στις 19 Φεβρουαρίου του 1989. Οι Απροσάρμοστοι, εμφανίζονται στο "Μετρό". Κάποιος φίλος του Σιδηρόπουλου, εν ονόματι Πάνος Ηλιόπουλος, στήνει 3 κάμερες στο χώρο, και βιντεοσκοπεί την εμφάνιση. Εν συνεχεία, καθίσταται υπεύθυνος για την κυκλοφορία ενός από τα χειρότερα live albums ever : Του "Χωρίς Μακιγιάζ".
Καταρχήν, ο δίσκος κυκλοφόρησε χωρίς να ενημερωθεί κανείς από το συγκρότημα. Ο Σιδηρόπουλος είχε δώσει απλά τη συγκατάθεσή του, χωρίς να υπάρξει καμία μετέπειτα συζήτηση. Βέβαια, ο Π.Σ. τονίζει σε συνέντευξή του το ίδιο διάστημα, ότι ο δίσκος είναι κάκιστος, και πως δε θα έδινε με τίποτα το ΟΚ, για να κυκλοφορήσει σε αυτή τη μορφή. Καταρχήν, το εξώφυλλο είναι κάκιστης αισθητικής. Κατά δεύτερον, περιέχονται μόνο (τότε) ακυκλοφόρητα τραγούδια, με εξαίρεση "Τω Αγνώστω Θεώ", σε μία νέα ενορχήστρωση του Αλέκου του Αράπη. Όταν το κοινό του γκρουπ έμαθε τα περί live δίσκου, η όλη προδιάθεση ήταν θετική. Κι αυτό, γιατί τα lives τους ήταν εκρηκτικά. Η μέτρια όμως ηχογράφηση, αδικεί το τελικό αποτέλεσμα. Και φυσικά, η επιλογή των κομματιών. Βέβαια, ο δίσκος βγήκε από την MBI, και όχι από την ΕΜΙ. Και έτσι εξηγείται το ότι δεν περιέχονται άλλα, παλαιότερα τραγούδια. Και όπως σημειώνει κάποιος κριτικός της εποχής "Ενώ οι Απρόσάρμοστοι γαζώνουν στο σανίδι σαν πολυβόλο, στο συγκεκριμένο δίσκο, ακούγονται σαν ραπτομηχανή".
Απροσάρμοστοι - Γυναίκα. Από το δίσκο "Χωρίς Μακιγιάζ". 1989.
Τα κομμάτια του δίσκου, είναι εικόνες της εποχής, αλλά φλερτάρουν έντονα με το δικό μας παρόν. Ο "Άλι" συνεχίζει να πονάει. Και τον ματώνει ο ρατσισμός.
Προφανώς, ζει κάπου στον Άγιο Παντελεήμονα. Η "Αποκάλυψη" θα μπορούσε να είχε γραφτεί για το Guantanamo. Βασικά, το "Χωρίς Μακιγιάζ" είναι ο πιο πολιτικοποιημένος δίσκος του συγκροτήματος. Βλέπε "Της Εθνικής Συμφιλίωσης".
Κάπου εδώ, λυπάμαι που θα "λερώσω" τις σελίδες του blog, ασχολούμενος με τον Πάνο Ηλιόπουλο. Αλλά δε μπορώ να κάνω αλλιώς, και πρέπει κάποτε να αποκατασταθεί η αλήθεια. Ο τύπος, ήταν ενας πρασινοφρουρός της εποχής, και με "αξιοκρατικές" προφανώς διαδικασίες, είχε μία θέση στο τότε υπουργείο Νέας Γενιάς. Στα πλαίσια κάποιων φεστιβάλ, ηχογραφούσε τις παραστάσεις. Και προφανώς, έχει βγάλει πολλά φράγκα στην πλάτη του Σιδηρόπουλου και των Απροσάρμοστων. Είναι ο ίδιος τύπος που πούλησε στη Λύρα ένα live του Άσιμου από το Rodeo. Anyway, τα τραγούδια που παίχτηκαν τη νύχτα της ηχογράφησης του "Χωρίς Μακιγιάζ", έχουν κυκλοφορήσει σε πάνω από 7 διαφορετικές εκδοχές. Με μία σκέψη, στα γρήγορα : "Εν Αρχή Ην Ο Λόγος", "Στιγμές", "Ταξιδεύοντας" και τα λοιπά, και τα λοιπά.
Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά εμφανίζεται κατά καιρούς σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές, μιλώντας για τη φιλία του με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, κάνοντας τον χαρούμενο κομπάρσο. Πίσω στο "Χωρίς Μακιγιάζ" : Η βιντεοκασσέτα της συναυλίας, γύριζε χέρι με χέρι. Μέχρι που κυκλοφόρησε πέρυσι σε DVD από τη Λύρα, με τον τίτλο "Welcome To The Show". Πολλά τα λεφτά, Πάνο Ηλιόπουλε.
Απροσάρμοστοι - Χωρίς Αιτία. Από το δίσκο "Εν Λευκώ" (1982). H μουσική είναι του Βασίλη Πετρίδη.
1990 : Το γκρουπ είναι ανενεργό. Το φθινόπωρο, η ψυχολογική κατάσταση του Σιδηρόπουλου, δεν είναι καλή. Χάνει τη μητέρα του, αποτυγχάνει να απαλλαγεί από τη μόνιμη συντροφιά της "Η", και έπειτα από ένα αποτυχημένο "σουτάρισμα", παραλύει το ένα του χέρι. Μ' αυτά και μ' αυτά, κλείνονται κάποιες εμφανίσεις, των οποίων το αποτέλεσμα δε δικαίωσε την αναμονή του κόσμου. Και φτάνουμε στο μοιραίο εκείνο Δεκέμβριο.
Δισκογραφική επιστροφή στην ΕΜΙ. Το συγκρότημα "κλείνει" το studio "Sierra" για την ηχογράφηση. Τρίτη 4/12, αρχίζει η ηχογράφηση των drums. Στις 10, το πρωί της Πέμπτης 6 Δεκεμβρίου του 1990, χτυπάει το τηλέφωνο, στο σπίτι του Αλέκου του Αράπη. O μεγαλύτερος των μέγιστων, βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση στο σπίτι κάποιας φίλης του, οπου άραξε έπειτα από μία πρόβα του συγκροτήματος, το προηγούμενο βράδυ. Το νέο, σκάει σαν βόμβα : O Παύλος Σιδηρόπουλος, είναι νεκρός.Η κηδεία του γίνεται στον Κόκκινο Μύλο. Κι ενώ τα δάκρυα δεν είχαν ακόμα στεγνώσει, χτύπησε το τηλέφωνο του Οδυσσέα Γαλανάκη. Ήταν κάποιος παραγωγός της εταιρείας, ο οποίος ήθελε να μάθει τί θα απογίνουν τα τραγούδια. Γιατί το tracklist, υπήρχε. Και μάλιστα, πολλά εξ' αυτών υπήρχαν σε πρωτόλειες ηχογραφήσεις, ή ακόμα και σε σχεδόν τελική εκδοχή, από ηχογραφημένες πρόβες. Δε διαβάσατε ακόμα το καλύτερο : Ο άνθρωπος ο οποίος ενδιαφερόταν για την τύχη των τραγουδιών, ηταν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Η απάντηση του Γαλανάκη, ήταν καταπέλτης : "Το σώμα του Παύλου είναι ακόμα ζεστό, και εσύ με ρωτάς τι θα απογίνουν τα τραγούδια? Άντε γαμησου, μαλάκα". Τελικά, το συγκρότημα αποφασίζει να περαστεί η φωνή του Σιδηρόπουλου σε όσα τραγούδια γίνεται, από μία πρόβα, ηχογραφημένη σε τετρακάναλο.
Απροσάρμοστοι - Πες Μου Αν Θέλεις Κάτι (1991)
Αν ακούσεις προσεκτικά, φίλε αναγνώστα, η φωνή του Π.Σ., ακούγεται λίγο παραμορφωμένη, σε σχέση με τα όργανα. Κι αυτό, γιατί η ηχογράφηση της πρόβας, δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή. Κατά τα άλλα, ο δίσκος φλερτάρει έντονα με τη funk. Και λογικά, προς τα εκεί θα κυλούσε το πράγμα, αν δεν είχαμε τη μοιραία εκείνη εξέλιξη. Επίσης, σε όσα κομμάτια δεν ήταν δυνατό να περαστεί η φωνή του Σιδηρόπουλου από το sampler, τραγούδησαν οι Απροσάρμοστοι, και κάποιοι συνοδοιπόροι τους : Οι αδελφοί Κατσιμίχα, ο Γιάννης Αγγελάκας, και ο Γιάννης Γιοκαρίνης. BTW, μοιραία, ο δίσκος ονομάζεται "Άντε...Και Καλή Τύχη Μάγκες".
Απροσάρμοστοι - Αυτοί Μιλάν (1991)
Κάθε φορά που το ακούω, η συναισθηματική φόρτιση που νιώθω, είναι απίστευτη. Είναι φοβερό το κράμα του. Η εισαγωγή του Γαλανάκη, η ερμηνεία των Κατσιμιχαίων, και το outro του Πετρίδη. Σχεδόν σα να λένε "αντίο". Αν και νομίζω πως υπάρχει και ένα τραγούδι στο οποίο όντως παίζουν σα να μην υπάρχει αύριο.
Απροσάρμοστοι - Ερωτικό (1991)
Και κάτι ακόμα, περί απομυθοποίησης : Ο δίσκος "Τα Μπλουζ του Πρίγκηπα" που κυκλοφόρησε από τον Ηλιόπουλο το 1994, σε καμία περίπτωση δε θα κυκλοφορούσε αν ζούσε ο Σιδηρόπουλος. Τουλάχιστον όχι σε αυτή τη μορφή. Γιατί όπως ανέφερα και πριν, τα περισσότερα κομμάτια των πρόχειρων αυτών ηχογραφήσεων του Π.Σ. με την κιθάρα του, αποτελούσαν το "σκελετό" τραγουδιών που δουλεύονταν από τους Απροσάρμοστους. Για του λόγου το αληθές :
Παύλος Σιδηρόπουλος - Χαρμάνης, από τα "Μπλουζ του Πρίγκηπα".
Και εν συνεχεία, Απροσάρμοστοι - Χαρμάνης κι Άφραγκος, από το "Άντε...Και Καλή Τύχη Μάγκες". Ερμηνεύει ο Βασίλης Πετρίδης.
Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό μου. "Τα Σιγανά Ποτάμια", από το "Χωρίς Μακιγιάζ". Και φυσικά, τα "Αν Ήσουν Φίλος" και "Ασ' Την Καρδιά Σου - Κρίμα το Παιδί", από το "Άντε...". Επίσης, αν δεν "έφευγε" ο Π.Σ. στο εξώφυλλο του δίσκου, που προφανώς δε θα ήταν το ίδιο, δε θα αναγραφόταν πια το περιβόητο "Παύλος Σιδηρόπουλος και οι Απροσάρμοστοι", αλλά σκέτο "Απροσάρμοστοι". Κι αυτό, γιατί ο Σιδηρόπουλοςδεν ήθελε να θεωρηθεί ότι διαχωρίζει τη σχέση του με το συγκρότημα, αλλά αποτελεί και ο ίδιος μέλος του συγκροτήματος.
Κάπου εδώ, τελειώνει η αναφορά τη δισκογραφία του. Με τον τρόπο που αρμόζει καλύτερα στο σπουδαιότερο ελληνικό συγκρότημα, ever.
Οι Απροσάρμοστοι (1991)
1991, και το γκρουπ αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του με άλλον τραγουδιστή. Τα φωνητικά, αναλαμβάνει ο Γιώργος Δημητριάδης. Γύρισαν ολόκληρη την επικράτεια, αλλά δεν υπήρξε δισκογραφική καταγραφή αυτής της συνεργασίας, παρά μόνο 2 κομμάτια από μία ζωντανή ηχογράφηση, τα οποία κυκλοφόρησαν σε μία συλλογή του Rock FM.
Από αριστερά. Πάνω : Κυριάκος Δαρίβας, Βασίλης Πετρίδης, Οδυσσέας Γαλανάκης. Κάτω : Γιώργος Δημητριάδης, Λουκάς Γκέκας, Αλέκος Αράπης. Απροσάρμοστοι - Φύγαν Οι Ρεμπέτες (1992)
Κλείνοντας, θα ήθελα να πλέξω το εγκώμιο των Απροσάρμοστων. Πόσο περισσότερο, θα αναρωτηθεί εύλογα κάποιος. "Όσο γίνεται", είναι η απάντηση. Κι αυτό, γιατί από το 1993 μέχρι σήμερα, είναι ενα "γκρουπ-φάντασμα". Εμφανίζονται 2 φορές το χρόνο, κάθε Δεκέμβρη. Στο καθιερωμένο "Θορυβώδες Μνημόσυνο", στη μνήμη του φίλου και Δασκάλου τους. Χωρίς φανφάρες. Θυμίζουν στους παλιούς, και διδάσκουν δωρεάν μαθήματα Rock N' Roll στους νεότερους. Ακόμα και τώρα, που στερούνται του μισού σχήματος.
Απροσάρμοστοι - Welcome To The Show (1998). Ζωντανή ηχογράφηση από το Camel Club. Ερμηνεύει ο Βασίλης Πετρίδης. Κάνε κλικ ΕΔΩ.
Καθώς και μία ηχογράφηση του "Underground με Στρας", από τη συναυλία που είχαν κάνει στο Club του Μύλου της Θεσσαλονίκης, το 2003. Στο τραγούδι, ο Αλέκος Αράπης.Έμελλε να είναι η τελευταία εμφάνιση του Βασίλη Πετρίδη, ο οποίος σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό, λίγους μήνες μετά. R.I.P. Κατέβασέ το από ΕΔΩ. By the way, πέρασαν από το συγκρότημα για δύο φεγγάρια και οι Τάσος Καλανιώτης, Σπύρος Σούκης, Άκης Περδίκης και Πάνος Τόλιος.
Τσέκαρε επίσης τη μοναδική studio ηχογράφηση των Απροσάρμοστων με τον Τόλιο στα τύμπανα. "Ηλεκτρικός Θησέας", του Γιάννη Μαρκόπουλου. Από την "Τολμηρή Επικοινωνία". Οι στίχοι, είναι του Δημήτρη Βάρρου. Δε θυμάμαι το έτος κυκλοφορίας, αλλά παίζει να ήταν το 1987.
Κάπου στο 2000, είχε κυκλοφορήσει ένα tribute, από την ΕΜΙ. Κάποιες από τις διασκευές άγγιζαν την τελειότητα, και κάποιες άλλες ήταν απλά "άνοστες".
Διάφανα Κρίνα - Θάνατος (η πρωτότυπη εκτέλεση υπάρχει στο "Εν Λευκώ")
Και τέλος, όταν ακούτε στις συναυλίες του Μαχαιρίτσα το "Rock N' Roll Στο Κρεβάτι", να ξέρετε πως αυτός ο άνθρωπος, όσο ο Σιδηρόπουλος ζούσε "πρεζάκι" τον "ανέβαζε", "πρεζάκι" τον "κατέβαζε". Με την κακή εκδοχή. Με μίσος. Προς αποκατάσταση της αλήθειας, once more.
Ας κλείσουμε όμως αυτό το καταιγιστικό post με κάποια τραγούδια που γράφτηκαν με αφορμή το χαμό του Π.Σ.
Αδελφοί Κατσιμίχα - Η Μοναξιά του Σχοινοβάτη. Από τον ομώνυμο δίσκο. 1994.
Συνήθεις Ύποπτοι - Καλή Σου Νύχτα. Από το δίσκο "Μέρες Αδέσποτες". 1996.
Δήμητρα Γαλάνη - Ο Λόγος Της Σιωπής (2001,σε στίχους του Παρασκευά Καρασούλου, και sample από την Ώρα του Stuff)
Λήτης - O Παύλος και ο Νικόλας (2006)
Κλείνοντας, καλό θα ήταν να αναφερθεί το ότι ο Σιδηρόπουλος ακολούθησε ένα μοναχικό δρόμο. Έπαιζε αυτό που αγαπούσε, και "ξερνούσε" τα εσώψυχά του με το ίδιο πάθος, είτε μπροστά σε 100 άτομα, είτε σε 2000. Ο Σιδηρόπουλος, που τα είδωλά του ήταν ο Mick Jagger και ο David Bowie, στη δική μου συνείδηση, τους έχει ξεπεράσει. Δεν πέθανε ο Σιδηρόπουλος. Τον πήρε ένα μεγάλο, φωτεινό άρμα, και τον ανέβασε στο Πάνθεο των Ηρώων της Ζωής. Μία σταράτη πρόταση : Η Πλατεία Εξαρχείων (επίτηδες το κεφαλαίο), η πλατεία της ελληνικής Μονμάρτρης, πρέπει κάποτε να πάρει το όνομά του.
Αυτό το κείμενο, είναι αφιερωμένο στη μνήμη του. Στη μνήμη του ανθρώπου που σταυρώθηκε, για να λυτρωθούνε κάποιοι άλλοι. Στη μνήμη του ανθρώπου που μας έμαθε να αμφισβητούμε τα πάντα, και μας έκανε να θαυμάσουμε το λυρισμό και τη σκηνική του παρουσία. Στον άνθρωποπου στιγμάτισε τη γενιά μας. Στον άνθρωπο που έφαγε σκατά, για να μπορούν σήμερα κάποιοι πιτσιρικάδες να γεμίζουν τον Λυκαβητό με 2 ξεκούρδιστες κιθάρες, και να πουλάνε τρελίτσα.
Αλλά και στη μνήμη των συνοδοιπόρων του, που χάθηκαν και αυτοί στην πορεία. Του Παντελή Δεληγιαννίδη, του Βασίλη Ντάλλα, του Κώστα Ποθουλάκη, του Πέτρου Σκούταρη, του Λουκά Γκέκα, και του Βασίλη Πετρίδη. Του σπουδαιότερου ρυθμικού κιθαρίστα του γνωστού Σύμπαντος. Του άνθρωπου τα παιξίματα του οποίου με ώθησαν στο να παίξω κι εγώ δύο σακατεμένα ακόρντα με την κιθάρα, κάποτε.
Οι φωτογραφίες του κειμένου, είναι από το προσωπικό αρχείο του Κυριάκου Δαρίβα.Οι στίχοι και η μουσική των τραγουδιών, είναι του Παύλου Σιδηρόπουλου, με εξαίρεση το όπου αναγράφεται κάτι άλλο. Όσον αφορά τα live bootlegs, υπάρχουν ηχογραφημένες εμφανίσεις από την Αθήνα, την Κέρκυρα, και την Ιθάκη. Όπως και live videos από εμφανίσεις στην Αθήνα και την Κατερίνη. Άλλα bootlegs είναι καλής ποιότητας, και άλλα αποτελούν κάκιστες ηχογραφήσεις. Καλό ψάξιμο.
Πωλ Σιδηρό, σ' ευχαριστούμε. Για όλα. Καλή σου νύχτα...
Είχαμε υποσχεθεί ένα καταιγιστικό κείμενο, υπέρ της υποψηφιότητας Μπουτάρη, για το δήμο της Σαλλλονίκης. Οι εξελίξεις μας πρόλαβαν. Η Βεντούζα, τελευταία και καταϊδρωμένη, φιλοξενεί με ανείπωτη χαρά το κείμενο του μικρού Jedi Michius, ο οποίος φόρεσε τα γυαλιά στο δάσκαλό του. Αυτό το αισθητικό έγκλημα που βλέπεις ακριβώς από κάτω, είναι το link.
Είχαμε αποφασίσει να το κάνουμε interactive, αλλά ο υποφαινόμενος θεώρησε πως δεν έχει σχεδόν τίποτα να προσθέσει, κι έτσι δε θέλησε να αλλοιώσει το (έξοχο) κείμενο του μικρού Μήτσου. Μυρίζει αισιοδοξία. Δεν τρέφουμε όμως αυταπάτες. Το να κερδίσει αύριο ο Μπουτάρης, θα είναι σαν διπλό του Ηρακλή μέσα στο Καραϊσκάκη.
Και να χάσουμε λοιπόν, παλέψαμε. Κόντρα στο παπαδαριό. Κόντρα στην "κουλτούρα της συντήρησης". Κόντρα στην ίδια την Αριστερά, που αντί να υποστηρίζει σύσσωμη την υποψηφιότητα του μπαρμπα-Γιάννη, διατηρείται στη ζωή με τεχνητή υποστήριξη. Ναι, καλά κατάλαβες, για το ΚΚΕ μιλάω. Για το Σταλινικό κόμμα Ελλάδος.
Αύριο, συγκρούονται δύο εξ' ολοκλήρου διαφορετικοί κόσμοι. Αποχή και άκυρο, δε συνιστούν άποψη. Sorry dude, αλλά έτσι είναι. Καλείσαι να αποφασίσεις ποιόν από τους δύο θεωρείς καταλληλότερο. Και η απάντηση, είναι προφανής. Ας ελπίσουμε ότι οι ψηφοφόροι του ΚΚ δε θα ακολουθήσουν τη γραμμή του Περισσού. Μιας και τυχαίνει να είναι περισσότερο προοδευτικοί από τα στελέχη του κόμματός τους.
Το τονίζω ξανά. Και να χάσουμε, ΠΑΛΕΨΑΜΕ. Και δεν αλλάζω με τίποτα αυτό τον αέρα αισιοδοξίας και αλλαγής, που μύριζε όλες αυτές τις μέρες στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Θα έρθουν καλύτερες μέρες. Γιατί είμαστε πολλοί. Απλά, όπως λέει και ο Θάνος Μικρούτσικος, "δεν ανταλλάξαμε ακόμα διευθύνσεις". Θα έρθουν καλύτερες μέρες, και θα είμαστε εδώ, να τις βιώσουμε.
Αφιέρωμα στο (μη συνταγματικά κατοχυρωμένο) δικαίωμα της ανάπαυσης και εγκεφαλικής εξόρμησης εις τόπο χλοερό.
Once more, για να το εμπεδώσουμε : "Ο ύπνος τρέφει το παιδί, ο ήλιος το μοσχάρι, και το κρασί το γέροντα, τον κάνει παλικάρι." Ρήση των προγόνων μας. Ορθή μεν, άνευ περαιτέρω τεκμηρίωσης, δε. Στην υπηρεσία του πολιτισμού, once again. Βεντούζα, για όλη την καλή κοινωνία.
Είσαι μαθητής. Ποσώς σε ενδιαφέρει η ντεμέκ γνώση που θα σου προσφέρει το σχολείο. Γνώση την οποία, ο εγκέφαλός σου αρνείται πεισματικά να απορροφήσει, ωσάν σπόγγος. Τα καταφέρνεις και μόνος σου, bro. Θέλεις απλά να κοιμηθείς. Βέβαια, το παραμύθι σχεδόν ποτέ δεν έχει happy end : Οι βάρβαρες ιαχές της μάνας, θα σε αποσπάσουν βιαίως από την αγκαλιά του Μορφέα...
Περνάει ο καιρός. Γίνεσαι φοιτητής. Έχεις άποψη επί παντός επιστητού. Θεωρείς τον εαυτό σου, αυτόνομο. Είναι μία θεατρική παράσταση, με την υπογραφή του label "My parents' money". Anyway, στα παπάρια μας. Μένεις μόνος σου, δικέ μου. Εκτός κι αν ήσουν ατακτούλης το προηγούμενο βράδυ, και το πρωί αναρωτιέσαι αν η κοπέλα δίπλα σου είναι άστεγη, την οποία και προθυμοποιήθηκες να φιλοξενήσεις. Όσο αλκοόλ κι αν ήπιες, όσο junk food κι αν κατανάλωσες, όσο κι αν αλήτεψες, κάποια στιγμή θα νιώσεις την ανάγκη να κοιμηθείς.
Είσαι κύριος του εαυτού σου, πλέον. Δεν κοιμάσαι ποτέ λιγότερες από 8 ώρες. Που να γαμηθεί το Σύμπαν. Το σταθερό, κατεβασμένο. Τα κινητά, κλειστά. Ακόμα και το κόκκινο κουμπί να πατηθεί, εσύ θα πεθάνεις ευτυχισμένος. Οι φίλοι σου, σεβόμενοι την κούρασή σου έπειτα από τη 18ωρη υπερωρία σου μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή, θα αρχίσουν να σε ψάχνουν μετά τις 3 το μεσημέρι. Η Βεντούζα βέβαια, εφιστά την προσοχή των ακούραστων, 20χρονων net-junkies, προς αποφυγή καταστάσεων όπως η παρακάτω.
Έλα όμως που κάποτε, η φοιτητική ζωή τελειώνει. Και όλο και περισσότερα συννεφάκια, αρχίζουν να σκιάζουν τη (σχεδόν ερωτική) σχέση σου με τον ύπνο. Μαλακίες. Μη δίνεις σημασία, μεσολαβεί και ο στρατός, αν είσαι ανήρ.
Κάπου εδώ, νιώθεις δέος. You 're in the army now. Κοιμάσαι, όπου σταθείς κι όπου βρεθείς. Ή έστω, προσπαθείς. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, και η αγκαλιά του Μορφέα, είναι μονόδρομος, σε λέω. Προσπάθησε να θυμηθείς, φίλε αναγνώστα, τα μέρη στα οποία προσπάθησες να κοιμηθείς, κατά τη διάρκεια της θητείας σου. Ήταν όρχοι οχημάτων? Ξεχασμένες αποθήκες ρουχισμού από την εποχή του Γεωργίου του Α? Δεντράκια? Anyway, η ουσία είναι μία. Τον έπαιρνες τον υπνάκο σου, όντας κουρασμένος. Ακόμα και το φάντασμα του Νικολάου Πλαστήρα αν σε τρολλάριζε, εσύ θα το έγραφες στις λασπωμένες σου μπότες. Ξαναδιαβάζοντας το κείμενο, εδώ οφείλω να καταγγείλω το blog, για τη λογοκρισία που υπέστη η φράση "στα φρύδια σου".
"Ο ύπνος μειώνει τη θητεία", έλεγαν κάποιοι. Και η Βεντούζα συμπληρώνει, ότι καλά όλα αυτά, αλλά αν σε τσακώσουν, όχι μόνο μείωση δε θα καταλάβεις, αλλά θα παρακαλάς το στέλεχος που σε έκανε τσακωτό, να αφεθεί στην αγκαλιά του Μορφέα για πάντα. Γιατί αλλιώς, θα υπηρετείς ως το 2012...
Περί 2012 τώρα. Μορφωμένα παιδιά είστε, ξέρετε ότι δε θα γίνει τίποτα. Απλά τελειώνει το γαλαξιακό έτος. Klein. Νταξ, θα γίνει και μία πλανητική ευθυγράμμιση, αλλά δε θα έχει κανένα αντίκτυπο στις ζωούλες μας. Ναι ρε φίλε, το ήξεραν οι Μάγιας, μερικές χιλιάδες χρόνια πριν. Μαγκιά τους, but who gives a fuck? Εδώ να κοιμηθούμε προσπαθούμε, και συνομωτεί όλο το Σύμπαν εναντίον μας.
Έχεις βγει στην αγορά εργασίας. Ο καιρός, περνάει. And you run, and you run, to catch up with the Sun, but it's sinking...
Ξυπνάς χαράματα. Κοιμάσαι πάνω από 7 ώρες, once per week. Και δεν είναι μόνο αυτό. Σαν άνθρωπος, δεν είσαι συνομοσιωλάτρης. Δεν πιστεύεις πως η 11/9 ήταν inside job. Neither ότι τα UFO είναι σκάφη, τα οποία οδηγούν εξωγήινοι. Και μάλιστα, η Βεντούζα πρωτοπορεί, αποδεικνύοντάς σας του λόγου το αληθές.
Κι όμως, αγαπητοί μου θολοκουλτουριαέοι. Κάποιοι συνομωτούν για να σας εμποδίσουν να κοιμηθείτε. Και έχουν πολλές όψεις. Αυτή του μικροαστού, που κορνάρει στις 4 το μεσημέρι, ενώ μόλις έχεις ξαπλώσει, και απέχεις μισό κλικ από τον πολυπόθητο ύπνο. Αυτή των kinky φοιτητών, που μένουν δίπλα σου, και αποφάσισαν να επαναπροσδιορίσουν μεσημεριάτικα τον έρωτά τους.
Αυτή της μάνας, που θα σε πάρει τηλέφωνο στο σταθερό, για να σε ρωτήσει αν είσαι καλά. Επειδή ανησύχησε που το μπουμπουκάκι της έχει 12 ώρες να την πάρει τηλέφωνο. Για να μην αναφερθούμε στις τηλεφωνικές δημοσκοπήσεις, και στις τράπεζες που θέλουν να σου βγάλουν πιστωτική κάρτα.
Όλοι τους, ανήκουν (ίσως ακούσια) στην Άγρυπνη Αδελφότητα. Και καθένας σας θα μπορούσε να καταγγείλει την ύπαρξη κι άλλων μελών αυτής της σιχαμένης κάστας. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε μέχρι αύριο, εξαπολύοντας δριμύ "κατηγορώ" προς τους εχθρούς του ύπνου. Τον κύριο ο οποίος έκανε τα νεύρα μας αμορτισέρ, εν ώρα εργασίας. Τον Αίολο, του οποίου η οργή, κάνει τα παραθυρόφυλλα να τρίζουν.
Tης σπιτονοικοκυράς, που ενώ δε συμβαίνει τίποτα, "πέρασε μια βόλτα, να δει αν είσαι καλά". Του ρολογιού, και της άκυρης αφύπνισης, η οποία συνοδεύεται στην καλύτερη από κάτι σαν "God dammit, δεν είναι για σήμερα!". Ο ορισμός της "καλύτερης", είναι ψιλοάκυρος. Εννοούσαμε την cut version, άνευ βωμολοχιών. Γιατί όσο πιο πλούσιο λεξιλόγιο έχεις, τόσο πιο βλάσφημος γίνεσαι.
Όταν λοιπόν χάνεις κάτι, τότε το εκτιμάς. Ρώτησε κάποιο νέο εργαζόμενο τί θα ήθελε να έχει. Οι περισσότεροι, θα απαντήσουν "περισσότερα χρήματα και ελεύθερο χρόνο". Με τη συντριπρική πλειοψηφία του ελεύθερου χρόνου, να καταλαμβάνει ο ύπνος. Κάπου εδώ, θα βάλουμε τελεία. Προς μεγάλη σας χαρά, έτσι δεν είναι? Βέβαια θα δεχτούμε με μεγάλη χαρά, καταγγελίες (στο Facebook, στο mail της Βεντούζας, με σινιάλα καπνού, ή ταχυδρομικό περιστέρι) για πρόσωπα τα οποία απαρτίζουν την Άγρυπνη Αδελφότητα. Αντί επιλόγου, θα θέλαμε να γνωστοποιήσουμε στους Vendoozaholics, ότι μετά το σημερινό καταγγελτικό post και τις αποκαλύψεις από τις οποίες συνοδεύτηκε, αδιαφορούμε για απειλές κατά της ζωής μας, τις οποίες πιθανότατα θα δεχτούμε. Κι αυτό, γιατί η Βεντούζα εγκαταλείπει τη Γη. Coming soon, very soon :
Ωδή στο μπαρμπα-Γιάννη Μπουτάρη
Τα φλογισμένα tattoo του Άραβα
Το όνειρο της Κατερίνας
V for Vendoozah : Το πεπρωμένο μας είναι τ' άστρα. Long live Rock n' Roll.
Σήμερα είχαμε σκοπό να ασχοληθούμε με κάτι το αγαπημένο : Ύπνος. Ένα από τα φαβορί για το καπάρωμα της πρώτης θέσης, στη λίστα των μεγαλύτερων απολαύσεων της ζωής. Σημαντικός για όλες τις ηλικίες. Δεν το λέει η Βεντούζα, το λένε οι γιατροί. Ξέρεις, στο ίδιο στυλ με το “Δεν το λέει ο Λιακόπουλος : Το είπε ο παππούλης Huang Liu Ming, από το μυστικό άνδρο των ασιατικών troll, κάπου στο οροπέδιο του Θιβέτ”.
Αλήθεια, ποια είναι η δική σου εκδοχή του τρίπτυχου? Ή μήπως τριπτύχου? Μάλλον το πρώτο. Πάντως ειλικρινά, έχω πρόβλημα με τη γενική πτώση. Και όχι μόνο. Τέλος πάντων. “Sex-Drugs-Rock N’ Roll”, θα απαντήσουν κάποιοι. Προβλέψιμα. Άκρως προβλέψιμα. “Μπύρες-Γυναίκες-Καυγάς”, μία μικρή μειοψηφία. Με το πιστόλι στον κρόταφο, θα έλεγα “Καφές μαζί με 2 τσιγάρα-στην τουαλέτα με εφημερίδα-ύπνος”. Τσεκάρετε και την ταινία, ρε cs.
Ναι, η Βεντούζα θεωρεί ακόμα και το φαγητό δευτερεύον, όταν έχουμε να κάνουμε με πολύ και καλό ύπνο. Ποιοτικό, φίλε αναγνώστα. Σε υπέρδιπλο κρεβάτι, με 2 μαξιλάρια, και στοιχειώδη μουσικούλα για το νανούρισμα. Και φυσικά, το Διαδίκτυο, μας δείχνει πώς μπορούμε να συνδυάσουμε, έστω κατά φαντασίαν, τον ύπνο με το φαγητό.
“Σαν το χέσιμο, δεν είναι τίποτα”, είχε πει κάποτε ο Γ. Δεν έχει σημασία ποιος Γ., ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε. Η Βεντούζα, δε θα συμφωνήσει πλήρως. Σας δίνουμε στο χέρι το κλειδί της ευτυχίας. Το θεώρημα απόλαυσης της εκάστοτε σωματικής ανάγκης, θα μπορούσε να διατυπωθεί κάπως έτσι :
{(Σφίξιμο+Χρόνος Αναμονής )* Πλάτος Χέστρας} - Φιλοθεάμον Κοινό = Ευτυχία
Για παράδειγμα, φαντάζομαι πως δεν είναι ο,τι το καλύτερο για μία αιθέρια ύπαρξη το να ψάχνει θάμνο για να κάνει pee-pee της. Και φαντάσου να έχει και κόσμο στα πέριξ. Άρα, ενδεχόμενη παρουσία θεατών, είναι αντιστρόφως ανάλογη του δείκτη απόλαυσης/μεγέθους κλιμάκωσης του event. Βέβαια, υπάρχει και η εναλλακτική πρόταση :
Όσον αφορά τον τύπο, θα μπορούσε να διασκευαστεί, σε περίπτωση που δίνετε μεγαλύτερη βάση στην παρουσία τρίτων:{(Σφίξιμο+Χρόνος Αναμονής )* Πλάτος Χέστρας} / Αριθμός Παρευρισκομένων = Ευτυχία. Ο όρος "φιλοθεάμον κοινό", θα πρέπει να αντικατασταθεί από τον αριθμό των παρευρισκομένων, συμπεριλαμβανομένου και του αφοδεύοντος.Ή αν δεν κάνει την πιο βρώμικη δουλειά, του ατόμου που ουρεί. Με τσακώσατε πιτσουνάκια μου. Το είπα περιφραστικά, για να αποφύγω τη γενική :)
Βγήκαμε εκτός θέματος, ως συνήθως. Το άνω κείμενο προοριζόταν για πρόλογος. Anyway, θα ασχοληθούμε στο επόμενο post με τον ύπνο, σας το υπόσχομαι. Θέλετε να μάθετε τη γνώμη μας για το γλοιώδες θέμα της σωματικής ανάγκης? Αν ναι, συνεχίστε να διαβάζετε. Βοήθειά σας...
Απανθίσματα Σοφίας
"Ο κόσμος φαντάζει υπέροχος, αν κατουρήσεις μετά από αναμονή τεσσάρων ωρών"
Ιωάννης Αιθεροβάμων
"Τα καλύτερα βιβλία, τα έχω διαβάσει στην τουαλέτα" Γιώργος Δημητριάδης (χωρίς τους Μικρούς Ήρωες)
Καλή φάση η μελέτη. Ειδικά στο W/C. Φίλε, ζούμε που ζούμε μέσα στο άγχος, ας επαναπροσδιορίσουμε τουλάχιστον τη σχέση μας με την τουαλέτα μας. Όχι το ένδυμα, βρε κουτά. Άνεση, αγαπούλες μου. Μισή ωρίτσα, τσιγαράκι στο χέρι, σταχτοδοχείο δίπλα, περιοδικάκι και ηρεμία, χαλάρωση. Αγγίζουμε την τελειότητα. Μόνο μη μου πεις πως απορρίπτεις το concept του σταχτοδοχείου. Ότι τα τσιγάρα τα πετάς στη χέστρα. Γιατί εκτός από το ότι μπορεί να βουλώσει και να βρεις μπροστά σου όλο τον κόπο σου (πράγμα που ΔΕΝ το θέλεις), θα με κάνεις να υποψιαστώ πως το savoir-vivre σου περιορίζεται σε μια "στραβή καλημέρα". Κατά τις 2 το μεσημέρι.
Η συμβουλή της ημέρας
Αν θέλεις να ρίξεις μια κλεφτή ματιά στα άδυτα της ψυχής ενός ατόμου, έλεγξε εξονυχιστικά την τουαλέτα του. Είναι ο καθρέφτης της ψυχοσύνθεσής του. Ο γράφων, για παράδειγμα, έχει αυτή τη στιγμή ένα διαφημιστικό φυλλάδιο από το Πλαίσιο, 2 τεύχη του Διφώνου, και το νέο δίσκο των Iron Maiden. Αγορασμένο από περίπτερο, μαλάκες. 12,90. Αλλά είναι τόσο μεγάλη πατάτα, που κανονικά η διανομή του θα έπρεπε να γίνεται από τα μανάβικα. Anyway, φτυάρι για τους Maiden, άλλη φορά.
Ο σκατοσυνδυασμός που προαναφέραμε ούτε ιδανικός είναι, ούτε δεσμευτικός. Έχουμε και άλλο παράδειγμα προτεινόμενης σύνθεσης : Ο Jedi Master έχει δει σε σπίτι γνωστού, τη "Γκρίζα Ελλάδα" του Στάμκου στο πλυντήριο (τη δεύτερη έκδοση, γιατί ο τύπος δεν είναι Αρχαίος), δίπλα από τη λεκάνη ένα σταυρόλεξο, και πάνω του ένα PSP. Ήταν πρωτόγνωρο το θέαμα. Αυτό θα πει να δίνεις αξία σε κάθε σου στιγμή.
Πρόσεξε όμως, το είδε ο γράφων, όχι το blog. Η Βεντούζα, είναι κάτι το διαφορετικό. Δε γίνεται να την προσεγγίσεις με επιστημονικούς όρους. Το blog, τείνει να αποκτήσει υλική υπόσταση. Η ροή του λόγου του, κυλάει σαν τα νερά του Τάμεση. Σκατά...
Ειλικρινά, φίλε αναγνώστα, έχεις αναφέρει ποτέ τη Βεντούζα σαν το blog ενός αριστεροχαρούμενου Jedi? Όχι βέβαια. Κι αυτό γιατί η Βεντουζίτσα έχει απαλλαγεί από την κηδεμονία μου πλέον. Ενηλικιώνεται.
The Battle for Middle - Earth
Νικητής του διαγωνισμού είναι ένας Κώστας. Δεν έδωσε φαντεζί απάντηση. Απλά μπήκε λίγο στο μυαλό του γράφοντος. Παραθέτω το επίμαχο απόσπασμα :
Ο JACKSON GAMIETAI GIATI DEN EVALE STIS TAINIES TON BOMBANDIL TON IMRAHIL KAI TA ADERFIA TOU HALDIR
Φίλε Κώστα, κερδίζεις λόγω έλλειψης ανταγωνισμού. Οι υπόλοιποι, όλο μαλακίες έγραφαν. Όσον αφορά τον Bombadil (τραλαρί, τραλαρό), μπορεί να μην εμφανίστηκε στις ταινίες του Lord of the Rings, αλλά ο χοντρός του ξηγήθηκε ένα tribute. Το link είναι http://www.youtube.com/watch?v=e-OEkvRkHs8 Anyway, ο Αιθεροβάμων είχε κατά νου ότι σκότωσε τον Haldir. Και φυσικά το ότι ο Imrahil και οι ιππότες του Dol Amroth δεν εμφανίστηκαν ποτέ. Τα αδέλφια του Haldir είναι τόσο δευτερεύοντες χαρακτήρες, όσο ο Boba Fett στο Star Wars.
Ο Κώστας, ακούει Θανάση. Του 'φεξε. Δωράκι καθ' οδόν.
Όμορφη πόλη η Θεσσαλονίκη, έτσι Brian? Συμμερίζομαι την απογοήτευσή σου, που δεν κατάφερες να δεις όλες τις ομορφιές της πόλης, ούτε να περάσεις από τη Διεθνή Έκθεση, για να θαυμάσεις τα τεράααααστια περίπτερα των οίκων ομορφιάς. Έλα όμως που οι πληροφοριοδότες σου, δεν ήταν καλά ενημερωμένοι : Η Έκθεση κλείνει κατά τις 22:00, ώρα Σαλονίκ.
Καημένο αγόρι (?) ... Μη νομίζεις πως η Βεντούζα δε συμμερίζεται τις ανησυχίες σου. Μα καλά, εσύ, ολόκληρος frontman της υπερμπάντας που λέγεται Placebo, και να μη μπορείς να σταματήσεις έστω και για λίγο το χρόνο? Να πας στο Σάκη, για μια πίτσα βρε αδερφέ. Αχ, αυτές οι αεροπορικές εταιρείες, και οι καρμίρηδες promoters : Να μη σου ναυλώσουν ένα charter για να πας στην Αθήνα όποτε το θελήσεις? Άτιμοι άνθρωποι...
Time's not always on my side
Ο Σεπτέμβριος, είναι μήνας προβληματισμού. Εκεί που επαναπροσδιορίζεις τη σχέση σου με τη νυχτερινή ζωή και τη διασκέδαση, σου σκάνε άπειρα events, πολλά εξ' αυτών την ίδια μέρα. Δεδομένου ότι λόγω τεχνικών προβλημάτων δε μπορώ να χρησιμοποιώ τον προσωπικό μου τηλεμεταφορέα, αντιμετωπίζω ένα προβληματάκι : Πρέπει να αποφασίσω σε ποιά events θα πάω, και ποια θα αφήσω για την "επόμενη φορά". Το concept της "επόμενης φοράς", το ξέρεις φίλε αναγνώστα : Είναι πιο αστείο και από σχολιασμό αγώνα από τον Patrick Ogunsoto.
Η "επόμενη φορά", συνήθως δεν υπάρχει, και αν υπάρξει θα αργήσει πάααααρα πολύ. Είναι σαν την απροσδόκητη συνάντηση με έναν παλιό συμμαθητή, τον οποίο δε θα ήθελες ποτέ να αντικρύσεις. "Θα τα πούμε, έτσι?".
The choice is yours
Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου. Placebo, στο Θέατρο Γης. Porcupine Tree, στο Principal. Θανάης Παπακωνσταντίνου, στο Πανεπιστήμιο. Δεν το ρίχνεις στον κλήρο. Οι Porcupine Tree είναι τόσο αξιόλογο σχήμα, που θα τις κόψεις αν τους χάσεις. Και σκέφτεσαι πως μόνο αυτοί με τους Rush κρατάνε ψηλά τη σημαία της progressive rock.
Εδώ που τα λέμε, o θείος Steven και μπαμπάς των Porcupine Tree, μοιάζει λίγο με τον Geddy Lee των Rush, ο οποίος με τη σειρά του μοιάζει με τον Βασίλη Καζούλη. Μαλακία, ε?
Το στανταράκι
Δε θα πάμε Placebo. Αφ' ενός μεν, γιατί ψηφίζουμε δαγκωτό Steven ή Θανάης, αφ' ετέρου δε, γιατί έχουμε κουραστεί από τους μέτριους. Ούτως ή άλλως, ο Brian και οι φίλες του δε μας είχαν ανάγκη, μιας και το target group τους μετά βίας ξεπερνά τα 20 χρόνια.
September, 11th. Όχι με "-st" στο τέλος, ατιμούλικα. "Eleventh". Αμέσως, να μας αποπάρετε. Η απόφαση έχει παρθεί. Ανηφορίζουμε προς το ΑΠΘ. Και εκεί που βαδίζαμε προς την αίθουσα τελετών, η μυρωδιά της τσίκνας, μας καλεί στα γρασίδια της Θεολογικής. "Μα καλά, άδικα εφοδιαστήκαμε με σταχτοδοχείο και κομπρεσσέρ?", αναρωτιέται ο Αιθεροβάμων, για να εισπράξει μία συγκαταβατική ματιά από τον έταιρο Jedi της παρέας.
"Hey DJ, τί ώρα λες να βγει ο Θανάσης? Σοβαρά? Και αφού το κάναμε after, μπορείς σε παρακαλώ να βγάλεις τους Active Member, γιατί έχουν μετατρέψει τα λίγα εναπομείναντα εγκεφαλικά μου κύτταρα σε φρουί-ζελέ?"
Ο κόσμος, πολύς. Ξαφνικά, κατά τις 22:30, ακόμα περισσότερος κόσμος προσέρχεται μαζικά στη Happyland. Το τονίζουμε. Μαζικά. Κατά κύματα, σε λέω. Ο ποιητής αναρωτιέται τί συμβαίνει. Κάπου στην πορεία, ενημερώνεται ότι ο κύριος Molko και η παρέα του, έπαιξαν 50 λεπτά. "Εντάξει", σκέφτεται, θα μπορούσαν και χειρότερα. Περίμενε Brian να βιώσουμε τη μυσταγωγία, και έπειτα, όταν κατακαθίσουν τα συναισθήματα, σε περιμένει η Βεντούζα".
Ο Θανάης Παπακωνσταντίνου, για μία και μουναδική ιεμφάνις στουν τόπου σας
Μην περιμένεις review. Μπες στην Κοιλάδα για αυτή τη δουλειά. "Σ' Αφήνω, Γεια", "Όταν Χαράζει", με την καλύτερη ενορχήστρωση ever. Ο παλμός του κόσμου, εκρηκτικός. Ο καλλιτέχνης, προς τιμήν του, με πλήρες σχήμα, ακόμα και με τους ηχολήπτες του. Αγαπημένα πρόσωπα - αγαπημένα μάτια. Πάψαμε εδώ και πολλά χρόνια να είμαστε άγνωστοι, συντρόφια της πρώτης σειράς, έτσι? Και τη σκηνή, την επόμενη φορά, λίγο πιο χαμηλά, για να μη μας χαλάει το τριπάκι.
Brian, μη νομίζεις πως σε ξέχασα :)
Αγαπημένε μου κύριε Molko,
Μεγάλε rock star, βασιλιά του eyeliner, της σκιάς και της τονισμένης βλεφαρίδας, Ότι συνθετικά είσαι κάτι κάτω του μετρίου, το γνωρίζει κάθε άνθρωπος που έχει στοιχειώδη αίσθηση της μουσικής. Ότι το συγκρότημά σου είναι ένα κακέκτυπο των Nirvana, Bowie και Depeche Mode, είναι επίσης ευρέως γνωστό. Εβραίος ήταν και ο Hitler, κατά το ήμισυ βέβαια, αλλά αυτό δε θα μας απασχολήσει σήμερα. Πραγματικά, δεν είσαι τίποτα το ιδιαίτερο. Απλά ένα κακομαθημένο, ατάλαντο πλουσιόπαιδο, που οι συγκυρίες το έκαναν αυτό που είναι.
Μιας και το έφερε η κουβέντα, και ο Geddy Lee, των Rush, είναι Εβραίος. Οπότε κομμένες οι μαλακίες ότι οι στίχοι του Trees έχουν να κάνουν με τις πεποιθήσεις του 3ου Ραϊχ.
Kύριε Molko, είμαι σίγουρος ότι τη δικαιολογία την έχεις στο τσεπάκι σου. "Τεχνικά προβλήματα". Προφανώς, ο κακός ηχολήπτης δεν ανέβαζε την ένταση του μπάσου, στο μόνιτόρ σου. Τί κακό μας βρήκε... Να αναφέρω συναυλίες που έγιναν με σωρεία τεχνικών προβλημάτων, και όχι απλά τελείωσαν κανονικά, αλλά μνημονεύονται ακόμα? Στο ίδιο μέρος, κύριε Molko, Deep Purple, το 2001. Ήταν η πρώτη χωρίς τον John Lord, ή όχι, φίλε αναγνώστα? Γιατί η μνήμη μας, πηγαίνει περίπατο τέτοια ώρα.
Τέλος, Brian, θα έπρεπε να σεβαστείς λίγο περισσότερο τον κόσμο που ήρθε να σε δει. Γιατί από αυτούς ζεις. Πόσο μάλιστα, την ώρα που αυτή η χώρα βιώνει μία πάρα πολύ δύσκολη οικονομική συγκυρία. Και ξέρεις, τείνει να γίνει σύνηθες φαινόμενο το καλλιτέχνες ανάμεσα στα 30 και τα 40 να έχουν καβαλήσει το καλάμι και να παίζουν διεκπαιρεωτικά μία ωρίτσα, την ώρα που ζωντανοί θρύλοι σαν τους Rush, τον Roger Waters και τον Eric Clapton, παίζουν περίπου 3.
Anyway, το blog της Βεντούζας σε ευχαριστεί που μας έδωσες την ευκαιρία να τα πούμε με αγαπημένους φίλους. Μιας και μετά το φιάσκο, πήγαν κάπου αλλού, καλύτερα. Εκεί που έπρεπε να πάνε από την αρχή, βασικά. Και ξέρεις, κάποιοι ταξίδεψαν πάρα πολλά χιλιόμετρα για να σε δούν να τρίβεσαι επί σκηνής. Αλλά τί να σου λέω τώρα...
Καλά ρε Χάρη, 40 ευρώ για να δεις τον Θανάση Παπακωνσταντίνου?
Και βασικά, οι Porcupine Tree έσκισαν το Σύμπαν στα 2, και έπαιξαν και το Dogs.
Θανάης Παπακωνσταντίνου, η χρυσή σταθερά. Το στανταράκι.
Θανάης VS Dream Theater (2005) : Σημειώσατε 1
Θανάης VS Roger Waters (2006) : Σημειώσατε 1
Θανάης VS Porcupine Tree (2010) : Σημειώσατε και πάλι 1
Άντε να ξενιτευτούμε για να δούμε Porcupine Tree, όπως έγινε και με τον Waters Κύριε Παπακωνσταντίνου, είστε οικονομικά ασύμφορος...
