Η Βεντούζα αποχαιρετά μία από τις πιο σπουδαίες φωνές του ελληνικού πενταγράμμου. Η Μαρία Δημητριάδη δεν είναι πια μαζί μας. Ξέρετε πως δεν είμαι καλός στους αποχαιρετισμούς, πόσο μάλλον στο να "στολίζω με νεκρολούλουδα" τους αναχωρήσαντες.
Μια μέρα πριν το θάνατό της, συζητούσα με ένα φίλο στο Βόλο περί μουσικής. Δε θυμάμαι πώς από τις νέες παραγωγές η κουβέντα έφτασε στη Μαρία Δημητριάδη. Τότε είπα (και έχω ξαναπεί άπειρες φορές) πως η ερμηνεία της στο "Χαρούμενο Τραγούδι για τη Sylvia Plath" είναι ο,τι πιο γλυκό και συνάμα επικό έχω ακούσει ποτέ μου.
Νομίζω πως η πρώτη της δισκογραφική δουλειά ήταν "Ο Ήλιος ο Πρώτος" του Μαρκόπουλου.
Ήταν η πρώτη φωνή που τραγούδησε Άλκη Αλκαίο (Φλεβάρης 1848, από τα Τραγούδια της Λευτεριάς). Ο συγκεκριμένος δίσκος παρουσιάστηκε ζωντανά μέχρι και στη Χιλή. Μιλάμε για μία εποχή ενα κλικ μετά τη Μεταπολίτευση, όπου το πολιτικό τραγούδι βρίσκεται στα φόρτε του (1974-1982).
Κλείνοντας, η φωνή της Μαρίας Δημητριάδη αποτέλεσε (και αποτελεί) τη συνισταμένη της φωνής κάθε αριστερού.
Και όπως λέει κι ο ποιητής
"... γέμισε ο τόπος με κηλίδες απουσίας,
τις τεφροδόχους κλείσαν σε κρυφή σπηλιά,
και μας κερνάν ενέσεις ευθυμίας".
Φτιάχνω καφέ. "Τροπάρια για Φονιάδες" το soundtrack.
Τα λέμε
