Παύλος Παυλίδης & B-Movies - Live
Ζωντανή ηχογράφηση από τις 2 εμφανίσεις του στο (πολύ όμορφο) θέατρο Απόλλων, στη Σύρο. Οι συναυλίες έγιναν το Μάρτιο του 2008 και κυκλοφορούν σε διπλό CD. Σύντομα αναμένεται να κυκλοφορήσει και DVD. Πιο minimal ενορχηστρωτικά, σε σχέση με τις εμφανίσεις του πρώην Σπαθιού. Εδώ δεν έχουν 32198383 στρώματα από μπλιμπλίκια, αλλά τσέλο και φλάουτο. Είχα γυρίσει από τη δουλειά όταν έβαλα πρώτη φορά το CD στο stereo.
Το intro με έστειλε. Είναι κάτι ανάμεσα σε Pink Floyd, Madrugada και Architecture in Helsinki.
Τριπάκι, φίλε αναγνώστα. Περιττό να σου πω (μικρέ Δημήτρη) για την απότομη προσγείωση, όταν ο Παυλίδης καλησπερίζει το κοινό στο τέλος του κομματιού.
To tracklist, ξέρεις τώρα. Δοκιμασμένη συνταγή : Κομμάτια από την προσωπική του δισκογραφία, αλλά και παλαιότερα κομμάτια των Ξύλινων Σπαθιών. Αξίζει να το αγοράσεις - κατεβάσεις - κλέψεις, γιατί αμφιβάλλω αν θα ακούσεις ξανά τον Παυλίδη σε τόσο χαμηλούς τόνους.
David Gilmour - Live at Gdansk
OK, πέρα από τις εμπάθειες (γιατί όπως ξέρετε ο παππούς Roger έκανε μάγκα τον γερο-David), o Gilmour έχει φτιάξει γκρουπάρα.
Με μουσικούς τους Jon Carin στα πλήκτρα και τα φωνητικά, τον γίγαντα Phil Manzanera των Roxy Music στις κιθάρες και τα φωνητικά, τον Guy Pratt (που έπαιζε στην καρικατούρα των Pink Floyd έπειτα από τη φυγή του Roger Waters) στο μπάσο και τα φωνητικά, τον προσφάτως εκλιπόντα Richard Wright, παλαιό συνοδοιπόρο του στους Pink Floyd στα πλήκτρα και στη φωνή, τον συνήθη ύποπτο και άτυπο 5ο μέλος των Pink Floyd Dick Parry στο σαξόφωνο και τον Steve DiStanislao στα drums, ο Gilmour δίνει πόνο.
H συναυλία στο Gdansk της Πολωνίας το 2006, έχει πολλές ιδιαιτερότητες :
- Ήταν η τελευταία εμφάνιση στα πλαίσια της περιοδείας του "On An Island", το οποίο παίχτηκε ολόκληρο.
- Τον συνόδευε 40μελής ορχήστρα, την οποία μάλιστα διηύθυνε ο συνθέτης Zbigniew Preisner.
- Ήταν η μοναδική συναυλία της σόλο καριέρας του στην οποία ο γερο-Dave ερμηνεύει το "Great Day for Freedom". Στα πλαίσια του εορτασμού των 26 χρόνων της επανάστασης στην Πολωνία.
- Αποδείχθηκε, μοιραία, το τελευταίο album στο οποίο συμμετέχει ο Rick Wright.
Ο Gilmour, φίλε αναγνώστα είναι πολύ γενναίος. Άφησε με να σου εξηγήσω : Θέλει μαγκιά για να παίζεις ολόκληρο το νέο σου album και να μην κάνει κοιλιά το πρόγραμμα. Ο παππούς λοιπόν τα καταφέρνει περίφημα. Και χώνει και μερικές τραγουδάρες των Pink Floyd.
Το συγκεκριμένο άσμα οφείλω να ομολογήσω πως αν και κυκλοφόρησε στον δεύτερο και τελευταίο δίσκο των "Fake Floyd", έχει την αίγλη των παλιών.
Το album κυκλοφόρησε σε 3298232934429233743 εκδόσεις. Εδώ γίνεται αναφορά σε αυτή με τα 3 CD και τα 2 DVD.
Τα extra καλούδια είναι πολλά. Πάσο, εισιτήριο της συναυλίας, γαμάτη αφίσσα, photoz, καρτ ποστάλ και 24-σέλιδο βιβλιαράκι. Βασικά πρώτη φορά ενθουσιάζομαι τόσο με live δίσκο. Όχι μόνο για την φοβερή συσκευασία, αλλά και για το ηχητικό αποτέλεσμα, αφού αυτό είναι που μετρά, ως επί το πλείστον.
Τέλος, η Βεντούζα συντετριμμένη αποχαιρετά τον πανμέγιστο Richard Wright. Πώς αλλιώς να σου πω αντίο θείε Rick?
Μετά λύπης,
Ιωάννης Αιθεροβάμων
