"Το να ροκάρεις στη σκηνή είναι σαν το ποδήλατο. Δεν το ξεχνάς ποτέ"
Τερμίτες - Σεπτέμβριος 1998
Προς θεού, δεν ισχυρίζομαι ότι οι αδερφοί Κατσιμίχα παίζουν Rock, όπως σκίζεται με κάθε ευκαιρία να δηλώσει ο Βασίλης με τη μεγάλη μύτη, ο οποίος το '99 δήλωνε το αντίθετο. Το θυμάμαι καλά το καλοκαίρι του 2001. Μπορεί να ήμουν πιτσιρικάς, αλλά συναισθάνθηκα το βάρος της "τελευταίας περιοδείας" των Κατσιμιχαίων.
Σωτήριον (???) έτος 2009 : Μέσα στο φθινόπωρο ανακοινώνεται ότι το πιο σημαντικό δίδυμο της ελληνικής μουσικής (άντε, μετά τις αδερφές Κατσάμπα) επανενώνεται για 2 συναυλίες.
Εκεί λοιπόν που τους έχεις ξεγράψει από τη συναυλιακή σου καθημερινότητα, να σου σκάει αυτή η βόμβα μεγατόνων. Και μην ακούσω κανέναν να αναφέρει ότι το σκηνικό γίνεται για την κονόμα, γιατί λίγο αν το ψάξετε θα αντιληφθείτε πως και οι 2 έχουν λύσει το οικονομικό εδώ και 15 χρόνια.
Συνέρχεσαι από το κοκομπλόκο, αγοράζεις εισιτήρια για σένα και τους αγαπημένους σου (αγαπημένα πρόσωπα-αγαπημένα μάτια, που λέει και ο "νέος τραγουδοποιός από τη Λάρισα", και δεν ξέρεις τί να περιμένεις : Θα βρεθείς σε ένα μαζικό trendy event, όπου είναι cool να ακούς Κατσιμίχες, ή θα ζήσεις κάποιες στιγμές έκστασης, από αυτές που σπάνια ζεις σε συναυλίες?
Δύσκολη μέρα, ειδικά όταν την τελευταία στιγμή ενημερώνεσαι ότι το άτομο με το οποίο θα πήγαινες στη συναυλία, βρίσκεται κοντά χίλια χιλιόμετρα μακριά. Σε καρμανιόλα οδηγείσαι, όχι σε συναυλιακό χώρο. Έντονη, πολύ έντονη συναισθηματική φόρτιση, πριν καν πας στο Βελλίδειο. Άστα, γάμησέ τα.
Ώρα 21:30 : Ο χώρος έχει γεμίσει. Τα φώτα σβήνουν. Από τα ηχεία ακούγονται τα "Γυάλινα Γιάννενα", με τη φωνή του Χάρη. Σε λίγο ανεβαίνουν στη σκηνή ο Χάρης και ο Πάνος, εμφανώς συγκινημένοι. Ο Πάνος μας ευχαριστεί που βρισκόμαστε εκεί. Ο Χάρης δε μπορεί να αρθρώσει λέξη από τη συγκίνηση. "Αν Είσαι Θεός", και η μυσταγωγία ξεκινά. Ο ήχος είναι κρυστάλλινος, τα πάντα ακούγονται τέλεια. Το κοινό ακούστηκε μέχρι την Άνω Πόλη. Κόβω το κεφάλι μου σε λέω.
Και συνεχίζει ο τιτανοτεράστιος Πάνος "Μεγαλώσαμε κατά δέκα χρόνια, αλλά βλέπω ότι και σεις μεγαλώσατε μαζί μας." Έπειτα σχολίασε την ηλικιακή ανομοιογένεια του κοινού, αφού εκτός από πιτσιρικάδες, υπήρχαν άτομα τα οποία προφανώς και βιώσαν και άλλα lives του διδύμου. "Για όσους μας γνώριζαν και μας επισκεπτόταν, και όσους μας μαθαίνουν σήμερα".
Ο επί δέκα χρόνια απών Χάρης, λέει τα πρώτα του λόγια, εμφανέστατα συγκινημένος.
"Σας ευχαριστούμε που βρίσκεστε εδώ."
"Εμείς σας ευχαριστούμε. Καλώς ήρθες", φωνάζει ένας τύπος από το κοινό. Το Βελλίδειο παγώνει και έπειτα ξεσπά σε χειροκροτήματα για τουλάχιστον 2 λεπτά. Ο Χάρης δακρύζει.
"Ποιός Τη Ζωή Μου", με επίκαιρα πολιτικά σχόλια. Τί κομματάρα, φίλε αναγνώστα...Βασικά το πόσο σπουδαία πολιτικά τραγούδια έχει γράψει το δίδυμο, το γνωρίζουν μέχρι και οι πέτρες. Ακόμα και ο Θάνος ο Μικρούτσικος είχε δηλώσει πως οι "Τρύπιες Σημαίες" είναι το πιο σημαντικό πολιτικό τραγούδι της δεκαετίας που μας πέρασε.
Ακολουθεί αυτό το... Πως να το πώ ρε φίλε? Πιασάρικο? Επιβλητικό? Η λέξη γαμάτο συνοψίζει τις 2 προηγούμενες λέξεις? Η εισαγωγή από τις "Προσωπικές Οπτασίες". Ή πως τελειώνει μια μεγάλη αγάπη. Gimme a break, θείε Χάρη. Να απογειωθούμε, ή να τις κόψουμε? Και τα 2 μάλλον.
"Ένα τραγούδι που γράψαμε με τους Apurimac". Σεισμός, σεισμός, καταποντισμός.
Ποτέ ξανά δεν είχα εισπράξει τόσα θετικά vibes από ένα τραγούδι, Αλλά το κλάμα να πάει σύννεφο. Και δε μιλάω μόνο για τον υπογράφοντα Jedi, αλλά και μεγάλο μέρος του κοινού.
Χθες καθ' ολη τη διάρκεια της συναυλίας, συνέβαινε το εξής : Όπου κι αν γύριζες το κεφάλι σου, όσοι πιτσιρικάδες δε γνώριζαν τα κομμάτια τους, παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι, και όσοι μεγαλύτεροι σε ηλικία ήξεραν κάθε στίχο, τραγουδούσαν δακρυσμένοι. Κλάμα σε λέω, πολύ κλάμα. Ξύπνα Λουλούδι του Δάσους...Πουλί του Λιβαδιού...
"Αφιερωμένο στο Θανάση" από τον Πάνο. "Γυμνή Σκιά". Αν τον γνώριζα τον Θανάση, θα ήθελα πραγματικά να τον ρωτήσω αν αυτή ήταν η τελευταία του επιθυμία πρίν πάρει το Mach 3 και τις κόψει. Α ρε Θανάσάκη. Απόγνωση, έτσι?
Εκεί που λέω πως αν ακούσω άλλο ένα θα καταρρεύσω, το Σύμπαν με ακούει και στέλνει τον Ξυδούς στη σκηνή. Ηρεμώ, προσωρινά όμως. "Για Ένα Κομμάτι Ψωμί". Αγγιζω ταβάνι. Θα πεθάνω από O.D. εξαιρετικής μουσικής. ΚΙΝΔΥΝΕΥΩ, ΝΙΩΣΕ! "Στο πιο χύμα ελληνικό group όλης της ιστορίας, τους Πυξ-Λαξ", λέει ο καλλιτέχνης και ξεκινάνε το "Ακόμα Προσπαθώ". Νταξ, από τις μετριότητες των Πυξ-Λαξ, αυτό ξεχωρίζει. Και απαντά ο Jedi Master :Όπα ρε φίλλλαράκι, είχες δει ποτέ live τους Λαϊκεδέλικα? (Ξαναδιαβάζω το κείμενο. Για αυτή την παράγραφο κέρδισα κέρασμα από τον Γιαλαμά).
Πάνος μόνος του. "Η Μοναξιά του Σχοινοβάτη", πάντα για τον Παύλο. Χάρης "Υπόγειο"
Ο "Φάνης", "Μη Γυρίσεις" και οι φωνές του κοινού καλύπτουν τους τραγουδιστές. Περιττό να σου πω, φίλε αναγνώστα, το τί επακολούθησε το "Βάλε ec μια φωνή, κι αν δεν είμαι εκεί, Χάρη να μη με λένε". "Μπλαμπ - Τροϊ Καφέ", και νοσταλγία για όσα ζήσαμε κάπου εξώ, αλλά μας στιγμάτισαν.
Σε κάποια φάση ανεβαίνει στη σκηνή ο Φασόης. Ακούστηκαν ειρωνικά σχόλια για τo dress code του, και εδώ που τα λέμε, νταξ, φαινόταν λίγο ξεκάρφωτος. Έπαιξε R.A.T.M., REM και Iggy Pop. Σε κάποια άλλη φάση τραγούδησε και το "Get That Beat", με τον σχετικό ψιλοχαμό από κάτω.
"Του Έρωτα" και η κατάσταση έχει ξεφύγει. Ε ρε τι χάναμε τόσα χρόνια.
Νέο τραγούδι από τον Χάρη, εξαιρετικό ποίημα. Στο καπάκι, "Νύχτωσε Νύχτα". Μα καλά, πόσο πόνο πρέπει να βιώσεις για να γράψεις τόσο σπουδαία κομμάτια? Ξανά Ξυδούς, και μετά Ξυδούς και Πάνος στις "Ανόητες Αγάπες", με τη φυσαρμόνικα να σηκώνει τις λίγες εναπομείνουσες τρίχες του γράφοντος.
"Καλό Ταξίδι", "Ρίτα - Ριτάκι". Εκτροχιάστηκε το rollercoaster λέμε. Χελάκης στον τελικό του Euro 2004. "Δεν περιγράφω άλλο" φάση. "Μια Βραδιά Στο Λούκι", "Σχήμα Λόγου".
Τέλος, χαίρετε, γεια σας, καληνύχτα. Και καλά.
"Ο Παλιάτσος κι ο Ληστής", "Θεσσαλονίκη" και... "Με το ραδιόφωνο σιγά, μεσ' στ' απαλό σκοτάδι, θα τρόμαζες αν ήξερες πόσο σε αγαπούσα...Γέλα...Ειν' η ζωή μια τρέλα...".
Σας ευχαριστούμε, καληνύχτα. ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΠΟΥΜΕ. Τώρα που βρεθήκαμε, δε θα χαθούμε πάλι, έτσι δεν είναι? Μην κάνετε κανένα λάθος και δεν περιοδεύσετε το καλοκαίρι.
Κλείνοντας, να σας αναφέρω ότι ο Μάρκος και η Άννα εθεάθησαν έξω από το Βελλίδειο πιασμένοι χέρι-χέρι. Η μικρή Νεφέλη στην πλάτη του μπαμπά της τραγουδούσε όλα τα κομμάτια λέξη προς λέξη. Ήταν-δεν ήταν 3 χρονών.
Για κάτι τέτοιες στιγμές αξίζει να ζεις.
Τα σέβη μου,
General Skywalker
PS Ζητώ συγγνώμη από όλη την καλή κοινωνία. Η Βεντούζα θα ανανεώνεται πιο συχνά.
