'Ενας μικρός φόρος τιμής, σε μία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες της Ελληνικής Σκηνής. Μιας σκηνής, η οποία για να "ενηλικιωθεί" χρειάστηκε μία θυσία στο βωμό της δεσποινίδος "Η". Μια θυσία, που γέννησε ένα μύθο για τη δική μας γενιά. Μια γενιά, που στο πρόσωπο του Σιδηρόπουλου, βρήκε την εξελληνισμένη εκδοχή του Jim Morrison, της Janis Joplin, του Jimmy Hendrix, και τόσων άλλων σπουδαίων performers.
Παύλος Σιδηρόπουλος : 20 χρόνια μετά τη φυγή του.
Αν θέλετε να διαβάσετε τη βιογραφία αυτού του ανθρώπου, καλό θα ήταν να ψάξετε αλλού. Όπως για παράδειγμα, στο βιβλίο του Άκη του Λαδικού, με τίτλο "Πού Να Γυρίζεις". Σε αυτό, και πουθενά αλλού. Γιατί γέμισε η επικράτεια "Παυλολόγους", οι οποίοι απλά αναπαράγουν παπαριές, και των οποίων η ματαιοδοξία δε χωρά σε καμία μονάδα μέτρησης.
Θα σου μιλήσω λοιπόν για τον δικό μου Παύλο Σιδηρόπουλο. Όχι τον "Παυλάρα", ούτε τον "Πρίγκηπα". Αυτά ας τα κρατήσουν για πάρτη τους οι πιτσιρικάδες που τον κάνανε μπλουζάκι. Εγώ θα σου πω για τον καλλιτέχνη του οποίου το έργο, έβαλε ένα λιθαράκι στο να γίνω ο άνθρωπος που έγινα. Έτσι κι αλλιώς, δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από ένα συνοθύλευμα των επιρροών μας. Κάτι άσχετο με το θέμα του post, αλλά σχετικό με όλους μας : Σαν σήμερα, πριν από 2 χρόνια, δολοφονήθηκε από ένα ανθρωπόμορφο κτήνος ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Τσέκαρε το blog του Vaseeleeh, τα λέει καλά.
Τον Σιδηρόπουλο, τον γνώρισα το 1994. Ήταν μια συλλογή της ΕΜΙ, την οποία είχε επιμεληθεί ο Μάνος Ξυδούς. Ο Ξυδούς, ανήκε στην ομάδα των παραγωγών της ΜΙΝΟΣ, και είχε και μία εμπλοκή στη δημιουργία του "Φλου". Εκεί, αναφέρεται στα credits ως βοηθός παραγωγής, ή κάτι τέτοιο. Προς τιμήν του όμως, ο ίδιος ο Ξυδούς σε μία συνέντευξη πριν από λίγα χρόνια, δήλωσε ότι η μόνη του συνεισφορά στη δημιουργία του δίσκου, ήταν το ότι έφτιαχνε καφέδες για τον Π.Σ. και τα μέλη της "Σπυριδούλας". Anyway, R.I.P.
1994, λοιπόν. Και όλως παραδόξως, το πρώτο μου άκουσμα δεν ήταν ο "Μπάμπης ο Φλου", αλλά η λευκή δεσποινίς "Η(ττα)". Ομολογώ πως δε μπόρεσα να αντιληφθώ την ουσία των στίχων του. Μιλάμε βέβαια για ένα παιδί δέκα χρονών. Το παράδοξο θα ήταν να τα κατάφερνα. Θυμάμαι όμως σαν χθες, το πρωτόγνωρο συναίσθημα που ένιωθα κατά την ακρόαση του δίσκου. Ήταν ένας συνδιασμός δέους και χαράς. Αντιλαμβανόμουνα ότι "κάτι σπουδαίο υπάρχει εδώ", και ταυτόχρονα ένιωθα σα να ανακάλυψα την Αμερική. Περιττό να σου πω ότι από εκείνη τη στιγμή, ενηλικιώθηκα μουσικά. Ήρθαν στο καπάκι και τα "9 Πληρωμένα Τραγούδια" από τις Τρύπες, και έκτοτε δεν κοίταξα ποτέ πίσω.
Μια ειλικρινής κατάθεση ψυχής. Από έναν άνθρωπο ο οποίος δε μάσησε ποτέ τα λόγια του. Από κάποιον που όχι απλά βίωσε τον εφιάλτη των σκληρών ναρκωτικών, αλλά πλήρωσε με τη ζωή του αυτή τη νοσηρή συνήθεια. Ladies and gentlemen, η δεσποινίς "Η". Απροσάρμοστοι, 1982. Από το "Εν Λευκώ".
Ο Σιδηρόπουλος, ήταν ο ορισμός της λέξης "μάγκας". Μορφωμένος, γόνος οικογένειας με πλούσιο πνευματικό υπόβαθρο. Αυτός δε γινόταν να αποτελέσει εξαίρεση. Ο αστείρευτος στιχουργικός του κόσμος έχει τέτοια δυναμική, που σε στέλνει στο βιβλιοπωλείο, για να μελετήσεις τις πηγές του. Βλέπε "Οι Σοβαροί Κλόουν". Σπυριδούλα - Φλου. 1978.
Ήταν μάγκας ο Πωλ Σιδηρό, φίλε αναγνώστα. Αντί να ακολουθήσει την πεπατημένη για την εποχή οδό, δημιούργησε μια ολόκληρη σχολή. Αυτό που σήμερα φαντάζει προβλέψιμο έως και βαρετό, το να τραγουδάει δηλαδή κάποιος Rock N' Roll στα ελληνικά, οφείλεται σε ένα μεγάλο βαθμό στον Π.Σ. Αυτός, μαζί με τον Πουλικάκο (Μεταφοραί - Εκδρομαί Ο Μήτσος) και τον Σαββόπουλο (Μπάλλος, Βρώμικο Ψωμί) έσπειραν το σπόρο ο οποίος βλάστησε στην οργιώδη καλλιτεχνικά δεκαετία του 90, όπου η ελληνική ροκ άρχισε να φλερτάρει με το mainstream, και να κερδίζει airplay ακόμα και σε εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης. Βλέπε "Jammin", στην ΕΤ-3. Με τους Στάθη Παναγιωτόπουλο, και Σωτήρη Βακάρο.
Επίσης, δε γίνεται να μην του πλέξουμε το εγκώμιο, όσον αφορά την ανοιχτόμυαλη τοποθέτησή του στον τομέα "μουσική". Σκέψου λίγο τα δεδομένα εκείνης της εποχής : Μουσικά, και όχι μόνο, έπρεπε να ανήκεις σε κάποιο στρατόπεδο. Ο Σιδηρόπουλος, το αρνούνταν κατηγορηματικά. Μπορεί το "άρμα" του να ήταν το Rock N' Roll, αλλά άκουγε και έπαιζε με την ίδια ευκολία folk και ρεμπέτικα. Ο άνθρωπος που έγραψε το "Βιβλίο των Ηρώων", συνεργάστηκε δισκογραφικά με τον Μαρκόπουλο, σε 2 δίσκους. Ο ίδιος, έλεγε πως ήταν "φλιπάρισμα", μετά το "διαζύγιο" με τη Σπυριδούλα. Εγώ λέω πως πήγαζε από την έμφυτη ανάγκη του να εκφραστεί διαφορετικά, μη μπορώντας εκείνη τη στιγμή να βρει το κατάλληλο σχήμα, για να τον ακολουθήσει στα rock μονοπάτια που εκείνος ήθελε.
Άσχετο :
Ο Σαββόπουλος, προόριζε το Σιδηρόπουλο για ερμηνευτή της "Μαύρης Θάλασσας". Όχι μόνο αυτό δεν έγινε ποτέ, αλλά ο Π.Σ. ο οποίος τότε συνεργαζόταν με τον Παντελή Δεληγιαννίδη (βλέπε Δάμων και Φιντίας), "έφαγε τα "Μπουρμπούλια" από τον Σαββόπουλο.
Κυκλοφόρησαν ένα EP, και είχαν ένα δίσκο στα σκαριά. Δεν κυκλοφόρησε ποτέ, δυστυχώς. Η σύνθεση : Σιδηρόπουλος - Δεληγιαννίδης - Ντάλλας - Τσιλογιάννης. Έχε κατά νου, πως μία βιογραφία που είναι διαδεδομένη στο Internet όπως οι μπανάνες στα πιθηκοειδή, αναφέρει πως τα "Μπουρμπούλια" έγιναν το συγκρότημα του Σαββόπουλου, μετά τη συνεργασία τους με τον Σιδηρόπουλο. Θα στο πω απλά : Μαλακίες. Για να τσεκάρεις τη Βεντούζα, τουλάχιστον ξέρεις πως εδώ δε θα διαβάσεις παπάτζες.
Μπουρμπούλια (όχι Κωνσταντίνα) - Ο Ντάμης ο Ληστής, που η λογοκρισία τον έκανε "σκληρό".
Ξανακοιτάζω το κείμενο. Στερείται χρονικής συνοχής. Όμως από την άλλη, δεν είναι βιογραφία, οπότε excuse me. Προσπαθώντας να αποκτήσει λοιπόν το κείμενο μια συνοχή, ας πιάσουμε τη δισκογραφία του από το 1978, κι αυτό γιατί δεν πρέπει το κείμενο να φτάσει τις 15 σελίδες Α4.
Σωτήριο έτος 1978. Δύο αδέλφια, ο Βασίλης και ο Νίκος Σπυρόπουλος, δημιουργούν τη "Σπυριδούλα". Ένα ροκ συγκρότημα, το οποίο έπαιζε ως επί το πλείστον διασκευές. Τους πετυχαίνει κάπου ο Σιδηρόπουλος, και γίνεται το μεγάλο μπαμ. Ο Αγγελάκας είχε χαρακτηρίσει το "Φλου" οριακό δίσκο για όλους, και τον Σιδηρόπουλο "Άγιο". Με μία τάση υπερβολής? Δε νομίζω, φίλε αναγνώστα. Κυκλοφορεί ο δίσκος, γίνεται σούσουρο. 10.000 αντίτυπα είχε πουλήσει τότε. Αριθμό τεράστιο, για τα δεδομένα της εποχής. Live, live, live. Και πάλι live. Και σιγά-σιγά, δημιουργείται ένας σταθερός πυρήνας θαυμαστών.
Σπυριδούλα - Η Ώρα του Stuff
Θα ήθελα να σταθώ λίγο στο "Φλου". Δίσκος ελληνικός, που απευθύνεται σε Έλληνες.Αλλά η παραγωγή του, μόνο σαν ελληνική των 70's δεν ακούγεται. Μιλάμε για πολύ σπουδαίο επίτευγμα. Για τους στίχους του Π.Σ. τα είπαμε στην αρχή. Η δεύτερη ευχάριστη έκπληξη, πέραν της εξαιρετικής παραγωγής, είναι η μαεστρία με τον οποία ενορχηστρώθηκε ο δίσκος από τους Σπυρόπουλους. BTW, στην "Ώρα του Stuff" συμμετέχει η Δήμητρα Γαλάνη, της οποίας η συμμετοχή αποσιωπήθηκε στην αρχική κυκλοφορία, λόγω του ότι δεν ανήκε στο δυναμικό της EMI.
Όλα τα όμορφα παραμύθια, έχουν και ένα τέλος. Επέρχεται ρήξη στο σχήμα, κυρίως λόγω του ότι το γκρουπ επέμενε στην ταύτιση με κάποιο πολιτικό χώρο (νομίζω πως ήταν Μαρξιστές), κάτι το οποίο ο Σιδηρόπουλος αρνούνταν πεισματικά. Το διάβασες και πιο πάνω. Δε γούσταρε τις κατηγοριοποιήσεις, και απεχθανόταν τους "στρατιώτες" των πολιτικών παρατάξεων. Anyway, η Σπυριδούλα (δηλαδή ο Βασίλης και ο Νίκος Σπυρόπουλος, με άλλους μουσικούς) συνέχισε τη δισκογραφική της παρουσία, με 2 μεγάλα διαλείμματα. Αν πέσει στα χέρια σου κάποια κυκλοφορία, τσέκαρέ την. Σπυριδούλα, 1978 : Βασίλης Σπυρόπουλος, Νίκος Σπυρόπουλος, Τόλης Μαστρόκαλος, Τάσος Φωτοδήμος.
Μεσολαβεί η "Εταιρεία Καλλιτεχνών", με την οποία δεν υπήρξε δισκογραφική δουλειά. Πάμε για άλλα. 1979 : Κάπου ανάμεσα στο Κουκάκι και στα Πετράλωνα, κάποιοι πιτσιρικάδες παίζουν διασκευές ξένων rock κομματιών. Το όνομά τους ήταν "Ηλεκτρικό Άγχος", και έκαναν πρόβες στο σπίτι του Βασίλη του Πετρίδη. Ο Σιδηρόπουλος, έβλεπε πάντα μπροστά. Αντί να ακολουθήσει την πεπατημένη μετά την επιτυχία του "Φλου", αναζήτησε αυτούς τους πιτσιρικάδες, και αφού παρακολούθησε μία πρόβα τους, έκανε ένα από τα μεγαλύτερα δώρα στην Ελληνική Σκηνή : Τους πήρε υπό την "προστασία του", και μετά από 2 χρόνια εξαντλητικών προβών, το αποτέλεσμα ήταν το "Εν Λευκώ". Ladies and gentlemen, οι Απροσάρμοστοι - Το Βιβλίο των Ηρώων. 1982.
"Νονά" των "Απροσάρμοστων" ήταν η μητέρα του Σιδηρόπουλου. Τα περί ελληνικής εκδοχής των "Misfits", είναι μαλακίες. Η ιστορία έχει (περίπου) ως εξής : Ο Π.Σ. τους έχει μαζέψει μια μέρα στο σπίτι του, και επιχειρεί προσέγγιση με την μητέρα του, ώστε να της συστήσει τα παιδιά του group. Ο διάλογος ήταν κάτι σαν :
- Να σου γνωρίσω τα παιδιά.
- Μα αυτά δεν είναι παιδιά. Είναι απροσάρμοστα!
Το "Εν Λευκώ", δεν αποσπά τις διθυραμβικές κριτικές του "Φλου". Στο μουσικό τύπο της εποχής, οι απόψεις διίστανται. Άλλος αναφέρει ότι "Ο Σιδηρόπουλος πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, μιλώντας με αφέλεια για την ηρωίνη, πράγμα προκλητικό και επικίνδυνο", ενώ κάποιος άλλος, υπέρμαχος της στιχουργικής του, λέει "Κάποιοι σου λένε ότι Happiness is a Warm Gun : Είναι κουφάλες. Ο Σιδηρόπουλος δε σου χρυσώνει το χάπι. Σου λέει ότι είναι επικίνδυνη και θέλει προσοχή, θανάτου άγγελος σωματοφύλακάς της". Δεν κρύβεται, ο Σιδηρόπουλος. Σου δείχνει τον pusher, και σου λέει ότι "το μάτι του απ' την αγρύπνια είναι πέτρινη γροθιά". Και ο συγκεκριμένος τύπος, καταλήγει στο ότι το "Εν Λευκώ", θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία.
Όντως, στιχουργικά ο δίσκος έχει πολλές αναφορές σε μη επιθυμητές καταστάσεις. Και ακόμα και το εξώφυλλο, φέρνει προς την τοξικομανία. Παρ' όλα αυτά, μία προσεκτική ακρόαση είναι αρκετή για να καταλάβει κανείς πως οι στίχοι του Π.Σ. είναι καθαρά αποτρεπτικοί. Σου παρουσιάζει το πρόβλημα, και σου κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Μουσικά, έχουμε ξεφύγει από τις φαντεζί ενορχηστρώσεις της "Σπυριδούλας" και έχουμε να κάνουμε με το χύμα Rock N' Roll των σκοτεινών υπογείων.
Απροσάρμοστοι - Voodoo Child. Από το δίσκο "Εν Λευκώ", 1982.
ΒTW, τους "Απροσάρμοστους" αποτελούσαν οι Οδυσσέας Γαλανάκης (solo κιθάρα), Βασίλης Πετρίδης (ρυθμική κιθάρα), Αλέκος Αράπης (μπάσο), Κυριάκος Δαρίβας (τύμπανα). Βέβαια σε αυτό το δίσκο, τύμπανα παίζει ο Άκης Σημηριώτης, κι αυτό γιατί ο Δαρίβας είχε παρουσιαστεί στα ένδοξα ελληνικά στρατά.
Και ξανά, live, live, live. Και για να αρχίσουμε λίγο να απομυθοποιούμε τα πράγματα, το κοινό του group, δεν ήταν πολυπληθές. Γενικά, το φαινόμενο "Σιδηρόπουλος και Απροσάρμοστοι", άρχισε να ξεφεύγει από τα στενά όρια των Εξαρχείων γύρω στο 1987.
Κάποιοι καυγάδες, και ένα προσωρινό "διαζύγιο" το συγκροτήματος μετά την κυκλοφορία του "Εν Λευκώ", ήταν στα πλαίσια του λογικού, αφού η καθημερινη συναναστροφή με τα ίδια πρόσωπα, μερικές φορές οδηγεί σε κορεσμό. Anyway, δισκογραφική συνέχεια του "Εν Λευκώ", ήταν το "Zorba the Freak". Ηχογραφήθηκε στο studio Sierra, κάπου στα 1984.
Από αριστερά προς τα δεξιά : Κυριάκος Δαρίβας, Βασίλης Πετρίδης, Οδυσσέας Γαλανάκης, Παύλος Σιδηρόπουλος εντ δε προντιούσερ.Στιχουργικά, δε δημιουργεί την αμηχανία του προκατόχου του, ενώ μουσικά κάποιοι ενθουσιάζονται, ενώ κάποιοι άλλοι ενίστανται για τις υπερβολικά "φορτωμένες" ενορχηστρώσεις, με 3 και 4 κιθάρες. Η ουσία είναι πως αυτός ο δίσκος άφησε 2 τραγουδάρες, το "Rock N' Roll Στο Κρεβάτι", και το "Άντε...Και Καλή Τύχη Μάγκες".
Κατά την ταπεινή μου άποψη, ο δίσκος είναι ΟΚ, με μόνο φάουλ, την παραγωγή. Την οποία έκανε ο Πουλικάκος, και στην οποία τα γάμησε όλα. Τσέκαρε το δίσκο φίλε. Είναι πρόδρομος της hardcore/nu metal μουσικής. Τα τύμπανα, ισοπεδώνουν τα πάντα στην τελική μίξη. Ακούγονται πιο δυνατά ακόμα και από τις κιθάρες. Anyway, τις καλύτερες ευχές στους ληστές των τραπεζών, ειδικά τέτοιες μέρες, που η φτώχεια μας απειλεί, ολοένα και περισσότερο. Αρκεί φυσικά να μη φάνε κάποιον άνθρωπο, όπως είναι της μόδας τελευταία.
Απροσάρμοστοι - Άντε...Και Καλή Τύχη Μάγκες (1985)
BTW, η μουσική είναι του Αλέκου Αράπη. Και κάπου εδώ, πρέπει να αναφερθεί ότι ο τίτλος "Zorba the Freak", είναι λογοπαίγνιο του "Zorba the Greek". Ο Σιδηρόπουλος, ήταν δισέγγονος του θρυλικού πλέον Ζορμπά. Αυτός έμελλε να είναι ο τελευταίος studio δίσκος των "Απροσάρμοστων", ο οποίος κυκλοφόρησε όσο ήταν εν ζωή ο Π.Σ. Και στον οποίο, περιέχεται ένα κρυφό διαμαντάκι. Αγγλόφωνο, όλως παραδόξως. Ladies and gentlemen, Απροσάρμοστοι - The Clown (1985)
Και πάλι lives, και εν συνεχεία, "αγρανάπαυση". Στο σχήμα εισχωρεί ο Λουκάς Γκέκας, στα πλήκτρα. Ο ήχος του συγκροτήματος όχι μόνο δε λασπώνει, αλλά αναβαθμίζεται. Οι εμφανίσεις τους, συγκεντρώνουν πλέον όλο και περισσότερα άτομα. Και φτάνουμε στις 19 Φεβρουαρίου του 1989. Οι Απροσάρμοστοι, εμφανίζονται στο "Μετρό". Κάποιος φίλος του Σιδηρόπουλου, εν ονόματι Πάνος Ηλιόπουλος, στήνει 3 κάμερες στο χώρο, και βιντεοσκοπεί την εμφάνιση. Εν συνεχεία, καθίσταται υπεύθυνος για την κυκλοφορία ενός από τα χειρότερα live albums ever : Του "Χωρίς Μακιγιάζ".
Καταρχήν, ο δίσκος κυκλοφόρησε χωρίς να ενημερωθεί κανείς από το συγκρότημα. Ο Σιδηρόπουλος είχε δώσει απλά τη συγκατάθεσή του, χωρίς να υπάρξει καμία μετέπειτα συζήτηση. Βέβαια, ο Π.Σ. τονίζει σε συνέντευξή του το ίδιο διάστημα, ότι ο δίσκος είναι κάκιστος, και πως δε θα έδινε με τίποτα το ΟΚ, για να κυκλοφορήσει σε αυτή τη μορφή. Καταρχήν, το εξώφυλλο είναι κάκιστης αισθητικής. Κατά δεύτερον, περιέχονται μόνο (τότε) ακυκλοφόρητα τραγούδια, με εξαίρεση "Τω Αγνώστω Θεώ", σε μία νέα ενορχήστρωση του Αλέκου του Αράπη. Όταν το κοινό του γκρουπ έμαθε τα περί live δίσκου, η όλη προδιάθεση ήταν θετική. Κι αυτό, γιατί τα lives τους ήταν εκρηκτικά. Η μέτρια όμως ηχογράφηση, αδικεί το τελικό αποτέλεσμα. Και φυσικά, η επιλογή των κομματιών. Βέβαια, ο δίσκος βγήκε από την MBI, και όχι από την ΕΜΙ. Και έτσι εξηγείται το ότι δεν περιέχονται άλλα, παλαιότερα τραγούδια. Και όπως σημειώνει κάποιος κριτικός της εποχής "Ενώ οι Απρόσάρμοστοι γαζώνουν στο σανίδι σαν πολυβόλο, στο συγκεκριμένο δίσκο, ακούγονται σαν ραπτομηχανή".
Απροσάρμοστοι - Γυναίκα. Από το δίσκο "Χωρίς Μακιγιάζ". 1989.
Τα κομμάτια του δίσκου, είναι εικόνες της εποχής, αλλά φλερτάρουν έντονα με το δικό μας παρόν. Ο "Άλι" συνεχίζει να πονάει. Και τον ματώνει ο ρατσισμός.
Προφανώς, ζει κάπου στον Άγιο Παντελεήμονα. Η "Αποκάλυψη" θα μπορούσε να είχε γραφτεί για το Guantanamo. Βασικά, το "Χωρίς Μακιγιάζ" είναι ο πιο πολιτικοποιημένος δίσκος του συγκροτήματος. Βλέπε "Της Εθνικής Συμφιλίωσης".
Κάπου εδώ, λυπάμαι που θα "λερώσω" τις σελίδες του blog, ασχολούμενος με τον Πάνο Ηλιόπουλο. Αλλά δε μπορώ να κάνω αλλιώς, και πρέπει κάποτε να αποκατασταθεί η αλήθεια. Ο τύπος, ήταν ενας πρασινοφρουρός της εποχής, και με "αξιοκρατικές" προφανώς διαδικασίες, είχε μία θέση στο τότε υπουργείο Νέας Γενιάς. Στα πλαίσια κάποιων φεστιβάλ, ηχογραφούσε τις παραστάσεις. Και προφανώς, έχει βγάλει πολλά φράγκα στην πλάτη του Σιδηρόπουλου και των Απροσάρμοστων. Είναι ο ίδιος τύπος που πούλησε στη Λύρα ένα live του Άσιμου από το Rodeo. Anyway, τα τραγούδια που παίχτηκαν τη νύχτα της ηχογράφησης του "Χωρίς Μακιγιάζ", έχουν κυκλοφορήσει σε πάνω από 7 διαφορετικές εκδοχές. Με μία σκέψη, στα γρήγορα : "Εν Αρχή Ην Ο Λόγος", "Στιγμές", "Ταξιδεύοντας" και τα λοιπά, και τα λοιπά.
Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά εμφανίζεται κατά καιρούς σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές, μιλώντας για τη φιλία του με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, κάνοντας τον χαρούμενο κομπάρσο. Πίσω στο "Χωρίς Μακιγιάζ" : Η βιντεοκασσέτα της συναυλίας, γύριζε χέρι με χέρι. Μέχρι που κυκλοφόρησε πέρυσι σε DVD από τη Λύρα, με τον τίτλο "Welcome To The Show". Πολλά τα λεφτά, Πάνο Ηλιόπουλε.
Απροσάρμοστοι - Χωρίς Αιτία. Από το δίσκο "Εν Λευκώ" (1982). H μουσική είναι του Βασίλη Πετρίδη.
1990 : Το γκρουπ είναι ανενεργό. Το φθινόπωρο, η ψυχολογική κατάσταση του Σιδηρόπουλου, δεν είναι καλή. Χάνει τη μητέρα του, αποτυγχάνει να απαλλαγεί από τη μόνιμη συντροφιά της "Η", και έπειτα από ένα αποτυχημένο "σουτάρισμα", παραλύει το ένα του χέρι. Μ' αυτά και μ' αυτά, κλείνονται κάποιες εμφανίσεις, των οποίων το αποτέλεσμα δε δικαίωσε την αναμονή του κόσμου. Και φτάνουμε στο μοιραίο εκείνο Δεκέμβριο.
Δισκογραφική επιστροφή στην ΕΜΙ. Το συγκρότημα "κλείνει" το studio "Sierra" για την ηχογράφηση. Τρίτη 4/12, αρχίζει η ηχογράφηση των drums. Στις 10, το πρωί της Πέμπτης 6 Δεκεμβρίου του 1990, χτυπάει το τηλέφωνο, στο σπίτι του Αλέκου του Αράπη. O μεγαλύτερος των μέγιστων, βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση στο σπίτι κάποιας φίλης του, οπου άραξε έπειτα από μία πρόβα του συγκροτήματος, το προηγούμενο βράδυ. Το νέο, σκάει σαν βόμβα : O Παύλος Σιδηρόπουλος, είναι νεκρός.Η κηδεία του γίνεται στον Κόκκινο Μύλο. Κι ενώ τα δάκρυα δεν είχαν ακόμα στεγνώσει, χτύπησε το τηλέφωνο του Οδυσσέα Γαλανάκη. Ήταν κάποιος παραγωγός της εταιρείας, ο οποίος ήθελε να μάθει τί θα απογίνουν τα τραγούδια. Γιατί το tracklist, υπήρχε. Και μάλιστα, πολλά εξ' αυτών υπήρχαν σε πρωτόλειες ηχογραφήσεις, ή ακόμα και σε σχεδόν τελική εκδοχή, από ηχογραφημένες πρόβες. Δε διαβάσατε ακόμα το καλύτερο : Ο άνθρωπος ο οποίος ενδιαφερόταν για την τύχη των τραγουδιών, ηταν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Η απάντηση του Γαλανάκη, ήταν καταπέλτης : "Το σώμα του Παύλου είναι ακόμα ζεστό, και εσύ με ρωτάς τι θα απογίνουν τα τραγούδια? Άντε γαμησου, μαλάκα". Τελικά, το συγκρότημα αποφασίζει να περαστεί η φωνή του Σιδηρόπουλου σε όσα τραγούδια γίνεται, από μία πρόβα, ηχογραφημένη σε τετρακάναλο.
Απροσάρμοστοι - Πες Μου Αν Θέλεις Κάτι (1991)
Αν ακούσεις προσεκτικά, φίλε αναγνώστα, η φωνή του Π.Σ., ακούγεται λίγο παραμορφωμένη, σε σχέση με τα όργανα. Κι αυτό, γιατί η ηχογράφηση της πρόβας, δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή. Κατά τα άλλα, ο δίσκος φλερτάρει έντονα με τη funk.
Και λογικά, προς τα εκεί θα κυλούσε το πράγμα, αν δεν είχαμε τη μοιραία εκείνη εξέλιξη. Επίσης, σε όσα κομμάτια δεν ήταν δυνατό να περαστεί η φωνή του Σιδηρόπουλου από το sampler, τραγούδησαν οι Απροσάρμοστοι, και κάποιοι συνοδοιπόροι τους : Οι αδελφοί Κατσιμίχα, ο Γιάννης Αγγελάκας, και ο Γιάννης Γιοκαρίνης. BTW, μοιραία, ο δίσκος ονομάζεται "Άντε...Και Καλή Τύχη Μάγκες".
Απροσάρμοστοι - Αυτοί Μιλάν (1991)
Κάθε φορά που το ακούω, η συναισθηματική φόρτιση που νιώθω, είναι απίστευτη. Είναι φοβερό το κράμα του. Η εισαγωγή του Γαλανάκη, η ερμηνεία των Κατσιμιχαίων, και το outro του Πετρίδη. Σχεδόν σα να λένε "αντίο". Αν και νομίζω πως υπάρχει και ένα τραγούδι στο οποίο όντως παίζουν σα να μην υπάρχει αύριο.
Απροσάρμοστοι - Ερωτικό (1991)
Και κάτι ακόμα, περί απομυθοποίησης : Ο δίσκος "Τα Μπλουζ του Πρίγκηπα" που κυκλοφόρησε από τον Ηλιόπουλο το 1994, σε καμία περίπτωση δε θα κυκλοφορούσε αν ζούσε ο Σιδηρόπουλος. Τουλάχιστον όχι σε αυτή τη μορφή. Γιατί όπως ανέφερα και πριν, τα περισσότερα κομμάτια των πρόχειρων αυτών ηχογραφήσεων του Π.Σ. με την κιθάρα του, αποτελούσαν το "σκελετό" τραγουδιών που δουλεύονταν από τους Απροσάρμοστους. Για του λόγου το αληθές :
Παύλος Σιδηρόπουλος - Χαρμάνης, από τα "Μπλουζ του Πρίγκηπα".
Και εν συνεχεία, Απροσάρμοστοι - Χαρμάνης κι Άφραγκος, από το "Άντε...Και Καλή Τύχη Μάγκες". Ερμηνεύει ο Βασίλης Πετρίδης.
Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό μου. "Τα Σιγανά Ποτάμια", από το "Χωρίς Μακιγιάζ". Και φυσικά, τα "Αν Ήσουν Φίλος" και "Ασ' Την Καρδιά Σου - Κρίμα το Παιδί", από το "Άντε...". Επίσης, αν δεν "έφευγε" ο Π.Σ. στο εξώφυλλο του δίσκου, που προφανώς δε θα ήταν το ίδιο, δε θα αναγραφόταν πια το περιβόητο "Παύλος Σιδηρόπουλος και οι Απροσάρμοστοι", αλλά σκέτο "Απροσάρμοστοι". Κι αυτό, γιατί ο Σιδηρόπουλος δεν ήθελε να θεωρηθεί ότι διαχωρίζει τη σχέση του με το συγκρότημα, αλλά αποτελεί και ο ίδιος μέλος του συγκροτήματος.
Κάπου εδώ, τελειώνει η αναφορά τη δισκογραφία του. Με τον τρόπο που αρμόζει καλύτερα στο σπουδαιότερο ελληνικό συγκρότημα, ever.
Οι Απροσάρμοστοι (1991)
1991, και το γκρουπ αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του με άλλον τραγουδιστή. Τα φωνητικά, αναλαμβάνει ο Γιώργος Δημητριάδης. Γύρισαν ολόκληρη την επικράτεια, αλλά δεν υπήρξε δισκογραφική καταγραφή αυτής της συνεργασίας, παρά μόνο 2 κομμάτια από μία ζωντανή ηχογράφηση, τα οποία κυκλοφόρησαν σε μία συλλογή του Rock FM.
Από αριστερά. Πάνω : Κυριάκος Δαρίβας, Βασίλης Πετρίδης, Οδυσσέας Γαλανάκης.Κάτω : Γιώργος Δημητριάδης, Λουκάς Γκέκας, Αλέκος Αράπης.
Απροσάρμοστοι - Φύγαν Οι Ρεμπέτες (1992)
Κλείνοντας, θα ήθελα να πλέξω το εγκώμιο των Απροσάρμοστων. Πόσο περισσότερο, θα αναρωτηθεί εύλογα κάποιος. "Όσο γίνεται", είναι η απάντηση. Κι αυτό, γιατί από το 1993 μέχρι σήμερα, είναι ενα "γκρουπ-φάντασμα". Εμφανίζονται 2 φορές το χρόνο, κάθε Δεκέμβρη. Στο καθιερωμένο "Θορυβώδες Μνημόσυνο", στη μνήμη του φίλου και Δασκάλου τους. Χωρίς φανφάρες. Θυμίζουν στους παλιούς, και διδάσκουν δωρεάν μαθήματα Rock N' Roll στους νεότερους. Ακόμα και τώρα, που στερούνται του μισού σχήματος.
Απροσάρμοστοι - Welcome To The Show (1998). Ζωντανή ηχογράφηση από το Camel Club. Ερμηνεύει ο Βασίλης Πετρίδης. Κάνε κλικ ΕΔΩ.
Καθώς και μία ηχογράφηση του "Underground με Στρας", από τη συναυλία που είχαν κάνει στο Club του Μύλου της Θεσσαλονίκης, το 2003. Στο τραγούδι, ο Αλέκος Αράπης.Έμελλε να είναι η τελευταία εμφάνιση του Βασίλη Πετρίδη, ο οποίος σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό, λίγους μήνες μετά. R.I.P. Κατέβασέ το από ΕΔΩ. By the way, πέρασαν από το συγκρότημα για δύο φεγγάρια και οι Τάσος Καλανιώτης, Σπύρος Σούκης, Άκης Περδίκης και Πάνος Τόλιος.
Τσέκαρε επίσης τη μοναδική studio ηχογράφηση των Απροσάρμοστων με τον Τόλιο στα τύμπανα. "Ηλεκτρικός Θησέας", του Γιάννη Μαρκόπουλου. Από την "Τολμηρή Επικοινωνία". Οι στίχοι, είναι του Δημήτρη Βάρρου. Δε θυμάμαι το έτος κυκλοφορίας, αλλά παίζει να ήταν το 1987.
Κάπου στο 2000, είχε κυκλοφορήσει ένα tribute, από την ΕΜΙ. Κάποιες από τις διασκευές άγγιζαν την τελειότητα, και κάποιες άλλες ήταν απλά "άνοστες".
Διάφανα Κρίνα - Θάνατος (η πρωτότυπη εκτέλεση υπάρχει στο "Εν Λευκώ")
Και τέλος, όταν ακούτε στις συναυλίες του Μαχαιρίτσα το "Rock N' Roll Στο Κρεβάτι", να ξέρετε πως αυτός ο άνθρωπος, όσο ο Σιδηρόπουλος ζούσε "πρεζάκι" τον "ανέβαζε", "πρεζάκι" τον "κατέβαζε". Με την κακή εκδοχή. Με μίσος. Προς αποκατάσταση της αλήθειας, once more.
Ας κλείσουμε όμως αυτό το καταιγιστικό post με κάποια τραγούδια που γράφτηκαν με αφορμή το χαμό του Π.Σ.
Αδελφοί Κατσιμίχα - Η Μοναξιά του Σχοινοβάτη. Από τον ομώνυμο δίσκο. 1994.
Συνήθεις Ύποπτοι - Καλή Σου Νύχτα. Από το δίσκο "Μέρες Αδέσποτες". 1996.
Δήμητρα Γαλάνη - Ο Λόγος Της Σιωπής (2001,σε στίχους του Παρασκευά Καρασούλου, και sample από την Ώρα του Stuff)
Λήτης - O Παύλος και ο Νικόλας (2006)
Κλείνοντας, καλό θα ήταν να αναφερθεί το ότι ο Σιδηρόπουλος ακολούθησε ένα μοναχικό δρόμο. Έπαιζε αυτό που αγαπούσε, και "ξερνούσε" τα εσώψυχά του με το ίδιο πάθος, είτε μπροστά σε 100 άτομα, είτε σε 2000. Ο Σιδηρόπουλος, που τα είδωλά του ήταν ο Mick Jagger και ο David Bowie, στη δική μου συνείδηση, τους έχει ξεπεράσει. Δεν πέθανε ο Σιδηρόπουλος. Τον πήρε ένα μεγάλο, φωτεινό άρμα, και τον ανέβασε στο Πάνθεο των Ηρώων της Ζωής. Μία σταράτη πρόταση : Η Πλατεία Εξαρχείων (επίτηδες το κεφαλαίο), η πλατεία της ελληνικής Μονμάρτρης, πρέπει κάποτε να πάρει το όνομά του.
Αυτό το κείμενο, είναι αφιερωμένο στη μνήμη του. Στη μνήμη του ανθρώπου που σταυρώθηκε, για να λυτρωθούνε κάποιοι άλλοι. Στη μνήμη του ανθρώπου που μας έμαθε να αμφισβητούμε τα πάντα, και μας έκανε να θαυμάσουμε το λυρισμό και τη σκηνική του παρουσία. Στον άνθρωπο που στιγμάτισε τη γενιά μας. Στον άνθρωπο που έφαγε σκατά, για να μπορούν σήμερα κάποιοι πιτσιρικάδες να γεμίζουν τον Λυκαβητό με 2 ξεκούρδιστες κιθάρες, και να πουλάνε τρελίτσα.
Αλλά και στη μνήμη των συνοδοιπόρων του, που χάθηκαν και αυτοί στην πορεία. Του Παντελή Δεληγιαννίδη, του Βασίλη Ντάλλα, του Κώστα Ποθουλάκη, του Πέτρου Σκούταρη, του Λουκά Γκέκα, και του Βασίλη Πετρίδη. Του σπουδαιότερου ρυθμικού κιθαρίστα του γνωστού Σύμπαντος. Του άνθρωπου τα παιξίματα του οποίου με ώθησαν στο να παίξω κι εγώ δύο σακατεμένα ακόρντα με την κιθάρα, κάποτε.
Οι φωτογραφίες του κειμένου, είναι από το προσωπικό αρχείο του Κυριάκου Δαρίβα. Οι στίχοι και η μουσική των τραγουδιών, είναι του Παύλου Σιδηρόπουλου, με εξαίρεση το όπου αναγράφεται κάτι άλλο. Όσον αφορά τα live bootlegs, υπάρχουν ηχογραφημένες εμφανίσεις από την Αθήνα, την Κέρκυρα, και την Ιθάκη. Όπως και live videos από εμφανίσεις στην Αθήνα και την Κατερίνη. Άλλα bootlegs είναι καλής ποιότητας, και άλλα αποτελούν κάκιστες ηχογραφήσεις. Καλό ψάξιμο.
Πωλ Σιδηρό, σ' ευχαριστούμε. Για όλα. Καλή σου νύχτα...
Μετά θλίψεως,
Ιωάννης Αιθεροβάμων
