Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Οι πλατιές ενορχηστρώσεις του τυχαίου part 1 : Από τη χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες

Έχεις αισθανθεί ποτέ ότι ζεις σε ένα Σύμπαν τρομερών συμπτώσεων? Αν ναι, συνέχισε να διαβάζεις. Η Βεντούζα προέβη σε ανταρσία, και αποφάσισε (ερήμην του Jedi Master φυσικά) να δημιουργήσει μία θεματική ενότητα η οποία θα πραγματεύεται τη φύση των συμπτώσεων.

Βασικά το "part 1" του τίτλου, είναι απάτη. Είχε προηγηθεί η ερώτηση αν υπάρχει Θεός. Και αν ναι, μήπως με μουτζώνει.



So, είμαστε το συνονθύλευμα των επιρροών μας. Οι δημιουργίες, όπως και η αύρα των ανθρώπων που μας επηρεάζουν θετικά, μας συντροφεύουν όπου κι αν βρισκόμαστε. Τί γίνεται όμως όταν κάποια γεγονότα ξεφεύγουν από τα στενά όρια της λογικής? Γιατί άλλο το να αγαπάς ένα τραγούδι, κι άλλο αυτό να σε ακολουθεί. Φτιάξε καφέ, στρίψε και ένα τσιγάρο (κανονικό ή ινδιάνικο, it depends on you), και ρίξε ένα βλέφαρο :

Υπάρχουν κάποιες στιγμές, κατά τις οποίες ο γράφων νιώθει ότι συγχρονίζεται με τον Κοσμικό Παλμό, και τον αφουγκράζεται. Ότι τυλίγεται από την ανάσα του Σύμπαντος.
Και αφού έφτιαξες τον καφέ, πάτα το play. Να το πατήσεις όμως. No cheating please!



Here we go. Ιανουάριος 2008. Ο Αιθεροβάμων βρίσκεται στο Παρίσι. Ο οποίος Αιβεροβάμων, όταν πηγαίνει στο εξωτερικό, προσπαθεί να αποφεύγει τα τουριστικά μέρη, κάνοντας ταυτόχρονα μεγάλη προσπάθεια να βιώσει έστω σε ένα στοιχειώδη βαθμό την καθημερινότητα του κατοίκου της εκάστοτε πόλης. Αξίζει τον κόπο, ειλικρινά.

Ο τόπος : Cimetière du Père-Lachaise. Το νεκροταφείο αυτό, είναι ένα από τα πιο φημισμένα της Ευρώπης. Όσο κυνικό κι αν ακούγεται. Αν και τουριστική ατραξιόν λοιπόν (βλέπεις, όλη η καλή κοινωνία έχει θαφτεί ή αποτεφρωθεί εκεί), οι αντιστάσεις του Jedi Master πήγαν περίπατο. Όπως πήγε κι αυτός περίπατο, στο νεκροταφείο. Ένα χαρούμενο περίπατο. Τουλάχιστον έτσι νόμιζε.

Το mp3 στα αυτιά, και η παράξενη βόλτα ξεκινά.

Διαπίστωση πρώτη : Κάποιοι "κοινοί θνητοί", κουβαλάνε όσα αγάπησαν ακόμα και στο τελευταίο τους ταξίδι. Κάποιος τύπος, πέθανε το 1978, σε ηλικία κάτω των 30 ετών. Πάνω στον τάφο του γράφει "έζησε στο έπακρο, μεγάλωσε και ανδρώθηκε, χάρη στους Pink Floyd". Στον τάφο του, είναι σκαλισμένο το εξώφυλλο του "Animals", και ακριβώς από κάτω γράφει "...dragged down by the stone". O θείος Roger πραγματεύεται τη φύση του θανάτου, ιδιαιτέρως αν είσαι άπληστος και υποκριτής. Συγγνώμη που δεν τα βλέπεις αποτυπωμένα σε φωτογραφία, αλλά ήταν τέτοιο το σοκ, που χάθηκε η επικοινωνία με το Mothership Revolution. Η οποία επικοινωνία, δεν αποκαταστάθηκε ποτέ.

"Περπατώ εις το δάσος, όταν ο λύκος δεν είναι εδώ". Ή μήπως είναι?Αλλά ταυτόχρονα, ο θείος Roger αποκωδικοποιεί το feeling : "Only dimly aware of a certain unease in the air".

Αναρωτιέσαι γιατί ακούς τον Σαμπάχ, και μάλιστα στη συγκεκριμένη εκτέλεση. Here's the explanation(?) : Στο mp3 παίζουν "Τα Ζωντανά". Ένα διπλό live ενός νέου τραγουδοποιού από τη Λάρισα. Insomnia, never fondlered beast?


Διαπίστωση δεύτερη : Η ματαιοδοξία κάποιων ανθρώπων ήταν τόσο μεγάλη, που η τελευταία τους κατοικία θυμίζει ρετιρέ πολυκατοικίας μεγαλούπολης. Κάποιος κύριος λοιπόν (ο πέμπτος από αριστερά), θάφτηκε σε ένα μέρος που φτάνει τα 100 τετραγωνικά.



Αυτή η προκλητική μεγαλοπρέπεια, σε κάνει να ανατριχιάζεις. Μουδιάζεις. Περπατάς διστακτικά. Το mp3 συνεχίζει απτόητο. "Όσοι με γέλασαν, όσοι με κέρασαν πικρό ποτήρι και άχρηστους κανόνες, θα ηττηθούν απ' ό,τι πιο αδύναμο : Από τη χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες". Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή, αντικρύζεις ΑΥΤΟ :


Και σε ρωτάω : Τί σκατά να πει, και πώς να σου περιγράψει ο φτωχός blogger αυτό το Συμπαντικό deja vu? Το θυμάται όμως σαν χθες, γιατί στιγματίστηκε : Σάστισε. Άναψε τσιγάρο. Έπειτα, κάθισε στο έδαφος, και έστρεψε το κεφάλι του προς τον ουρανό. Σα να περίμενε μία απάντηση. Δε θυμάται για πόση ώρα στάθηκε έτσι. Την απάντηση βέβαια την είχε πάρει ήδη. Του την είχε χαρίσει απλόχερα η χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες. Η σταθερά "χρόνος", είχε επιτέλους παρακαμφθεί.

Να μην ξεχάσω να σου αναφέρω τα εξής :

  • Όπως διαπιστώθηκε εκ των υστέρων, και πρόκειται περί τραγικής ειρωνείας, "κάτοικος" του σαθρού κτίσματος των 100 τετραγωνικών, ήταν ο πατέρας του ανθρώπου τον οποίο σκέπασε η χλόη.
  • Ο τίτλος "οι πλατιές ενορχηστρώσεις του τυχαίου", είναι του ποιητή Διονύση Καψάλη. Το οποίου το ποίημα μελοποίησε και ενορχήστρωσε με αξιοθαύμαστη μαεστρία ο Γιώργος Χριστιανάκης, στον "Θυρωρό". Μιλάμε για τη Ρουθ.


Coming soon :

Το όνειρο της Κατερίνας
Οι πλατιές ενορχηστρώσεις του τυχαίου part 2


Αυτά,
Ιωάννης Αιθεροβάμων