BENTOYZA

Η δική μας, ιδανική κυβέρνηση

2011-11-07T03:54:00.001-08:00

Έκτακτο παράρτημα. Δε μας λείψατε και δε σας λείψαμε καθόλου. Τα γεγονότα όμως τρέχουν ερήμην του φτωχού blogger, ο οποίος κυνηγά αγκομαχώντας τις εξελίξεις.

Ονειρεύεται μία κυβέρνηση πολυκομματική και ανιδιοτελή. Μόνος της σκοπός η μεταλαμπάδευση του Ελληνικού πολιτισμού στη μαμά-Ευρώπη. Γιατί ως γνωστόν, "ανήκομεν εις την Δύσιν". Ίσως έτσι μας φερθούν με επιείκια και μας σφάξουν ανώδυνα, παρέχοντας ταυτόχρονα πολιτικό άσυλο σε όσους οδήγησαν τα πράγματα σε αυτό τον επικίνδυνο μονόδρομο.

Μιας και το Σύνταγμα έχει καταντήσει κουρελόχαρτο που ερμηνεύεται κατά το δοκούν, ιδού ο ορισμός της καλύτερης δυνατής κυβέρνησης :

Πρωθυπουργός : Γεώργιος Καρατζαφέρης (προς εκπλήρωση του οράματος που είδε στην Αγια-Σοφιά)

Υπουργός Εσωτερικών: Βύρων Πολύδωρας (προς αντικατάσταση της γράνας, η οποία αποσαρθρώνει τις διοικητικές δομές)

Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης : Πάνος Παναγιωτόπουλος (ένας τεχνοκράτης cracker στο φυσικό του περιβάλλον)

Υπουργός Οικονομικών: Αντώνης Σαμαράς (για 18 μήνες, και με τη βοήθεια του Θεού. Γιατί πιστεύουμε ΚΑΙ στα θαύματα)

Υπουργός Εξωτερικών: Ντόρα Μπακογιάννη (το μεγάλο μας διαπραγματευτικό ατού)

Υπουργός Εθνικής Άμυνας: Νίκος Μιχαλολιάκος (για τη Μεγάλη Ελλάδα, με πρωτεύουσα το Νέο Δελχί)

Υπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας: Πάνος Καμμένος (με τέτοιο επίθετο η θέση του κάθε άλλο παρά επίφοβη είναι)

Υπουργείο Περιβάλλοντος: Μιχάλης Τρεμόπουλος (Δάση να καίγονται και συ να μ' αγαπάς)

Υπουργός Παιδείας : Κυριάκος Βελόπουλος (Η Κλεοπάτρα ήταν Ελληνίδα, και ο Ναπολέων καταγόταν από τη γενιά των Καλημέρηδων)

Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων: Thomas το Τρενάκι (η προφανής επιλογή)

Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης: Γιώργος Παπανδρέου (τιμής ένεκεν, για τη ριζοσπαστική προσέγγιση στον τομέα της εργασίας. Ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια)

Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: Μίμης Ανδρουλάκης (άσε την υγεία, ας μιλήσουμε για αλληλεγγύη)

Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων: ο Παππούς (χωρίς την πίτα του)

Υπουργός Δικαιοσύνης : Θάνος Πλεύρης (μιας και η οικογένειά του έχει αναπτύξει σχεδόν ερωτική σχέση με τον Άρειο Πάγο)

Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Χρήστος Παπουτσής (μετά το ομολογουμένως πετυχημένο έργο του, στερεί από τον Θάνο Πλεύρη το παιδικό του όνειρο : Το υπουργείο Δημοσίας Τάξεως).

Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού : Σάκης Ρουβάς (ο λόγος είναι προφανής)

Υφυπουργός : Φίλιππος Πλιάτσικας (με τις μετοχές του να παίζουν ψηλά, λόγω του αιώνιου reunion)

Υπουργός Επικρατείας και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος: Άδωνις Γεωργιάδης (το 10 το καλό στην παραπληροφόρηση)

Σε αυτό το γραφικό , άκρως φασιστικό και συνάμα επικίνδυνο κυβερνητικό σχήμα, θα μπορούσαν να προστεθούν και άλλοι αστέρες. Η Μαριάννα "καλέ εγώ έχω τα σκήπτρα της πουτανιάς" Ντούβλη για το πολιτισμού, ο Στέφανος "Da Punisher" Xίος στη θέση του Αδώνιδος, η Βέρα Λάμπρου feat το νινί και το καράβι στο αρμόδιο υπουργείο, ο εγγονός του Πλεύρη, τα ανήψια του Πλεύρη, ο Gimli, οι νάνοι του Erebor και της Moria (feat τα τσεκούρια τους σαν συντροφιά του Μάκη Βορίδη), οι 7 Νάνοι στο S/S Cyrenia, και φυσικά η Χιονάτη.

Oμολογώ πως το συγκεκριμένο σχήμα είναι περισσότερο Δεξιό παρά προοδευτικό, αλλά πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας τη ραγδαία άνοδο του Νεοφιλελευθερισμού και της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Καλή λευτεριά.

Οι πλατιές ενορχηστρώσεις του τυχαίου part 1 : Από τη χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες

2011-01-25T12:43:00.001-08:00

Έχεις αισθανθεί ποτέ ότι ζεις σε ένα Σύμπαν τρομερών συμπτώσεων? Αν ναι, συνέχισε να διαβάζεις. Η Βεντούζα προέβη σε ανταρσία, και αποφάσισε (ερήμην του Jedi Master φυσικά) να δημιουργήσει μία θεματική ενότητα η οποία θα πραγματεύεται τη φύση των συμπτώσεων.

Βασικά το "part 1" του τίτλου, είναι απάτη. Είχε προηγηθεί η ερώτηση αν υπάρχει Θεός. Και αν ναι, μήπως με μουτζώνει.

So, είμαστε το συνονθύλευμα των επιρροών μας. Οι δημιουργίες, όπως και η αύρα των ανθρώπων που μας επηρεάζουν θετικά, μας συντροφεύουν όπου κι αν βρισκόμαστε. Τί γίνεται όμως όταν κάποια γεγονότα ξεφεύγουν από τα στενά όρια της λογικής? Γιατί άλλο το να αγαπάς ένα τραγούδι, κι άλλο αυτό να σε ακολουθεί. Φτιάξε καφέ, στρίψε και ένα τσιγάρο (κανονικό ή ινδιάνικο, it depends on you), και ρίξε ένα βλέφαρο :

Υπάρχουν κάποιες στιγμές, κατά τις οποίες ο γράφων νιώθει ότι συγχρονίζεται με τον Κοσμικό Παλμό, και τον αφουγκράζεται. Ότι τυλίγεται από την ανάσα του Σύμπαντος.
Και αφού έφτιαξες τον καφέ, πάτα το play. Να το πατήσεις όμως. No cheating please!

Here we go. Ιανουάριος 2008. Ο Αιθεροβάμων βρίσκεται στο Παρίσι. Ο οποίος Αιβεροβάμων, όταν πηγαίνει στο εξωτερικό, προσπαθεί να αποφεύγει τα τουριστικά μέρη, κάνοντας ταυτόχρονα μεγάλη προσπάθεια να βιώσει έστω σε ένα στοιχειώδη βαθμό την καθημερινότητα του κατοίκου της εκάστοτε πόλης. Αξίζει τον κόπο, ειλικρινά.

Ο τόπος : Cimetière du Père-Lachaise. Το νεκροταφείο αυτό, είναι ένα από τα πιο φημισμένα της Ευρώπης. Όσο κυνικό κι αν ακούγεται. Αν και τουριστική ατραξιόν λοιπόν (βλέπεις, όλη η καλή κοινωνία έχει θαφτεί ή αποτεφρωθεί εκεί), οι αντιστάσεις του Jedi Master πήγαν περίπατο. Όπως πήγε κι αυτός περίπατο, στο νεκροταφείο. Ένα χαρούμενο περίπατο. Τουλάχιστον έτσι νόμιζε.

Το mp3 στα αυτιά, και η παράξενη βόλτα ξεκινά.

Διαπίστωση πρώτη : Κάποιοι "κοινοί θνητοί", κουβαλάνε όσα αγάπησαν ακόμα και στο τελευταίο τους ταξίδι. Κάποιος τύπος, πέθανε το 1978, σε ηλικία κάτω των 30 ετών. Πάνω στον τάφο του γράφει "έζησε στο έπακρο, μεγάλωσε και ανδρώθηκε, χάρη στους Pink Floyd". Στον τάφο του, είναι σκαλισμένο το εξώφυλλο του "Animals", και ακριβώς από κάτω γράφει "...dragged down by the stone". O θείος Roger πραγματεύεται τη φύση του θανάτου, ιδιαιτέρως αν είσαι άπληστος και υποκριτής. Συγγνώμη που δεν τα βλέπεις αποτυπωμένα σε φωτογραφία, αλλά ήταν τέτοιο το σοκ, που χάθηκε η επικοινωνία με το Mothership Revolution. Η οποία επικοινωνία, δεν αποκαταστάθηκε ποτέ.

"Περπατώ εις το δάσος, όταν ο λύκος δεν είναι εδώ". Ή μήπως είναι?Αλλά ταυτόχρονα, ο θείος Roger αποκωδικοποιεί το feeling : "Only dimly aware of a certain unease in the air".

Αναρωτιέσαι γιατί ακούς τον Σαμπάχ, και μάλιστα στη συγκεκριμένη εκτέλεση. Here's the explanation(?) : Στο mp3 παίζουν "Τα Ζωντανά". Ένα διπλό live ενός νέου τραγουδοποιού από τη Λάρισα. Insomnia, never fondlered beast?

Διαπίστωση δεύτερη : Η ματαιοδοξία κάποιων ανθρώπων ήταν τόσο μεγάλη, που η τελευταία τους κατοικία θυμίζει ρετιρέ πολυκατοικίας μεγαλούπολης. Κάποιος κύριος λοιπόν (ο πέμπτος από αριστερά), θάφτηκε σε ένα μέρος που φτάνει τα 100 τετραγωνικά.

Αυτή η προκλητική μεγαλοπρέπεια, σε κάνει να ανατριχιάζεις. Μουδιάζεις. Περπατάς διστακτικά. Το mp3 συνεχίζει απτόητο. "Όσοι με γέλασαν, όσοι με κέρασαν πικρό ποτήρι και άχρηστους κανόνες, θα ηττηθούν απ' ό,τι πιο αδύναμο : Από τη χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες". Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή, αντικρύζεις ΑΥΤΟ :

Και σε ρωτάω : Τί σκατά να πει, και πώς να σου περιγράψει ο φτωχός blogger αυτό το Συμπαντικό deja vu? Το θυμάται όμως σαν χθες, γιατί στιγματίστηκε : Σάστισε. Άναψε τσιγάρο. Έπειτα, κάθισε στο έδαφος, και έστρεψε το κεφάλι του προς τον ουρανό. Σα να περίμενε μία απάντηση. Δε θυμάται για πόση ώρα στάθηκε έτσι. Την απάντηση βέβαια την είχε πάρει ήδη. Του την είχε χαρίσει απλόχερα η χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες. Η σταθερά "χρόνος", είχε επιτέλους παρακαμφθεί.

Να μην ξεχάσω να σου αναφέρω τα εξής :

Όπως διαπιστώθηκε εκ των υστέρων, και πρόκειται περί τραγικής ειρωνείας, "κάτοικος" του σαθρού κτίσματος των 100 τετραγωνικών, ήταν ο πατέρας του ανθρώπου τον οποίο σκέπασε η χλόη.
Ο τίτλος "οι πλατιές ενορχηστρώσεις του τυχαίου", είναι του ποιητή Διονύση Καψάλη. Το οποίου το ποίημα μελοποίησε και ενορχήστρωσε με αξιοθαύμαστη μαεστρία ο Γιώργος Χριστιανάκης, στον "Θυρωρό". Μιλάμε για τη Ρουθ.

Coming soon :

Το όνειρο της Κατερίνας
Οι πλατιές ενορχηστρώσεις του τυχαίου part 2

Αυτά,
Ιωάννης Αιθεροβάμων

6 Δεκεμβρίου : Πρωτομάρτυρος Παύλου Σιδηρόπουλου

2010-12-06T18:38:00.000-08:00

'Ενας μικρός φόρος τιμής, σε μία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες της Ελληνικής Σκηνής. Μιας σκηνής, η οποία για να "ενηλικιωθεί" χρειάστηκε μία θυσία στο βωμό της δεσποινίδος "Η". Μια θυσία, που γέννησε ένα μύθο για τη δική μας γενιά. Μια γενιά, που στο πρόσωπο του Σιδηρόπουλου, βρήκε την εξελληνισμένη εκδοχή του Jim Morrison, της Janis Joplin, του Jimmy Hendrix, και τόσων άλλων σπουδαίων performers.

Παύλος Σιδηρόπουλος : 20 χρόνια μετά τη φυγή του.

Αν θέλετε να διαβάσετε τη βιογραφία αυτού του ανθρώπου, καλό θα ήταν να ψάξετε αλλού. Όπως για παράδειγμα, στο βιβλίο του Άκη του Λαδικού, με τίτλο "Πού Να Γυρίζεις". Σε αυτό, και πουθενά αλλού. Γιατί γέμισε η επικράτεια "Παυλολόγους", οι οποίοι απλά αναπαράγουν παπαριές, και των οποίων η ματαιοδοξία δε χωρά σε καμία μονάδα μέτρησης.

Θα σου μιλήσω λοιπόν για τον δικό μου Παύλο Σιδηρόπουλο. Όχι τον "Παυλάρα", ούτε τον "Πρίγκηπα". Αυτά ας τα κρατήσουν για πάρτη τους οι πιτσιρικάδες που τον κάνανε μπλουζάκι. Εγώ θα σου πω για τον καλλιτέχνη του οποίου το έργο, έβαλε ένα λιθαράκι στο να γίνω ο άνθρωπος που έγινα. Έτσι κι αλλιώς, δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από ένα συνοθύλευμα των επιρροών μας. Κάτι άσχετο με το θέμα του post, αλλά σχετικό με όλους μας : Σαν σήμερα, πριν από 2 χρόνια, δολοφονήθηκε από ένα ανθρωπόμορφο κτήνος ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Τσέκαρε το blog του Vaseeleeh, τα λέει καλά.

Τον Σιδηρόπουλο, τον γνώρισα το 1994. Ήταν μια συλλογή της ΕΜΙ, την οποία είχε επιμεληθεί ο Μάνος Ξυδούς. Ο Ξυδούς, ανήκε στην ομάδα των παραγωγών της ΜΙΝΟΣ, και είχε και μία εμπλοκή στη δημιουργία του "Φλου". Εκεί, αναφέρεται στα credits ως βοηθός παραγωγής, ή κάτι τέτοιο. Προς τιμήν του όμως, ο ίδιος ο Ξυδούς σε μία συνέντευξη πριν από λίγα χρόνια, δήλωσε ότι η μόνη του συνεισφορά στη δημιουργία του δίσκου, ήταν το ότι έφτιαχνε καφέδες για τον Π.Σ. και τα μέλη της "Σπυριδούλας". Anyway, R.I.P.

1994, λοιπόν. Και όλως παραδόξως, το πρώτο μου άκουσμα δεν ήταν ο "Μπάμπης ο Φλου", αλλά η λευκή δεσποινίς "Η(ττα)". Ομολογώ πως δε μπόρεσα να αντιληφθώ την ουσία των στίχων του. Μιλάμε βέβαια για ένα παιδί δέκα χρονών. Το παράδοξο θα ήταν να τα κατάφερνα. Θυμάμαι όμως σαν χθες, το πρωτόγνωρο συναίσθημα που ένιωθα κατά την ακρόαση του δίσκου. Ήταν ένας συνδιασμός δέους και χαράς. Αντιλαμβανόμουνα ότι "κάτι σπουδαίο υπάρχει εδώ", και ταυτόχρονα ένιωθα σα να ανακάλυψα την Αμερική. Περιττό να σου πω ότι από εκείνη τη στιγμή, ενηλικιώθηκα μουσικά. Ήρθαν στο καπάκι και τα "9 Πληρωμένα Τραγούδια" από τις Τρύπες, και έκτοτε δεν κοίταξα ποτέ πίσω.

Μια ειλικρινής κατάθεση ψυχής. Από έναν άνθρωπο ο οποίος δε μάσησε ποτέ τα λόγια του. Από κάποιον που όχι απλά βίωσε τον εφιάλτη των σκληρών ναρκωτικών, αλλά πλήρωσε με τη ζωή του αυτή τη νοσηρή συνήθεια. Ladies and gentlemen, η δεσποινίς "Η". Απροσάρμοστοι, 1982. Από το "Εν Λευκώ".

Ο Σιδηρόπουλος, ήταν ο ορισμός της λέξης "μάγκας". Μορφωμένος, γόνος οικογένειας με πλούσιο πνευματικό υπόβαθρο. Αυτός δε γινόταν να αποτελέσει εξαίρεση. Ο αστείρευτος στιχουργικός του κόσμος έχει τέτοια δυναμική, που σε στέλνει στο βιβλιοπωλείο, για να μελετήσεις τις πηγές του. Βλέπε "Οι Σοβαροί Κλόουν". Σπυριδούλα - Φλου. 1978.

Ήταν μάγκας ο Πωλ Σιδηρό, φίλε αναγνώστα. Αντί να ακολουθήσει την πεπατημένη για την εποχή οδό, δημιούργησε μια ολόκληρη σχολή. Αυτό που σήμερα φαντάζει προβλέψιμο έως και βαρετό, το να τραγουδάει δηλαδή κάποιος Rock N' Roll στα ελληνικά, οφείλεται σε ένα μεγάλο βαθμό στον Π.Σ. Αυτός, μαζί με τον Πουλικάκο (Μεταφοραί - Εκδρομαί Ο Μήτσος) και τον Σαββόπουλο (Μπάλλος, Βρώμικο Ψωμί) έσπειραν το σπόρο ο οποίος βλάστησε στην οργιώδη καλλιτεχνικά δεκαετία του 90, όπου η ελληνική ροκ άρχισε να φλερτάρει με το mainstream, και να κερδίζει airplay ακόμα και σε εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης. Βλέπε "Jammin", στην ΕΤ-3. Με τους Στάθη Παναγιωτόπουλο, και Σωτήρη Βακάρο.

Επίσης, δε γίνεται να μην του πλέξουμε το εγκώμιο, όσον αφορά την ανοιχτόμυαλη τοποθέτησή του στον τομέα "μουσική". Σκέψου λίγο τα δεδομένα εκείνης της εποχής : Μουσικά, και όχι μόνο, έπρεπε να ανήκεις σε κάποιο στρατόπεδο. Ο Σιδηρόπουλος, το αρνούνταν κατηγορηματικά. Μπορεί το "άρμα" του να ήταν το Rock N' Roll, αλλά άκουγε και έπαιζε με την ίδια ευκολία folk και ρεμπέτικα. Ο άνθρωπος που έγραψε το "Βιβλίο των Ηρώων", συνεργάστηκε δισκογραφικά με τον Μαρκόπουλο, σε 2 δίσκους. Ο ίδιος, έλεγε πως ήταν "φλιπάρισμα", μετά το "διαζύγιο" με τη Σπυριδούλα. Εγώ λέω πως πήγαζε από την έμφυτη ανάγκη του να εκφραστεί διαφορετικά, μη μπορώντας εκείνη τη στιγμή να βρει το κατάλληλο σχήμα, για να τον ακολουθήσει στα rock μονοπάτια που εκείνος ήθελε.

Άσχετο :

Ο Σαββόπουλος, προόριζε το Σιδηρόπουλο για ερμηνευτή της "Μαύρης Θάλασσας". Όχι μόνο αυτό δεν έγινε ποτέ, αλλά ο Π.Σ. ο οποίος τότε συνεργαζόταν με τον Παντελή Δεληγιαννίδη (βλέπε Δάμων και Φιντίας), "έφαγε τα "Μπουρμπούλια" από τον Σαββόπουλο.
Κυκλοφόρησαν ένα EP, και είχαν ένα δίσκο στα σκαριά. Δεν κυκλοφόρησε ποτέ, δυστυχώς. Η σύνθεση : Σιδηρόπουλος - Δεληγιαννίδης - Ντάλλας - Τσιλογιάννης. Έχε κατά νου, πως μία βιογραφία που είναι διαδεδομένη στο Internet όπως οι μπανάνες στα πιθηκοειδή, αναφέρει πως τα "Μπουρμπούλια" έγιναν το συγκρότημα του Σαββόπουλου, μετά τη συνεργασία τους με τον Σιδηρόπουλο. Θα στο πω απλά : Μαλακίες. Για να τσεκάρεις τη Βεντούζα, τουλάχιστον ξέρεις πως εδώ δε θα διαβάσεις παπάτζες.

Μπουρμπούλια (όχι Κωνσταντίνα) - Ο Ντάμης ο Ληστής, που η λογοκρισία τον έκανε "σκληρό".

Ξανακοιτάζω το κείμενο. Στερείται χρονικής συνοχής. Όμως από την άλλη, δεν είναι βιογραφία, οπότε excuse me. Προσπαθώντας να αποκτήσει λοιπόν το κείμενο μια συνοχή, ας πιάσουμε τη δισκογραφία του από το 1978, κι αυτό γιατί δεν πρέπει το κείμενο να φτάσει τις 15 σελίδες Α4.

Σωτήριο έτος 1978. Δύο αδέλφια, ο Βασίλης και ο Νίκος Σπυρόπουλος, δημιουργούν τη "Σπυριδούλα". Ένα ροκ συγκρότημα, το οποίο έπαιζε ως επί το πλείστον διασκευές. Τους πετυχαίνει κάπου ο Σιδηρόπουλος, και γίνεται το μεγάλο μπαμ. Ο Αγγελάκας είχε χαρακτηρίσει το "Φλου" οριακό δίσκο για όλους, και τον Σιδηρόπουλο "Άγιο". Με μία τάση υπερβολής? Δε νομίζω, φίλε αναγνώστα. Κυκλοφορεί ο δίσκος, γίνεται σούσουρο. 10.000 αντίτυπα είχε πουλήσει τότε. Αριθμό τεράστιο, για τα δεδομένα της εποχής. Live, live, live. Και πάλι live. Και σιγά-σιγά, δημιουργείται ένας σταθερός πυρήνας θαυμαστών.
Σπυριδούλα - Η Ώρα του Stuff

Θα ήθελα να σταθώ λίγο στο "Φλου". Δίσκος ελληνικός, που απευθύνεται σε Έλληνες.Αλλά η παραγωγή του, μόνο σαν ελληνική των 70's δεν ακούγεται. Μιλάμε για πολύ σπουδαίο επίτευγμα. Για τους στίχους του Π.Σ. τα είπαμε στην αρχή. Η δεύτερη ευχάριστη έκπληξη, πέραν της εξαιρετικής παραγωγής, είναι η μαεστρία με τον οποία ενορχηστρώθηκε ο δίσκος από τους Σπυρόπουλους. BTW, στην "Ώρα του Stuff" συμμετέχει η Δήμητρα Γαλάνη, της οποίας η συμμετοχή αποσιωπήθηκε στην αρχική κυκλοφορία, λόγω του ότι δεν ανήκε στο δυναμικό της EMI.

Όλα τα όμορφα παραμύθια, έχουν και ένα τέλος. Επέρχεται ρήξη στο σχήμα, κυρίως λόγω του ότι το γκρουπ επέμενε στην ταύτιση με κάποιο πολιτικό χώρο (νομίζω πως ήταν Μαρξιστές), κάτι το οποίο ο Σιδηρόπουλος αρνούνταν πεισματικά. Το διάβασες και πιο πάνω. Δε γούσταρε τις κατηγοριοποιήσεις, και απεχθανόταν τους "στρατιώτες" των πολιτικών παρατάξεων. Anyway, η Σπυριδούλα (δηλαδή ο Βασίλης και ο Νίκος Σπυρόπουλος, με άλλους μουσικούς) συνέχισε τη δισκογραφική της παρουσία, με 2 μεγάλα διαλείμματα. Αν πέσει στα χέρια σου κάποια κυκλοφορία, τσέκαρέ την. Σπυριδούλα, 1978 : Βασίλης Σπυρόπουλος, Νίκος Σπυρόπουλος, Τόλης Μαστρόκαλος, Τάσος Φωτοδήμος.

Μεσολαβεί η "Εταιρεία Καλλιτεχνών", με την οποία δεν υπήρξε δισκογραφική δουλειά. Πάμε για άλλα. 1979 : Κάπου ανάμεσα στο Κουκάκι και στα Πετράλωνα, κάποιοι πιτσιρικάδες παίζουν διασκευές ξένων rock κομματιών. Το όνομά τους ήταν "Ηλεκτρικό Άγχος", και έκαναν πρόβες στο σπίτι του Βασίλη του Πετρίδη. Ο Σιδηρόπουλος, έβλεπε πάντα μπροστά. Αντί να ακολουθήσει την πεπατημένη μετά την επιτυχία του "Φλου", αναζήτησε αυτούς τους πιτσιρικάδες, και αφού παρακολούθησε μία πρόβα τους, έκανε ένα από τα μεγαλύτερα δώρα στην Ελληνική Σκηνή : Τους πήρε υπό την "προστασία του", και μετά από 2 χρόνια εξαντλητικών προβών, το αποτέλεσμα ήταν το "Εν Λευκώ". Ladies and gentlemen, οι Απροσάρμοστοι - Το Βιβλίο των Ηρώων. 1982.

"Νονά" των "Απροσάρμοστων" ήταν η μητέρα του Σιδηρόπουλου. Τα περί ελληνικής εκδοχής των "Misfits", είναι μαλακίες. Η ιστορία έχει (περίπου) ως εξής : Ο Π.Σ. τους έχει μαζέψει μια μέρα στο σπίτι του, και επιχειρεί προσέγγιση με την μητέρα του, ώστε να της συστήσει τα παιδιά του group. Ο διάλογος ήταν κάτι σαν :

- Να σου γνωρίσω τα παιδιά.
- Μα αυτά δεν είναι παιδιά. Είναι απροσάρμοστα!

Το "Εν Λευκώ", δεν αποσπά τις διθυραμβικές κριτικές του "Φλου". Στο μουσικό τύπο της εποχής, οι απόψεις διίστανται. Άλλος αναφέρει ότι "Ο Σιδηρόπουλος πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, μιλώντας με αφέλεια για την ηρωίνη, πράγμα προκλητικό και επικίνδυνο", ενώ κάποιος άλλος, υπέρμαχος της στιχουργικής του, λέει "Κάποιοι σου λένε ότι Happiness is a Warm Gun : Είναι κουφάλες. Ο Σιδηρόπουλος δε σου χρυσώνει το χάπι. Σου λέει ότι είναι επικίνδυνη και θέλει προσοχή, θανάτου άγγελος σωματοφύλακάς της". Δεν κρύβεται, ο Σιδηρόπουλος. Σου δείχνει τον pusher, και σου λέει ότι "το μάτι του απ' την αγρύπνια είναι πέτρινη γροθιά". Και ο συγκεκριμένος τύπος, καταλήγει στο ότι το "Εν Λευκώ", θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία.

Όντως, στιχουργικά ο δίσκος έχει πολλές αναφορές σε μη επιθυμητές καταστάσεις. Και ακόμα και το εξώφυλλο, φέρνει προς την τοξικομανία. Παρ' όλα αυτά, μία προσεκτική ακρόαση είναι αρκετή για να καταλάβει κανείς πως οι στίχοι του Π.Σ. είναι καθαρά αποτρεπτικοί. Σου παρουσιάζει το πρόβλημα, και σου κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Μουσικά, έχουμε ξεφύγει από τις φαντεζί ενορχηστρώσεις της "Σπυριδούλας" και έχουμε να κάνουμε με το χύμα Rock N' Roll των σκοτεινών υπογείων.

Απροσάρμοστοι - Voodoo Child. Από το δίσκο "Εν Λευκώ", 1982.

ΒTW, τους "Απροσάρμοστους" αποτελούσαν οι Οδυσσέας Γαλανάκης (solo κιθάρα), Βασίλης Πετρίδης (ρυθμική κιθάρα), Αλέκος Αράπης (μπάσο), Κυριάκος Δαρίβας (τύμπανα). Βέβαια σε αυτό το δίσκο, τύμπανα παίζει ο Άκης Σημηριώτης, κι αυτό γιατί ο Δαρίβας είχε παρουσιαστεί στα ένδοξα ελληνικά στρατά.

Και ξανά, live, live, live. Και για να αρχίσουμε λίγο να απομυθοποιούμε τα πράγματα, το κοινό του group, δεν ήταν πολυπληθές. Γενικά, το φαινόμενο "Σιδηρόπουλος και Απροσάρμοστοι", άρχισε να ξεφεύγει από τα στενά όρια των Εξαρχείων γύρω στο 1987.

Κάποιοι καυγάδες, και ένα προσωρινό "διαζύγιο" το συγκροτήματος μετά την κυκλοφορία του "Εν Λευκώ", ήταν στα πλαίσια του λογικού, αφού η καθημερινη συναναστροφή με τα ίδια πρόσωπα, μερικές φορές οδηγεί σε κορεσμό. Anyway, δισκογραφική συνέχεια του "Εν Λευκώ", ήταν το "Zorba the Freak". Ηχογραφήθηκε στο studio Sierra, κάπου στα 1984.

Από αριστερά προς τα δεξιά : Κυριάκος Δαρίβας, Βασίλης Πετρίδης, Οδυσσέας Γαλανάκης, Παύλος Σιδηρόπουλος εντ δε προντιούσερ.

Στιχουργικά, δε δημιουργεί την αμηχανία του προκατόχου του, ενώ μουσικά κάποιοι ενθουσιάζονται, ενώ κάποιοι άλλοι ενίστανται για τις υπερβολικά "φορτωμένες" ενορχηστρώσεις, με 3 και 4 κιθάρες. Η ουσία είναι πως αυτός ο δίσκος άφησε 2 τραγουδάρες, το "Rock N' Roll Στο Κρεβάτι", και το "Άντε...Και Καλή Τύχη Μάγκες".

Κατά την ταπεινή μου άποψη, ο δίσκος είναι ΟΚ, με μόνο φάουλ, την παραγωγή. Την οποία έκανε ο Πουλικάκος, και στην οποία τα γάμησε όλα. Τσέκαρε το δίσκο φίλε. Είναι πρόδρομος της hardcore/nu metal μουσικής. Τα τύμπανα, ισοπεδώνουν τα πάντα στην τελική μίξη. Ακούγονται πιο δυνατά ακόμα και από τις κιθάρες. Anyway, τις καλύτερες ευχές στους ληστές των τραπεζών, ειδικά τέτοιες μέρες, που η φτώχεια μας απειλεί, ολοένα και περισσότερο. Αρκεί φυσικά να μη φάνε κάποιον άνθρωπο, όπως είναι της μόδας τελευταία.

Απροσάρμοστοι - Άντε...Και Καλή Τύχη Μάγκες (1985)

BTW, η μουσική είναι του Αλέκου Αράπη. Και κάπου εδώ, πρέπει να αναφερθεί ότι ο τίτλος "Zorba the Freak", είναι λογοπαίγνιο του "Zorba the Greek". Ο Σιδηρόπουλος, ήταν δισέγγονος του θρυλικού πλέον Ζορμπά. Αυτός έμελλε να είναι ο τελευταίος studio δίσκος των "Απροσάρμοστων", ο οποίος κυκλοφόρησε όσο ήταν εν ζωή ο Π.Σ. Και στον οποίο, περιέχεται ένα κρυφό διαμαντάκι. Αγγλόφωνο, όλως παραδόξως. Ladies and gentlemen, Απροσάρμοστοι - The Clown (1985)

Και πάλι lives, και εν συνεχεία, "αγρανάπαυση". Στο σχήμα εισχωρεί ο Λουκάς Γκέκας, στα πλήκτρα. Ο ήχος του συγκροτήματος όχι μόνο δε λασπώνει, αλλά αναβαθμίζεται. Οι εμφανίσεις τους, συγκεντρώνουν πλέον όλο και περισσότερα άτομα. Και φτάνουμε στις 19 Φεβρουαρίου του 1989. Οι Απροσάρμοστοι, εμφανίζονται στο "Μετρό". Κάποιος φίλος του Σιδηρόπουλου, εν ονόματι Πάνος Ηλιόπουλος, στήνει 3 κάμερες στο χώρο, και βιντεοσκοπεί την εμφάνιση. Εν συνεχεία, καθίσταται υπεύθυνος για την κυκλοφορία ενός από τα χειρότερα live albums ever : Του "Χωρίς Μακιγιάζ".

Καταρχήν, ο δίσκος κυκλοφόρησε χωρίς να ενημερωθεί κανείς από το συγκρότημα. Ο Σιδηρόπουλος είχε δώσει απλά τη συγκατάθεσή του, χωρίς να υπάρξει καμία μετέπειτα συζήτηση. Βέβαια, ο Π.Σ. τονίζει σε συνέντευξή του το ίδιο διάστημα, ότι ο δίσκος είναι κάκιστος, και πως δε θα έδινε με τίποτα το ΟΚ, για να κυκλοφορήσει σε αυτή τη μορφή. Καταρχήν, το εξώφυλλο είναι κάκιστης αισθητικής. Κατά δεύτερον, περιέχονται μόνο (τότε) ακυκλοφόρητα τραγούδια, με εξαίρεση "Τω Αγνώστω Θεώ", σε μία νέα ενορχήστρωση του Αλέκου του Αράπη. Όταν το κοινό του γκρουπ έμαθε τα περί live δίσκου, η όλη προδιάθεση ήταν θετική. Κι αυτό, γιατί τα lives τους ήταν εκρηκτικά. Η μέτρια όμως ηχογράφηση, αδικεί το τελικό αποτέλεσμα. Και φυσικά, η επιλογή των κομματιών. Βέβαια, ο δίσκος βγήκε από την MBI, και όχι από την ΕΜΙ. Και έτσι εξηγείται το ότι δεν περιέχονται άλλα, παλαιότερα τραγούδια. Και όπως σημειώνει κάποιος κριτικός της εποχής "Ενώ οι Απρόσάρμοστοι γαζώνουν στο σανίδι σαν πολυβόλο, στο συγκεκριμένο δίσκο, ακούγονται σαν ραπτομηχανή".

Απροσάρμοστοι - Γυναίκα. Από το δίσκο "Χωρίς Μακιγιάζ". 1989.

Τα κομμάτια του δίσκου, είναι εικόνες της εποχής, αλλά φλερτάρουν έντονα με το δικό μας παρόν. Ο "Άλι" συνεχίζει να πονάει. Και τον ματώνει ο ρατσισμός.

Προφανώς, ζει κάπου στον Άγιο Παντελεήμονα. Η "Αποκάλυψη" θα μπορούσε να είχε γραφτεί για το Guantanamo. Βασικά, το "Χωρίς Μακιγιάζ" είναι ο πιο πολιτικοποιημένος δίσκος του συγκροτήματος. Βλέπε "Της Εθνικής Συμφιλίωσης".

Κάπου εδώ, λυπάμαι που θα "λερώσω" τις σελίδες του blog, ασχολούμενος με τον Πάνο Ηλιόπουλο. Αλλά δε μπορώ να κάνω αλλιώς, και πρέπει κάποτε να αποκατασταθεί η αλήθεια. Ο τύπος, ήταν ενας πρασινοφρουρός της εποχής, και με "αξιοκρατικές" προφανώς διαδικασίες, είχε μία θέση στο τότε υπουργείο Νέας Γενιάς. Στα πλαίσια κάποιων φεστιβάλ, ηχογραφούσε τις παραστάσεις. Και προφανώς, έχει βγάλει πολλά φράγκα στην πλάτη του Σιδηρόπουλου και των Απροσάρμοστων. Είναι ο ίδιος τύπος που πούλησε στη Λύρα ένα live του Άσιμου από το Rodeo. Anyway, τα τραγούδια που παίχτηκαν τη νύχτα της ηχογράφησης του "Χωρίς Μακιγιάζ", έχουν κυκλοφορήσει σε πάνω από 7 διαφορετικές εκδοχές. Με μία σκέψη, στα γρήγορα : "Εν Αρχή Ην Ο Λόγος", "Στιγμές", "Ταξιδεύοντας" και τα λοιπά, και τα λοιπά.

Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά εμφανίζεται κατά καιρούς σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές, μιλώντας για τη φιλία του με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, κάνοντας τον χαρούμενο κομπάρσο. Πίσω στο "Χωρίς Μακιγιάζ" : Η βιντεοκασσέτα της συναυλίας, γύριζε χέρι με χέρι. Μέχρι που κυκλοφόρησε πέρυσι σε DVD από τη Λύρα, με τον τίτλο "Welcome To The Show". Πολλά τα λεφτά, Πάνο Ηλιόπουλε.

Απροσάρμοστοι - Χωρίς Αιτία. Από το δίσκο "Εν Λευκώ" (1982). H μουσική είναι του Βασίλη Πετρίδη.

1990 : Το γκρουπ είναι ανενεργό. Το φθινόπωρο, η ψυχολογική κατάσταση του Σιδηρόπουλου, δεν είναι καλή. Χάνει τη μητέρα του, αποτυγχάνει να απαλλαγεί από τη μόνιμη συντροφιά της "Η", και έπειτα από ένα αποτυχημένο "σουτάρισμα", παραλύει το ένα του χέρι. Μ' αυτά και μ' αυτά, κλείνονται κάποιες εμφανίσεις, των οποίων το αποτέλεσμα δε δικαίωσε την αναμονή του κόσμου. Και φτάνουμε στο μοιραίο εκείνο Δεκέμβριο.

Δισκογραφική επιστροφή στην ΕΜΙ. Το συγκρότημα "κλείνει" το studio "Sierra" για την ηχογράφηση. Τρίτη 4/12, αρχίζει η ηχογράφηση των drums. Στις 10, το πρωί της Πέμπτης 6 Δεκεμβρίου του 1990, χτυπάει το τηλέφωνο, στο σπίτι του Αλέκου του Αράπη. O μεγαλύτερος των μέγιστων, βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση στο σπίτι κάποιας φίλης του, οπου άραξε έπειτα από μία πρόβα του συγκροτήματος, το προηγούμενο βράδυ. Το νέο, σκάει σαν βόμβα : O Παύλος Σιδηρόπουλος, είναι νεκρός.Η κηδεία του γίνεται στον Κόκκινο Μύλο. Κι ενώ τα δάκρυα δεν είχαν ακόμα στεγνώσει, χτύπησε το τηλέφωνο του Οδυσσέα Γαλανάκη. Ήταν κάποιος παραγωγός της εταιρείας, ο οποίος ήθελε να μάθει τί θα απογίνουν τα τραγούδια. Γιατί το tracklist, υπήρχε. Και μάλιστα, πολλά εξ' αυτών υπήρχαν σε πρωτόλειες ηχογραφήσεις, ή ακόμα και σε σχεδόν τελική εκδοχή, από ηχογραφημένες πρόβες. Δε διαβάσατε ακόμα το καλύτερο : Ο άνθρωπος ο οποίος ενδιαφερόταν για την τύχη των τραγουδιών, ηταν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Η απάντηση του Γαλανάκη, ήταν καταπέλτης : "Το σώμα του Παύλου είναι ακόμα ζεστό, και εσύ με ρωτάς τι θα απογίνουν τα τραγούδια? Άντε γαμησου, μαλάκα". Τελικά, το συγκρότημα αποφασίζει να περαστεί η φωνή του Σιδηρόπουλου σε όσα τραγούδια γίνεται, από μία πρόβα, ηχογραφημένη σε τετρακάναλο.

Απροσάρμοστοι - Πες Μου Αν Θέλεις Κάτι (1991)

Αν ακούσεις προσεκτικά, φίλε αναγνώστα, η φωνή του Π.Σ., ακούγεται λίγο παραμορφωμένη, σε σχέση με τα όργανα. Κι αυτό, γιατί η ηχογράφηση της πρόβας, δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή. Κατά τα άλλα, ο δίσκος φλερτάρει έντονα με τη funk.
Και λογικά, προς τα εκεί θα κυλούσε το πράγμα, αν δεν είχαμε τη μοιραία εκείνη εξέλιξη. Επίσης, σε όσα κομμάτια δεν ήταν δυνατό να περαστεί η φωνή του Σιδηρόπουλου από το sampler, τραγούδησαν οι Απροσάρμοστοι, και κάποιοι συνοδοιπόροι τους : Οι αδελφοί Κατσιμίχα, ο Γιάννης Αγγελάκας, και ο Γιάννης Γιοκαρίνης. BTW, μοιραία, ο δίσκος ονομάζεται "Άντε...Και Καλή Τύχη Μάγκες".

Απροσάρμοστοι - Αυτοί Μιλάν (1991)

Κάθε φορά που το ακούω, η συναισθηματική φόρτιση που νιώθω, είναι απίστευτη. Είναι φοβερό το κράμα του. Η εισαγωγή του Γαλανάκη, η ερμηνεία των Κατσιμιχαίων, και το outro του Πετρίδη. Σχεδόν σα να λένε "αντίο". Αν και νομίζω πως υπάρχει και ένα τραγούδι στο οποίο όντως παίζουν σα να μην υπάρχει αύριο.

Απροσάρμοστοι - Ερωτικό (1991)

Και κάτι ακόμα, περί απομυθοποίησης : Ο δίσκος "Τα Μπλουζ του Πρίγκηπα" που κυκλοφόρησε από τον Ηλιόπουλο το 1994, σε καμία περίπτωση δε θα κυκλοφορούσε αν ζούσε ο Σιδηρόπουλος. Τουλάχιστον όχι σε αυτή τη μορφή. Γιατί όπως ανέφερα και πριν, τα περισσότερα κομμάτια των πρόχειρων αυτών ηχογραφήσεων του Π.Σ. με την κιθάρα του, αποτελούσαν το "σκελετό" τραγουδιών που δουλεύονταν από τους Απροσάρμοστους. Για του λόγου το αληθές :

Παύλος Σιδηρόπουλος - Χαρμάνης, από τα "Μπλουζ του Πρίγκηπα".

Και εν συνεχεία, Απροσάρμοστοι - Χαρμάνης κι Άφραγκος, από το "Άντε...Και Καλή Τύχη Μάγκες". Ερμηνεύει ο Βασίλης Πετρίδης.

Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό μου. "Τα Σιγανά Ποτάμια", από το "Χωρίς Μακιγιάζ". Και φυσικά, τα "Αν Ήσουν Φίλος" και "Ασ' Την Καρδιά Σου - Κρίμα το Παιδί", από το "Άντε...". Επίσης, αν δεν "έφευγε" ο Π.Σ. στο εξώφυλλο του δίσκου, που προφανώς δε θα ήταν το ίδιο, δε θα αναγραφόταν πια το περιβόητο "Παύλος Σιδηρόπουλος και οι Απροσάρμοστοι", αλλά σκέτο "Απροσάρμοστοι". Κι αυτό, γιατί ο Σιδηρόπουλος δεν ήθελε να θεωρηθεί ότι διαχωρίζει τη σχέση του με το συγκρότημα, αλλά αποτελεί και ο ίδιος μέλος του συγκροτήματος.

Κάπου εδώ, τελειώνει η αναφορά τη δισκογραφία του. Με τον τρόπο που αρμόζει καλύτερα στο σπουδαιότερο ελληνικό συγκρότημα, ever.

Οι Απροσάρμοστοι (1991)

1991, και το γκρουπ αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του με άλλον τραγουδιστή. Τα φωνητικά, αναλαμβάνει ο Γιώργος Δημητριάδης. Γύρισαν ολόκληρη την επικράτεια, αλλά δεν υπήρξε δισκογραφική καταγραφή αυτής της συνεργασίας, παρά μόνο 2 κομμάτια από μία ζωντανή ηχογράφηση, τα οποία κυκλοφόρησαν σε μία συλλογή του Rock FM.

Από αριστερά. Πάνω : Κυριάκος Δαρίβας, Βασίλης Πετρίδης, Οδυσσέας Γαλανάκης.
Κάτω : Γιώργος Δημητριάδης, Λουκάς Γκέκας, Αλέκος Αράπης.

Απροσάρμοστοι - Φύγαν Οι Ρεμπέτες (1992)

Κλείνοντας, θα ήθελα να πλέξω το εγκώμιο των Απροσάρμοστων. Πόσο περισσότερο, θα αναρωτηθεί εύλογα κάποιος. "Όσο γίνεται", είναι η απάντηση. Κι αυτό, γιατί από το 1993 μέχρι σήμερα, είναι ενα "γκρουπ-φάντασμα". Εμφανίζονται 2 φορές το χρόνο, κάθε Δεκέμβρη. Στο καθιερωμένο "Θορυβώδες Μνημόσυνο", στη μνήμη του φίλου και Δασκάλου τους. Χωρίς φανφάρες. Θυμίζουν στους παλιούς, και διδάσκουν δωρεάν μαθήματα Rock N' Roll στους νεότερους. Ακόμα και τώρα, που στερούνται του μισού σχήματος.

Απροσάρμοστοι - Welcome To The Show (1998). Ζωντανή ηχογράφηση από το Camel Club. Ερμηνεύει ο Βασίλης Πετρίδης. Κάνε κλικ ΕΔΩ.

Καθώς και μία ηχογράφηση του "Underground με Στρας", από τη συναυλία που είχαν κάνει στο Club του Μύλου της Θεσσαλονίκης, το 2003. Στο τραγούδι, ο Αλέκος Αράπης.Έμελλε να είναι η τελευταία εμφάνιση του Βασίλη Πετρίδη, ο οποίος σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό, λίγους μήνες μετά. R.I.P. Κατέβασέ το από ΕΔΩ. By the way, πέρασαν από το συγκρότημα για δύο φεγγάρια και οι Τάσος Καλανιώτης, Σπύρος Σούκης, Άκης Περδίκης και Πάνος Τόλιος.

Τσέκαρε επίσης τη μοναδική studio ηχογράφηση των Απροσάρμοστων με τον Τόλιο στα τύμπανα. "Ηλεκτρικός Θησέας", του Γιάννη Μαρκόπουλου. Από την "Τολμηρή Επικοινωνία". Οι στίχοι, είναι του Δημήτρη Βάρρου. Δε θυμάμαι το έτος κυκλοφορίας, αλλά παίζει να ήταν το 1987.

Κάπου στο 2000, είχε κυκλοφορήσει ένα tribute, από την ΕΜΙ. Κάποιες από τις διασκευές άγγιζαν την τελειότητα, και κάποιες άλλες ήταν απλά "άνοστες".

Διάφανα Κρίνα - Θάνατος (η πρωτότυπη εκτέλεση υπάρχει στο "Εν Λευκώ")

Και τέλος, όταν ακούτε στις συναυλίες του Μαχαιρίτσα το "Rock N' Roll Στο Κρεβάτι", να ξέρετε πως αυτός ο άνθρωπος, όσο ο Σιδηρόπουλος ζούσε "πρεζάκι" τον "ανέβαζε", "πρεζάκι" τον "κατέβαζε". Με την κακή εκδοχή. Με μίσος. Προς αποκατάσταση της αλήθειας, once more.

Ας κλείσουμε όμως αυτό το καταιγιστικό post με κάποια τραγούδια που γράφτηκαν με αφορμή το χαμό του Π.Σ.

Αδελφοί Κατσιμίχα - Η Μοναξιά του Σχοινοβάτη. Από τον ομώνυμο δίσκο. 1994.

Συνήθεις Ύποπτοι - Καλή Σου Νύχτα. Από το δίσκο "Μέρες Αδέσποτες". 1996.

Δήμητρα Γαλάνη - Ο Λόγος Της Σιωπής (2001,σε στίχους του Παρασκευά Καρασούλου, και sample από την Ώρα του Stuff)

Λήτης - O Παύλος και ο Νικόλας (2006)

Κλείνοντας, καλό θα ήταν να αναφερθεί το ότι ο Σιδηρόπουλος ακολούθησε ένα μοναχικό δρόμο. Έπαιζε αυτό που αγαπούσε, και "ξερνούσε" τα εσώψυχά του με το ίδιο πάθος, είτε μπροστά σε 100 άτομα, είτε σε 2000. Ο Σιδηρόπουλος, που τα είδωλά του ήταν ο Mick Jagger και ο David Bowie, στη δική μου συνείδηση, τους έχει ξεπεράσει. Δεν πέθανε ο Σιδηρόπουλος. Τον πήρε ένα μεγάλο, φωτεινό άρμα, και τον ανέβασε στο Πάνθεο των Ηρώων της Ζωής. Μία σταράτη πρόταση : Η Πλατεία Εξαρχείων (επίτηδες το κεφαλαίο), η πλατεία της ελληνικής Μονμάρτρης, πρέπει κάποτε να πάρει το όνομά του.

Αυτό το κείμενο, είναι αφιερωμένο στη μνήμη του. Στη μνήμη του ανθρώπου που σταυρώθηκε, για να λυτρωθούνε κάποιοι άλλοι. Στη μνήμη του ανθρώπου που μας έμαθε να αμφισβητούμε τα πάντα, και μας έκανε να θαυμάσουμε το λυρισμό και τη σκηνική του παρουσία. Στον άνθρωπο που στιγμάτισε τη γενιά μας. Στον άνθρωπο που έφαγε σκατά, για να μπορούν σήμερα κάποιοι πιτσιρικάδες να γεμίζουν τον Λυκαβητό με 2 ξεκούρδιστες κιθάρες, και να πουλάνε τρελίτσα.

Αλλά και στη μνήμη των συνοδοιπόρων του, που χάθηκαν και αυτοί στην πορεία. Του Παντελή Δεληγιαννίδη, του Βασίλη Ντάλλα, του Κώστα Ποθουλάκη, του Πέτρου Σκούταρη, του Λουκά Γκέκα, και του Βασίλη Πετρίδη. Του σπουδαιότερου ρυθμικού κιθαρίστα του γνωστού Σύμπαντος. Του άνθρωπου τα παιξίματα του οποίου με ώθησαν στο να παίξω κι εγώ δύο σακατεμένα ακόρντα με την κιθάρα, κάποτε.

Οι φωτογραφίες του κειμένου, είναι από το προσωπικό αρχείο του Κυριάκου Δαρίβα. Οι στίχοι και η μουσική των τραγουδιών, είναι του Παύλου Σιδηρόπουλου, με εξαίρεση το όπου αναγράφεται κάτι άλλο. Όσον αφορά τα live bootlegs, υπάρχουν ηχογραφημένες εμφανίσεις από την Αθήνα, την Κέρκυρα, και την Ιθάκη. Όπως και live videos από εμφανίσεις στην Αθήνα και την Κατερίνη. Άλλα bootlegs είναι καλής ποιότητας, και άλλα αποτελούν κάκιστες ηχογραφήσεις. Καλό ψάξιμο.

Πωλ Σιδηρό, σ' ευχαριστούμε. Για όλα. Καλή σου νύχτα...

Μετά θλίψεως,
Ιωάννης Αιθεροβάμων

Γιατί ψηφίζουμε Μπουτάρη

2010-11-13T11:56:00.000-08:00

Σύντροφοι βραχονησιώτες,

Είχαμε υποσχεθεί ένα καταιγιστικό κείμενο, υπέρ της υποψηφιότητας Μπουτάρη, για το δήμο της Σαλλλονίκης. Οι εξελίξεις μας πρόλαβαν. Η Βεντούζα, τελευταία και καταϊδρωμένη, φιλοξενεί με ανείπωτη χαρά το κείμενο του μικρού Jedi Michius, ο οποίος φόρεσε τα γυαλιά στο δάσκαλό του. Αυτό το αισθητικό έγκλημα που βλέπεις ακριβώς από κάτω, είναι το link.

Τσέκαρέ το.

Είχαμε αποφασίσει να το κάνουμε interactive, αλλά ο υποφαινόμενος θεώρησε πως δεν έχει σχεδόν τίποτα να προσθέσει, κι έτσι δε θέλησε να αλλοιώσει το (έξοχο) κείμενο του μικρού Μήτσου. Μυρίζει αισιοδοξία. Δεν τρέφουμε όμως αυταπάτες. Το να κερδίσει αύριο ο Μπουτάρης, θα είναι σαν διπλό του Ηρακλή μέσα στο Καραϊσκάκη.

Και να χάσουμε λοιπόν, παλέψαμε. Κόντρα στο παπαδαριό. Κόντρα στην "κουλτούρα της συντήρησης". Κόντρα στην ίδια την Αριστερά, που αντί να υποστηρίζει σύσσωμη την υποψηφιότητα του μπαρμπα-Γιάννη, διατηρείται στη ζωή με τεχνητή υποστήριξη. Ναι, καλά κατάλαβες, για το ΚΚΕ μιλάω. Για το Σταλινικό κόμμα Ελλάδος.

Αύριο, συγκρούονται δύο εξ' ολοκλήρου διαφορετικοί κόσμοι. Αποχή και άκυρο, δε συνιστούν άποψη. Sorry dude, αλλά έτσι είναι. Καλείσαι να αποφασίσεις ποιόν από τους δύο θεωρείς καταλληλότερο. Και η απάντηση, είναι προφανής. Ας ελπίσουμε ότι οι ψηφοφόροι του ΚΚ δε θα ακολουθήσουν τη γραμμή του Περισσού. Μιας και τυχαίνει να είναι περισσότερο προοδευτικοί από τα στελέχη του κόμματός τους.

Το τονίζω ξανά. Και να χάσουμε, ΠΑΛΕΨΑΜΕ. Και δεν αλλάζω με τίποτα αυτό τον αέρα αισιοδοξίας και αλλαγής, που μύριζε όλες αυτές τις μέρες στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Θα έρθουν καλύτερες μέρες. Γιατί είμαστε πολλοί. Απλά, όπως λέει και ο Θάνος Μικρούτσικος, "δεν ανταλλάξαμε ακόμα διευθύνσεις". Θα έρθουν καλύτερες μέρες, και θα είμαστε εδώ, να τις βιώσουμε.

Venceremos

Δια το επιμύθιο,
Ιωάννης Αιθεροβάμων

Η συνομωσία του ύπνου

2010-11-10T08:45:00.000-08:00

Αφιέρωμα στο (μη συνταγματικά κατοχυρωμένο) δικαίωμα της ανάπαυσης και εγκεφαλικής εξόρμησης εις τόπο χλοερό.

Once more, για να το εμπεδώσουμε : "Ο ύπνος τρέφει το παιδί, ο ήλιος το μοσχάρι, και το κρασί το γέροντα, τον κάνει παλικάρι." Ρήση των προγόνων μας. Ορθή μεν, άνευ περαιτέρω τεκμηρίωσης, δε. Στην υπηρεσία του πολιτισμού, once again. Βεντούζα, για όλη την καλή κοινωνία.

Είσαι μαθητής. Ποσώς σε ενδιαφέρει η ντεμέκ γνώση που θα σου προσφέρει το σχολείο. Γνώση την οποία, ο εγκέφαλός σου αρνείται πεισματικά να απορροφήσει, ωσάν σπόγγος. Τα καταφέρνεις και μόνος σου, bro. Θέλεις απλά να κοιμηθείς. Βέβαια, το παραμύθι σχεδόν ποτέ δεν έχει happy end : Οι βάρβαρες ιαχές της μάνας, θα σε αποσπάσουν βιαίως από την αγκαλιά του Μορφέα...

Περνάει ο καιρός. Γίνεσαι φοιτητής. Έχεις άποψη επί παντός επιστητού. Θεωρείς τον εαυτό σου, αυτόνομο. Είναι μία θεατρική παράσταση, με την υπογραφή του label "My parents' money". Anyway, στα παπάρια μας. Μένεις μόνος σου, δικέ μου. Εκτός κι αν ήσουν ατακτούλης το προηγούμενο βράδυ, και το πρωί αναρωτιέσαι αν η κοπέλα δίπλα σου είναι άστεγη, την οποία και προθυμοποιήθηκες να φιλοξενήσεις. Όσο αλκοόλ κι αν ήπιες, όσο junk food κι αν κατανάλωσες, όσο κι αν αλήτεψες, κάποια στιγμή θα νιώσεις την ανάγκη να κοιμηθείς.

Είσαι κύριος του εαυτού σου, πλέον. Δεν κοιμάσαι ποτέ λιγότερες από 8 ώρες. Που να γαμηθεί το Σύμπαν. Το σταθερό, κατεβασμένο. Τα κινητά, κλειστά. Ακόμα και το κόκκινο κουμπί να πατηθεί, εσύ θα πεθάνεις ευτυχισμένος. Οι φίλοι σου, σεβόμενοι την κούρασή σου έπειτα από τη 18ωρη υπερωρία σου μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή, θα αρχίσουν να σε ψάχνουν μετά τις 3 το μεσημέρι. Η Βεντούζα βέβαια, εφιστά την προσοχή των ακούραστων, 20χρονων net-junkies, προς αποφυγή καταστάσεων όπως η παρακάτω.

Έλα όμως που κάποτε, η φοιτητική ζωή τελειώνει. Και όλο και περισσότερα συννεφάκια, αρχίζουν να σκιάζουν τη (σχεδόν ερωτική) σχέση σου με τον ύπνο. Μαλακίες. Μη δίνεις σημασία, μεσολαβεί και ο στρατός, αν είσαι ανήρ.

Κάπου εδώ, νιώθεις δέος. You 're in the army now. Κοιμάσαι, όπου σταθείς κι όπου βρεθείς. Ή έστω, προσπαθείς. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, και η αγκαλιά του Μορφέα, είναι μονόδρομος, σε λέω. Προσπάθησε να θυμηθείς, φίλε αναγνώστα, τα μέρη στα οποία προσπάθησες να κοιμηθείς, κατά τη διάρκεια της θητείας σου. Ήταν όρχοι οχημάτων? Ξεχασμένες αποθήκες ρουχισμού από την εποχή του Γεωργίου του Α? Δεντράκια? Anyway, η ουσία είναι μία. Τον έπαιρνες τον υπνάκο σου, όντας κουρασμένος. Ακόμα και το φάντασμα του Νικολάου Πλαστήρα αν σε τρολλάριζε, εσύ θα το έγραφες στις λασπωμένες σου μπότες. Ξαναδιαβάζοντας το κείμενο, εδώ οφείλω να καταγγείλω το blog, για τη λογοκρισία που υπέστη η φράση "στα φρύδια σου".

"Ο ύπνος μειώνει τη θητεία", έλεγαν κάποιοι. Και η Βεντούζα συμπληρώνει, ότι καλά όλα αυτά, αλλά αν σε τσακώσουν, όχι μόνο μείωση δε θα καταλάβεις, αλλά θα παρακαλάς το στέλεχος που σε έκανε τσακωτό, να αφεθεί στην αγκαλιά του Μορφέα για πάντα. Γιατί αλλιώς, θα υπηρετείς ως το 2012...

Περί 2012 τώρα. Μορφωμένα παιδιά είστε, ξέρετε ότι δε θα γίνει τίποτα. Απλά τελειώνει το γαλαξιακό έτος. Klein. Νταξ, θα γίνει και μία πλανητική ευθυγράμμιση, αλλά δε θα έχει κανένα αντίκτυπο στις ζωούλες μας. Ναι ρε φίλε, το ήξεραν οι Μάγιας, μερικές χιλιάδες χρόνια πριν. Μαγκιά τους, but who gives a fuck? Εδώ να κοιμηθούμε προσπαθούμε, και συνομωτεί όλο το Σύμπαν εναντίον μας.

Έχεις βγει στην αγορά εργασίας. Ο καιρός, περνάει. And you run, and you run, to catch up with the Sun, but it's sinking...

Ξυπνάς χαράματα. Κοιμάσαι πάνω από 7 ώρες, once per week. Και δεν είναι μόνο αυτό. Σαν άνθρωπος, δεν είσαι συνομοσιωλάτρης. Δεν πιστεύεις πως η 11/9 ήταν inside job. Neither ότι τα UFO είναι σκάφη, τα οποία οδηγούν εξωγήινοι. Και μάλιστα, η Βεντούζα πρωτοπορεί, αποδεικνύοντάς σας του λόγου το αληθές.

Κι όμως, αγαπητοί μου θολοκουλτουριαέοι. Κάποιοι συνομωτούν για να σας εμποδίσουν να κοιμηθείτε. Και έχουν πολλές όψεις. Αυτή του μικροαστού, που κορνάρει στις 4 το μεσημέρι, ενώ μόλις έχεις ξαπλώσει, και απέχεις μισό κλικ από τον πολυπόθητο ύπνο. Αυτή των kinky φοιτητών, που μένουν δίπλα σου, και αποφάσισαν να επαναπροσδιορίσουν μεσημεριάτικα τον έρωτά τους.

Αυτή της μάνας, που θα σε πάρει τηλέφωνο στο σταθερό, για να σε ρωτήσει αν είσαι καλά. Επειδή ανησύχησε που το μπουμπουκάκι της έχει 12 ώρες να την πάρει τηλέφωνο.
Για να μην αναφερθούμε στις τηλεφωνικές δημοσκοπήσεις, και στις τράπεζες που θέλουν να σου βγάλουν πιστωτική κάρτα.

Όλοι τους, ανήκουν (ίσως ακούσια) στην Άγρυπνη Αδελφότητα. Και καθένας σας θα μπορούσε να καταγγείλει την ύπαρξη κι άλλων μελών αυτής της σιχαμένης κάστας. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε μέχρι αύριο, εξαπολύοντας δριμύ "κατηγορώ" προς τους εχθρούς του ύπνου. Τον κύριο ο οποίος έκανε τα νεύρα μας αμορτισέρ, εν ώρα εργασίας. Τον Αίολο, του οποίου η οργή, κάνει τα παραθυρόφυλλα να τρίζουν.

Tης σπιτονοικοκυράς, που ενώ δε συμβαίνει τίποτα, "πέρασε μια βόλτα, να δει αν είσαι καλά". Του ρολογιού, και της άκυρης αφύπνισης, η οποία συνοδεύεται στην καλύτερη από κάτι σαν "God dammit, δεν είναι για σήμερα!". Ο ορισμός της "καλύτερης", είναι ψιλοάκυρος. Εννοούσαμε την cut version, άνευ βωμολοχιών. Γιατί όσο πιο πλούσιο λεξιλόγιο έχεις, τόσο πιο βλάσφημος γίνεσαι.

Όταν λοιπόν χάνεις κάτι, τότε το εκτιμάς. Ρώτησε κάποιο νέο εργαζόμενο τί θα ήθελε να έχει. Οι περισσότεροι, θα απαντήσουν "περισσότερα χρήματα και ελεύθερο χρόνο". Με τη συντριπρική πλειοψηφία του ελεύθερου χρόνου, να καταλαμβάνει ο ύπνος. Κάπου εδώ, θα βάλουμε τελεία. Προς μεγάλη σας χαρά, έτσι δεν είναι? Βέβαια θα δεχτούμε με μεγάλη χαρά, καταγγελίες (στο Facebook, στο mail της Βεντούζας, με σινιάλα καπνού, ή ταχυδρομικό περιστέρι) για πρόσωπα τα οποία απαρτίζουν την Άγρυπνη Αδελφότητα.
Αντί επιλόγου, θα θέλαμε να γνωστοποιήσουμε στους Vendoozaholics, ότι μετά το σημερινό καταγγελτικό post και τις αποκαλύψεις από τις οποίες συνοδεύτηκε, αδιαφορούμε για απειλές κατά της ζωής μας, τις οποίες πιθανότατα θα δεχτούμε. Κι αυτό, γιατί η Βεντούζα εγκαταλείπει τη Γη.
Coming soon, very soon :

Ωδή στο μπαρμπα-Γιάννη Μπουτάρη
Τα φλογισμένα tattoo του Άραβα
Το όνειρο της Κατερίνας

V for Vendoozah : Το πεπρωμένο μας είναι τ' άστρα. Long live Rock n' Roll.

Μετά τιμής,
Ιωάννης Αιθεροβάμων

Περί ύπνου θα μιλούσαμε...

2010-09-17T05:19:00.000-07:00

... στα σκατά καταλήξαμε.

Φίλε αναγνώστα,

Είτε ανήκεις στo club, είτε είσαι λαθραναγνώστης

Σήμερα είχαμε σκοπό να ασχοληθούμε με κάτι το αγαπημένο : Ύπνος. Ένα από τα φαβορί για το καπάρωμα της πρώτης θέσης, στη λίστα των μεγαλύτερων απολαύσεων της ζωής. Σημαντικός για όλες τις ηλικίες. Δεν το λέει η Βεντούζα, το λένε οι γιατροί. Ξέρεις, στο ίδιο στυλ με το “Δεν το λέει ο Λιακόπουλος : Το είπε ο παππούλης Huang Liu Ming, από το μυστικό άνδρο των ασιατικών troll, κάπου στο οροπέδιο του Θιβέτ”.

Αλήθεια, ποια είναι η δική σου εκδοχή του τρίπτυχου? Ή μήπως τριπτύχου? Μάλλον το πρώτο. Πάντως ειλικρινά, έχω πρόβλημα με τη γενική πτώση. Και όχι μόνο. Τέλος πάντων. “Sex-Drugs-Rock N’ Roll”, θα απαντήσουν κάποιοι. Προβλέψιμα. Άκρως προβλέψιμα. “Μπύρες-Γυναίκες-Καυγάς”, μία μικρή μειοψηφία. Με το πιστόλι στον κρόταφο, θα έλεγα “Καφές μαζί με 2 τσιγάρα-στην τουαλέτα με εφημερίδα-ύπνος”. Τσεκάρετε και την ταινία, ρε cs.

Ναι, η Βεντούζα θεωρεί ακόμα και το φαγητό δευτερεύον, όταν έχουμε να κάνουμε με πολύ και καλό ύπνο. Ποιοτικό, φίλε αναγνώστα. Σε υπέρδιπλο κρεβάτι, με 2 μαξιλάρια, και στοιχειώδη μουσικούλα για το νανούρισμα. Και φυσικά, το Διαδίκτυο, μας δείχνει πώς μπορούμε να συνδυάσουμε, έστω κατά φαντασίαν, τον ύπνο με το φαγητό.

“Σαν το χέσιμο, δεν είναι τίποτα”, είχε πει κάποτε ο Γ. Δεν έχει σημασία ποιος Γ., ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε. Η Βεντούζα, δε θα συμφωνήσει πλήρως. Σας δίνουμε στο χέρι το κλειδί της ευτυχίας. Το θεώρημα απόλαυσης της εκάστοτε σωματικής ανάγκης, θα μπορούσε να διατυπωθεί κάπως έτσι :

{(Σφίξιμο+Χρόνος Αναμονής )* Πλάτος Χέστρας} - Φιλοθεάμον Κοινό = Ευτυχία

Για παράδειγμα, φαντάζομαι πως δεν είναι ο,τι το καλύτερο για μία αιθέρια ύπαρξη το να ψάχνει θάμνο για να κάνει pee-pee της. Και φαντάσου να έχει και κόσμο στα πέριξ. Άρα, ενδεχόμενη παρουσία θεατών, είναι αντιστρόφως ανάλογη του δείκτη απόλαυσης/μεγέθους κλιμάκωσης του event. Βέβαια, υπάρχει και η εναλλακτική πρόταση :

Όσον αφορά τον τύπο, θα μπορούσε να διασκευαστεί, σε περίπτωση που δίνετε μεγαλύτερη βάση στην παρουσία τρίτων: {(Σφίξιμο+Χρόνος Αναμονής )* Πλάτος Χέστρας} / Αριθμός Παρευρισκομένων = Ευτυχία. Ο όρος "φιλοθεάμον κοινό", θα πρέπει να αντικατασταθεί από τον αριθμό των παρευρισκομένων, συμπεριλαμβανομένου και του αφοδεύοντος. Ή αν δεν κάνει την πιο βρώμικη δουλειά, του ατόμου που ουρεί. Με τσακώσατε πιτσουνάκια μου. Το είπα περιφραστικά, για να αποφύγω τη γενική :)

Βγήκαμε εκτός θέματος, ως συνήθως. Το άνω κείμενο προοριζόταν για πρόλογος. Anyway, θα ασχοληθούμε στο επόμενο post με τον ύπνο, σας το υπόσχομαι. Θέλετε να μάθετε τη γνώμη μας για το γλοιώδες θέμα της σωματικής ανάγκης? Αν ναι, συνεχίστε να διαβάζετε. Βοήθειά σας...

Απανθίσματα Σοφίας

"Ο κόσμος φαντάζει υπέροχος, αν κατουρήσεις μετά από αναμονή τεσσάρων ωρών"

Ιωάννης Αιθεροβάμων

"Τα καλύτερα βιβλία, τα έχω διαβάσει στην τουαλέτα" Γιώργος Δημητριάδης (χωρίς τους Μικρούς Ήρωες)

Καλή φάση η μελέτη. Ειδικά στο W/C. Φίλε, ζούμε που ζούμε μέσα στο άγχος, ας επαναπροσδιορίσουμε τουλάχιστον τη σχέση μας με την τουαλέτα μας. Όχι το ένδυμα, βρε κουτά. Άνεση, αγαπούλες μου. Μισή ωρίτσα, τσιγαράκι στο χέρι, σταχτοδοχείο δίπλα, περιοδικάκι και ηρεμία, χαλάρωση. Αγγίζουμε την τελειότητα. Μόνο μη μου πεις πως απορρίπτεις το concept του σταχτοδοχείου. Ότι τα τσιγάρα τα πετάς στη χέστρα. Γιατί εκτός από το ότι μπορεί να βουλώσει και να βρεις μπροστά σου όλο τον κόπο σου (πράγμα που ΔΕΝ το θέλεις), θα με κάνεις να υποψιαστώ πως το savoir-vivre σου περιορίζεται σε μια "στραβή καλημέρα". Κατά τις 2 το μεσημέρι.

Η συμβουλή της ημέρας

Αν θέλεις να ρίξεις μια κλεφτή ματιά στα άδυτα της ψυχής ενός ατόμου, έλεγξε εξονυχιστικά την τουαλέτα του. Είναι ο καθρέφτης της ψυχοσύνθεσής του. Ο γράφων, για παράδειγμα, έχει αυτή τη στιγμή ένα διαφημιστικό φυλλάδιο από το Πλαίσιο, 2 τεύχη του Διφώνου, και το νέο δίσκο των Iron Maiden. Αγορασμένο από περίπτερο, μαλάκες. 12,90. Αλλά είναι τόσο μεγάλη πατάτα, που κανονικά η διανομή του θα έπρεπε να γίνεται από τα μανάβικα. Anyway, φτυάρι για τους Maiden, άλλη φορά.

Ο σκατοσυνδυασμός που προαναφέραμε ούτε ιδανικός είναι, ούτε δεσμευτικός. Έχουμε και άλλο παράδειγμα προτεινόμενης σύνθεσης : Ο Jedi Master έχει δει σε σπίτι γνωστού, τη "Γκρίζα Ελλάδα" του Στάμκου στο πλυντήριο (τη δεύτερη έκδοση, γιατί ο τύπος δεν είναι Αρχαίος), δίπλα από τη λεκάνη ένα σταυρόλεξο, και πάνω του ένα PSP. Ήταν πρωτόγνωρο το θέαμα. Αυτό θα πει να δίνεις αξία σε κάθε σου στιγμή.

Πρόσεξε όμως, το είδε ο γράφων, όχι το blog. Η Βεντούζα, είναι κάτι το διαφορετικό. Δε γίνεται να την προσεγγίσεις με επιστημονικούς όρους. Το blog, τείνει να αποκτήσει υλική υπόσταση. Η ροή του λόγου του, κυλάει σαν τα νερά του Τάμεση. Σκατά...

Ειλικρινά, φίλε αναγνώστα, έχεις αναφέρει ποτέ τη Βεντούζα σαν το blog ενός αριστεροχαρούμενου Jedi? Όχι βέβαια. Κι αυτό γιατί η Βεντουζίτσα έχει απαλλαγεί από την κηδεμονία μου πλέον. Ενηλικιώνεται.

The Battle for Middle - Earth

Νικητής του διαγωνισμού είναι ένας Κώστας. Δεν έδωσε φαντεζί απάντηση. Απλά μπήκε λίγο στο μυαλό του γράφοντος. Παραθέτω το επίμαχο απόσπασμα :

Ο JACKSON GAMIETAI GIATI DEN EVALE STIS TAINIES TON BOMBANDIL TON IMRAHIL KAI TA ADERFIA TOU HALDIR

Φίλε Κώστα, κερδίζεις λόγω έλλειψης ανταγωνισμού. Οι υπόλοιποι, όλο μαλακίες έγραφαν. Όσον αφορά τον Bombadil (τραλαρί, τραλαρό), μπορεί να μην εμφανίστηκε στις ταινίες του Lord of the Rings, αλλά ο χοντρός του ξηγήθηκε ένα tribute. Το link είναι http://www.youtube.com/watch?v=e-OEkvRkHs8 Anyway, ο Αιθεροβάμων είχε κατά νου ότι σκότωσε τον Haldir. Και φυσικά το ότι ο Imrahil και οι ιππότες του Dol Amroth δεν εμφανίστηκαν ποτέ. Τα αδέλφια του Haldir είναι τόσο δευτερεύοντες χαρακτήρες, όσο ο Boba Fett στο Star Wars.

Ο Κώστας, ακούει Θανάση. Του 'φεξε. Δωράκι καθ' οδόν.

Coming Soon (???)

O Ύπνος, που λέγαμε

Ωδή στον Γιάννη Μπουτάρη

Μετά τιμής,

Ιωάννης Αιθεροβάμων

Δύσκολο το μεροκάματο στη Σαλονίκ, έτσι Brian?

2010-09-12T10:50:00.000-07:00

Όμορφη πόλη η Θεσσαλονίκη, έτσι Brian? Συμμερίζομαι την απογοήτευσή σου, που δεν κατάφερες να δεις όλες τις ομορφιές της πόλης, ούτε να περάσεις από τη Διεθνή Έκθεση, για να θαυμάσεις τα τεράααααστια περίπτερα των οίκων ομορφιάς. Έλα όμως που οι πληροφοριοδότες σου, δεν ήταν καλά ενημερωμένοι : Η Έκθεση κλείνει κατά τις 22:00, ώρα Σαλονίκ.

Καημένο αγόρι (?) ... Μη νομίζεις πως η Βεντούζα δε συμμερίζεται τις ανησυχίες σου. Μα καλά, εσύ, ολόκληρος frontman της υπερμπάντας που λέγεται Placebo, και να μη μπορείς να σταματήσεις έστω και για λίγο το χρόνο? Να πας στο Σάκη, για μια πίτσα βρε αδερφέ. Αχ, αυτές οι αεροπορικές εταιρείες, και οι καρμίρηδες promoters : Να μη σου ναυλώσουν ένα charter για να πας στην Αθήνα όποτε το θελήσεις? Άτιμοι άνθρωποι...

Time's not always on my side

Ο Σεπτέμβριος, είναι μήνας προβληματισμού. Εκεί που επαναπροσδιορίζεις τη σχέση σου με τη νυχτερινή ζωή και τη διασκέδαση, σου σκάνε άπειρα events, πολλά εξ' αυτών την ίδια μέρα. Δεδομένου ότι λόγω τεχνικών προβλημάτων δε μπορώ να χρησιμοποιώ τον προσωπικό μου τηλεμεταφορέα, αντιμετωπίζω ένα προβληματάκι : Πρέπει να αποφασίσω σε ποιά events θα πάω, και ποια θα αφήσω για την "επόμενη φορά". Το concept της "επόμενης φοράς", το ξέρεις φίλε αναγνώστα : Είναι πιο αστείο και από σχολιασμό αγώνα από τον Patrick Ogunsoto.

Η "επόμενη φορά", συνήθως δεν υπάρχει, και αν υπάρξει θα αργήσει πάααααρα πολύ. Είναι σαν την απροσδόκητη συνάντηση με έναν παλιό συμμαθητή, τον οποίο δε θα ήθελες ποτέ να αντικρύσεις. "Θα τα πούμε, έτσι?".

The choice is yours

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου. Placebo, στο Θέατρο Γης. Porcupine Tree, στο Principal. Θανάης Παπακωνσταντίνου, στο Πανεπιστήμιο. Δεν το ρίχνεις στον κλήρο. Οι Porcupine Tree είναι τόσο αξιόλογο σχήμα, που θα τις κόψεις αν τους χάσεις. Και σκέφτεσαι πως μόνο αυτοί με τους Rush κρατάνε ψηλά τη σημαία της progressive rock.

Εδώ που τα λέμε, o θείος Steven και μπαμπάς των Porcupine Tree, μοιάζει λίγο με τον Geddy Lee των Rush, ο οποίος με τη σειρά του μοιάζει με τον Βασίλη Καζούλη. Μαλακία, ε?

Το στανταράκι

Δε θα πάμε Placebo. Αφ' ενός μεν, γιατί ψηφίζουμε δαγκωτό Steven ή Θανάης, αφ' ετέρου δε, γιατί έχουμε κουραστεί από τους μέτριους. Ούτως ή άλλως, ο Brian και οι φίλες του δε μας είχαν ανάγκη, μιας και το target group τους μετά βίας ξεπερνά τα 20 χρόνια.

September, 11th. Όχι με "-st" στο τέλος, ατιμούλικα. "Eleventh". Αμέσως, να μας αποπάρετε. Η απόφαση έχει παρθεί. Ανηφορίζουμε προς το ΑΠΘ. Και εκεί που βαδίζαμε προς την αίθουσα τελετών, η μυρωδιά της τσίκνας, μας καλεί στα γρασίδια της Θεολογικής. "Μα καλά, άδικα εφοδιαστήκαμε με σταχτοδοχείο και κομπρεσσέρ?", αναρωτιέται ο Αιθεροβάμων, για να εισπράξει μία συγκαταβατική ματιά από τον έταιρο Jedi της παρέας.

"Hey DJ, τί ώρα λες να βγει ο Θανάσης? Σοβαρά? Και αφού το κάναμε after, μπορείς σε παρακαλώ να βγάλεις τους Active Member, γιατί έχουν μετατρέψει τα λίγα εναπομείναντα εγκεφαλικά μου κύτταρα σε φρουί-ζελέ?"

Ο κόσμος, πολύς. Ξαφνικά, κατά τις 22:30, ακόμα περισσότερος κόσμος προσέρχεται μαζικά στη Happyland. Το τονίζουμε. Μαζικά. Κατά κύματα, σε λέω. Ο ποιητής αναρωτιέται τί συμβαίνει. Κάπου στην πορεία, ενημερώνεται ότι ο κύριος Molko και η παρέα του, έπαιξαν 50 λεπτά. "Εντάξει", σκέφτεται, θα μπορούσαν και χειρότερα. Περίμενε Brian να βιώσουμε τη μυσταγωγία, και έπειτα, όταν κατακαθίσουν τα συναισθήματα, σε περιμένει η Βεντούζα".

Ο Θανάης Παπακωνσταντίνου, για μία και μουναδική ιεμφάνις στουν τόπου σας

Μην περιμένεις review. Μπες στην Κοιλάδα για αυτή τη δουλειά. "Σ' Αφήνω, Γεια", "Όταν Χαράζει", με την καλύτερη ενορχήστρωση ever. Ο παλμός του κόσμου, εκρηκτικός. Ο καλλιτέχνης, προς τιμήν του, με πλήρες σχήμα, ακόμα και με τους ηχολήπτες του. Αγαπημένα πρόσωπα - αγαπημένα μάτια. Πάψαμε εδώ και πολλά χρόνια να είμαστε άγνωστοι, συντρόφια της πρώτης σειράς, έτσι? Και τη σκηνή, την επόμενη φορά, λίγο πιο χαμηλά, για να μη μας χαλάει το τριπάκι.

Brian, μη νομίζεις πως σε ξέχασα :)

Αγαπημένε μου κύριε Molko,

Μεγάλε rock star, βασιλιά του eyeliner, της σκιάς και της τονισμένης βλεφαρίδας,
Ότι συνθετικά είσαι κάτι κάτω του μετρίου, το γνωρίζει κάθε άνθρωπος που έχει στοιχειώδη αίσθηση της μουσικής.
Ότι το συγκρότημά σου είναι ένα κακέκτυπο των Nirvana, Bowie και Depeche Mode, είναι επίσης ευρέως γνωστό. Εβραίος ήταν και ο Hitler, κατά το ήμισυ βέβαια, αλλά αυτό δε θα μας απασχολήσει σήμερα. Πραγματικά, δεν είσαι τίποτα το ιδιαίτερο. Απλά ένα κακομαθημένο, ατάλαντο πλουσιόπαιδο, που οι συγκυρίες το έκαναν αυτό που είναι.

Μιας και το έφερε η κουβέντα, και ο Geddy Lee, των Rush, είναι Εβραίος. Οπότε κομμένες οι μαλακίες ότι οι στίχοι του Trees έχουν να κάνουν με τις πεποιθήσεις του 3ου Ραϊχ.

Kύριε Molko, είμαι σίγουρος ότι τη δικαιολογία την έχεις στο τσεπάκι σου. "Τεχνικά προβλήματα". Προφανώς, ο κακός ηχολήπτης δεν ανέβαζε την ένταση του μπάσου, στο μόνιτόρ σου. Τί κακό μας βρήκε... Να αναφέρω συναυλίες που έγιναν με σωρεία τεχνικών προβλημάτων, και όχι απλά τελείωσαν κανονικά, αλλά μνημονεύονται ακόμα? Στο ίδιο μέρος, κύριε Molko, Deep Purple, το 2001. Ήταν η πρώτη χωρίς τον John Lord, ή όχι, φίλε αναγνώστα? Γιατί η μνήμη μας, πηγαίνει περίπατο τέτοια ώρα.

Τέλος, Brian, θα έπρεπε να σεβαστείς λίγο περισσότερο τον κόσμο που ήρθε να σε δει.
Γιατί από αυτούς ζεις. Πόσο μάλιστα, την ώρα που αυτή η χώρα βιώνει μία πάρα πολύ δύσκολη οικονομική συγκυρία. Και ξέρεις, τείνει να γίνει σύνηθες φαινόμενο το καλλιτέχνες ανάμεσα στα 30 και τα 40 να έχουν καβαλήσει το καλάμι και να παίζουν διεκπαιρεωτικά μία ωρίτσα, την ώρα που ζωντανοί θρύλοι σαν τους Rush, τον Roger Waters και τον Eric Clapton, παίζουν περίπου 3.

Anyway, το blog της Βεντούζας σε ευχαριστεί που μας έδωσες την ευκαιρία να τα πούμε με αγαπημένους φίλους. Μιας και μετά το φιάσκο, πήγαν κάπου αλλού, καλύτερα. Εκεί που έπρεπε να πάνε από την αρχή, βασικά. Και ξέρεις, κάποιοι ταξίδεψαν πάρα πολλά χιλιόμετρα για να σε δούν να τρίβεσαι επί σκηνής. Αλλά τί να σου λέω τώρα...

Καλά ρε Χάρη, 40 ευρώ για να δεις τον Θανάση Παπακωνσταντίνου?

Και βασικά, οι Porcupine Tree έσκισαν το Σύμπαν στα 2, και έπαιξαν και το Dogs.

Θανάης Παπακωνσταντίνου, η χρυσή σταθερά. Το στανταράκι.

Θανάης VS Dream Theater (2005) : Σημειώσατε 1

Θανάης VS Roger Waters (2006) : Σημειώσατε 1

Θανάης VS Porcupine Tree (2010) : Σημειώσατε και πάλι 1

Άντε να ξενιτευτούμε για να δούμε Porcupine Tree, όπως έγινε και με τον Waters
Κύριε Παπακωνσταντίνου, είστε οικονομικά ασύμφορος...

Μετά τιμής,
Ιωάννης Αιθεροβάμων

Μήπως υπάρχει Θεός, και με μουτζώνει?

2010-09-07T00:48:00.000-07:00

Δέος, φίλε αναγνώστα. Γίνατε 81. Άλλος ένας στη λίστα. Πραγματικά, αν ήμουν πάμπλουτος, θα σας ασφάλιζα στο ΙΚΑ, στην κατηγορία των βαρέων και ανθυγιεινών. Στο θέμα μας, αν και δεν ξέρω αν θα φτάσω μέσω Εγνατίας ή Δρέσδης. Παρασκευή 3/9. Όμορφη μέρα. Η ζέστη αρχίζει να "σπάζει", φοράμε και φουτεράκι (ένα love emoticon, please). Τί δεν ξέραμε όμως, αγαπούλες μου. Στις 3/9, γιορτάζει ο Άγιος Άνθιμος, επίσκοπος Νικομηδείας. Θα σας μορφώσω σήμερα, το πήρα απόφαση.

Φυσικά, όταν ακούς το το συγκεκριμένο όνομα, που πάει το μυαλό σου? Μα φυσικά στον μητροπολίτη Τούμπας, Αμπελοκήπων, Καλαμαριάς, Χαλάστρας, Επανωμής, Καλαμαριάς, Φοίνικα, Ευόσμου, Καλαμαριάς, Μενεμένης, Κορδελιού, Σκοπίων, Γευγελής, Κιουτάχειας, Άγκυρας και Εσκί Σεχίρ, κ.κ. Άνθιμο. Προσωπική αδυναμία του Jedi Master.

Του τελευταίου της γενιάς των Πτολεμαίων, μπατζανάκηδων του Aleksander Macedoński. Του τελευταίου, το τονίζω. Σαν τον Aragorn, ένα πράγμα. Τον ταπεινό Dunedain, που έγινε βασιλιάς της Gondor. O τελευταίος της φυλής του, και τελευταίος της γενιάς του "Isiiiiiiiiiiiilduuuuuuuuuuuuuuuuuuuur!!!". Η κλητική προσφώνηση είναι κάκιστη αντιγραφή της επίκλησης του Elrond προς τον Isildur να πετάξει το Δαχτυλίδι στο Βουνό του Χαμού, μετά την ήττα του Sauron, στο τέλος της Δεύτερης Εποχής.

Σκατά, η σκηνή αυτή είναι στο extended dvd. Anyway, μαλάκες 0:46 έως 0:50 του video : Ο Gil-Galad κάνει κεφτεδάκι το άτυχο orc που βρέθηκε μπροστά του. BTW, όποιος είναι πολύ αργόσχολος, αν βρει την επίμαχη σκηνή στο Youtube, ας ενημερώσει.

Παρένθεση στην παρένθεση της παρένθεσης. Κύμα κακοκαιρίας πλήττει το Capo Verde. For God's sake, Παναγιώτατε! Δεν πρόλαβα καν να βλασφημήσω!

Λέγαμε για τον Isildur. Καλός μαλάκας ήταν κι αυτός. Αν δεν ήξερα ότι ήταν γέννημα-θρέμα της Gondor, θα έλεγα πως είναι Έλληνας. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά του μέσου Έλληνα. Αντί να πετάξει το Δαχτυλίδι στο Βουνό του Χαμού, το κράτησε για πάρτη του. Κι έτσι, πήρε το δίμπαλο στο τέλος. Και το μόνο δαχτυλίδι που του έμεινε, ήταν αυτό στον πρωκτό. Από το κλίσμα που του κάναν λίγα εναπομείναντα orcs. Βλέπε το προηγούμενο video.

Βέβαια ήρθε το happy end, 4000 χρόνια μετά. Αποκαταστάθηκε η τάξη στη Μέση-Γη. Ρώτησε όμως κανείς αυτό το τεκνό, αυτό το υπερμανάρι, τον γιο του Thranduil και πρίγκηπα του Mirkwood αν ψηνόταν να το πάρει με τα πόδια ως τη Mordor?

Και επειδή όλο και κάποιος χαζούλης θα το έκανε post μετά, πάρτε και μία αναίμακτη εκδοχή του φινάλε της τριλογίας. Παλιό, αλλά καλό, έτσι αγαπούλες?

Παρασκευή, 3/10/00

Απόγευμα. Δε σου έχει τύχει κάποιες φορές να σου κολλάει κάτι στο μυαλό, και να το θέλεις απεγνωσμένα? Δε βρισκόμουνα σπίτι. Ήθελα ένα γλυκάκι. Και το πιο κοντινό ζαχαροπλαστείο, μη προσβάσιμο. "Πούστη Άνθιμε", σκέφτεται στο άκυρο ο Jedi. Σε περιμένει η Βεντούζα. Nanoseconds later, καλοστεκούμενος ιερεύς, σταματά τον Skywalker, και του απευθύνει μία ερώτηση. Γεμάτος ευγένεια ο Αιθεροβάμων, του λύνει την απορία.

Άλλο που δεν ήθελε και ο υποφαινόμενος, αρχίζει και δηλώνει στον ιερέα τη δυσαρέσκειά του για την πάγια στάση της εκκλησίας στην Ελλάδα. Ξεκινά από το μύθο του κρυφού σχολειού. Τσιγκλίζει τον ρασοφορεμένο κύριο, ο οποίος φαινόταν υψηλού μορφωτικού και πνευματικού επιπέδου. "Απλοί ιερείς, από το υστέρημά τους αγόραζαν μολύβια και χαρτί, για να μάθουν στα παιδάκια γράμματα, σε περιοχές όπου το σχολείο ήταν μη προσβάσιμο λόγω απόστασης, holy father. Απλοί κληρικοί, σαν και σένα υπήρξαν οι φωτοδότες, και πάγια τακτική της εκκλησίας είναι να καπηλεύεται αυτό το μαζικό δώρο που κάνατε στον απλό κόσμο".

Συμφωνεί διακριτικά, ο ιερεύς. Στην ακρούλα. Πως λέμε "θα στον ακουμπήσω λίγο"? Έτσι, ένα πράγμα. Και συνεχίζει ο φλύαρος Jedi : Τα λόγια του, τσουνάμι. Η ευγένεια όμως είναι το φόρτε μας. Ειλικρινά, φίλε, έπεσε λογοκρισία για να μην πάθει τίποτα ο holy father. "Κάποιοι ιερείς είναι κοσμικοί σε προκλητικό βαθμό, η εκκλησία κάνει πολιτική, ενώ δεν είναι αυτός ο ρόλος της", και ούτω καθεξής. Τέτοια του έλεγε .

Άνθιμε, πολυαγαπημένε μου

Η προσωποποίηση του Κακού. Του τρίπτυχου "προπαγάνδα - ρατσισμός - σκοταδισμός". Ο SAURON. Ένας άνθρωπος ο οποίος κυρήττει το λόγο του Θεού των Χριστιανών. Κι όμως, στα λόγια του, το μίσος για καθετί το διαφορετικό, είναι διάχυτο. Οι υπερεθνικιστικές απόψεις του, πέρα από το ότι είναι προκλητικές, δεν πρέπει να γίνονται δημόσια, και φυσικά δεν αρμόζουν σε έναν αντιπρόσωπο ενός Θεού των ανθρώπων.

Είναι ο άνθρωπος που δηλώνει ευθαρσώς πως δεν υπάρχουν νόμιμοι μετανάστες. Και ξέρετε πώς δουλεύει το μαγαζί : Εκμεταλλεύεσαι τα ξενόφοβα χαρακτηριστικά μέρους της ελληνικής κοινωνίας, και τους στρέφεις στην ακροδεξιά, καθιστώντας τους Χριστιανούς Ταλιμπάν. Σε εισαγωγικά, έστω.

Μισείς την πρόοδο, μισείς τη διαφορετικότητα. Στο χρώμα, στις πεποιθήσεις. Δεν είναι αμαρτία η ιδιαιτερότητα, Παναγιώτατε μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.κ. Άνθιμε. Εκτός και αν έχεις πάρει λευκή επιταγή από το Θεό, που σου δίνει το ΟΚ ώστε να είσαι ο μοναδικός επίγειος απεσταλμένος του.

Μου μιλάς για "ανθελληνικές συνομωσίες". Για ένα μεγάλο σχέδιο να καταστραφεί η γενετική ομοιογένεια των Ελ-λήνων. Μια ζωή θα παρασιτείς στην ιστορία. Και εσύ και οι όμοιοι σου. Θα ασελγείς πάνω της. Θα κάνεις πλιάτσικο στις σελίδες του παρελθόντος, προκειμένου να δικαιολογήσεις τα όσα φριχτά έχουν συμβεί σε αυτό τον τόπο. Από σένα, από τους ομοίους σου. Όχι τους ιερείς. Τους πολιτικούς συντρόφους σου...

Δε μίλησε έτσι ο Jedi. Εδώ τα γράφει αυτά. Ο ιερεύς κατάλαβε. "Παιδί μου, καταλαβαίνω πως είσαι ολίγον προβληματισμένος με την εικόνα του. Ανημερα όμως της ονομαστικής του εορτής, θα μου επιτρέψεις να σου προσφέρω ένα μικρό δώρο", λέει ο πάπεν. Αποχαιρετισμός, και έκδηλη απορία για το είδος του δώρου. Το ένα, δεν ήταν έκπληξη : Βιβλιαράκι. "Άγιος Άνθιμος. Ιερομάρτυς Επίσκοπος Νικομήδειας". Ή Νικομηδείας?

Ο παπάς κρατούσε ένα κουτάκι στα χέρια του. Ο γράφων, όσο μιλούσε με τον μαζί του, έριχνε κλεφτές ματιές στο κουτάκι, μιας και δε μπορούσε να φανταστεί το περιεχόμενό του. Όταν όμως το δέχτηκε ως δώρο και το κοίταξε καλύτερα, το μυστήριο άρχισε σιγά-σιγά να ξεδιαλύνεται :

Ναι, φίλε αναγνώστα : Ήταν το γλυκάκι που τόσο πολύ ποθούσα εκείνη τη στιγμή. Και μόνο η ιδιόχειρη αφιέρωση του Άνθιμου έλειπε. Προφανώς, ο Μεγάλος τους είχε μαζέψει στο παλάτι του, και κερνούσε τη ρασοφόρα κοινωνία. Και σε ρωτάω τώρα : Υπάρχει Θεός και μάλιστα έχει τόσο ανεπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ? Υπάρχει Θεός και με μουτζώνει? Διέπει μία ανώτερη δύναμη το Σύμπαν? Ή μήπως απλά είμαι πάρα, μα πάρα πολύ κωλόφαρδος? Χρόνια σου πολλά, κ.κ. Άνθιμε. Τώρα ειδικά που επέτρεψες να σκάψουν κάτω από το Παπάφειο για να περάσει από εκεί το Μετρό, έχεις κερδίσει μία θέση στην καρδιά μας.

Όσο για τους Θεσσαλονικείς, κοντά ενάμιση χρόνο κράτησε αυτή η ιστορία με το Παπάφειο και τους συνεχείς ελιγμούς του παπά, οι κάτοικοι της Τούμπας κινδύνευαν να μείνουν χωρίς κοντινή πρόσβαση στο Μετρό. ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ. Αλλά ξέρεις πώς κινούνται τα πράγματα εδώ. Η εκκλησία, στο απυροβόλητο.

Απλά, αν η Salonik ήταν ανεξάρτητο κράτος, το πολίτευμά του θα ήταν μοναρχικό. Βασιλιάς, ο παπάς. Και στην αυλή του, γελωτοποιός, ο νομάρχης της καρδιάς μας. Θα φορούσε στο κεφάλι αυτό το αλλόκοτο, πολύχρωμο καπέλο που φοράν οι κλόουν, θα κρατούσε 3 πορτοκάλια στα χέρια, και θα τα γύριζε κυκλικά στον αέρα.

Ένας μικρός διαγωνισμός

Μας απασχόλησε πολύ η Μέση Γη σήμερα. Ερωτησούλα λοιπόν, αλλόκοτη μεν, αλλά δεν περίμενες κάτι πιο φυσιολογικό, έτσι? Γράψε μου τους 2 βασικότερους λόγους για τους οποίους γαμιέται ο Peter Jackson, σκηνοθέτης της τριλογίας του Lord of the Rings. Μια μικρή βοήθεια : Και οι 2, έχουν να κάνουν με τη μεταφορά ή μη, αποσπασμάτων από το βιβλίο στην ταινία. 4 ή 5 θα πέσουν κοντά, αλλά κανείς δε θα το βρει. Αν όντως κανένα troll δεν καταφέρει να μπει στο μυαλό του ποιητή,θα κερδίσει η πιο φαντεζί απάντηση. Στείλτε στο mail της Βεντούζας. May the Force be with you.
Το δωράκι για τον νικητή θα είναι ένα δισκάκι με demos του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Αν δεν ακούς, τί να σου κάνω? Θα σε κεράσω καραμελίτσα.

Επίλογος

"Οι καλοί χριστιανοί ψηφίζουν Καρατζαφέρη". Άνθιμος - 2007

Με τρομάζεις, παπά. Ώρες-ώρες, ειλικρινά, σε φοβάμαι. Δε φοβάμαι τους γύρω μου, αλλά εσένα.

Coming soon

Ωδή στο Γιάννη Μπουτάρη
Η συνομωσία του μεσημβρινού ύπνου

Mothership Revolution, abandoned.
"Και σταλαγμίτες κατ' εικόνα ομοιώματα, πλανήτης Γη..." Έρωτααα...

Μετά τιμής,
Ιωάννης Αιθεροβάμων

Η αποτυχία της Αριστεράς, και άλλες ιστορίες

2010-09-01T16:12:00.000-07:00

Αγαπητοί μου 80, φίλε αναγνώστα, η Βεντούζα επέστρεψε. Για λίγο βέβαια, μη φανταστείς. Εκτός και αν, γνωστός 26χρονος δικηγόρος, με έδρα το Κολωνάκι, αποφασίσει να καταθέτει στον τραπεζικό μου λογαριασμό 1500 ευρώ το μήνα. Από εκείνο το σημείο και μετά, το μαγαζί θα ανανεώνεται καθημερινά.

Μεσολάβησαν πολλά. Γαμήστε με, αυτό το blog δε θα καταφέρει ποτέ να προλάβει τιε εξελίξεις. Τσαγάκι και Floyd, αγαπούλες μου. Εδώ που τα λέμε, επαναπροσδιόρισα τη σχέση μου με τις μουσικές του Θανάααααααααααααααης Παπακωνσταντίνου. Όχι αυτού με τη μεγάλη μύτη, του άλλου. Του Θανάης, λέμε. Όχι του Vaseeleeh. Τέλος, δε μιλάμε άλλο για μουσική. Αλλά όποια φέρει τους Χαΐνηδες για live σπίτι μου, θα κερδίσει για πάντα μια θέση στην καρδιά μου. Ίσως και κάτι παραπάνω, who knows? Α, και επίσης, το blog, όχι εγώ – το τονίζω, κέρδισε δέκα χρόνια ζωής μετά το ψυδελικοοπτικοισοπεδωτικοακουστικό αφιέρωμα στους Pink Floyd, ένα βράδυ του Ιουλίου, στο Blue(s) Bar της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Καρδιστάν.

ΥΙΡ 5673 : ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ

Hey man, είμαι βετεράνος του Βιετνάμ. Έχω ματώσει για τούτη τη χώρα, αλλά κανείς δε με παίρνει στη δούλεψή του. Πάρε το τετράτροχο από μπροστά μου, αν θέλεις να συνεχίσω. Και η μαλακία, πάει σύννεφο, έτσι? Ένας στους δύο Θεσσαλονικείς, ψηφίζει Ψωμιάδη. Κοντά δέκα χρόνια σ’ αυτή την πόλη, και δεν έχω συναντήσει κανέναν ψηφοφόρο του. Προφανώς δεν πίνουν καφέ στο Έντεχνο και potaakeeh στο Residents. Βέβαια, μπορεί και να ντρέπονται να το παραδεχτούν. Rock N’ Roll.

Διακόπτουμε λόγω εισβολής τραμπούκων στον αγωνιστικό χώρο. Το κινητό, χτυπά δαιμονισμένα. Το MSN κουδουνίζει σε ρυθμούς drum solo του Dave Lombardo. Και μερικοί εκ των 80, θέλουν preview. Μαλάκες, δεν το ‘χω σήμερα, στα ίσα. Το μόνο που με κρατά ζωντανό, είναι το panini που μου έφτιαξε ο Άραβας, στο Healthy Advice. “Διαφήμιση, μαλάκα. Λέρωσες το κούτελό σου για ένα σάντουιτς”, θα έλεγε ο φίλος μου ο Κωστάκης, ο αντιεξουσιαστής.

Chris
pote tha kaneis to upload
na to valo reminder sto outlook
?

Ωραία πάσα, dude. Σε 40 χρόνια, λένε πως θα μπορούμε να κάνουμε upload τον εγκέφαλό μας σε σκληρό δίσκο. Το προσπερνάμε. Απαγόρευσαν το κάπνισμα στους κλειστούς χώρους. Το απαγόρευσαν ξανά, εδώ που τα λέμε. Cool. Σοβαρά μιλάμε τώρα. Κι εγώ το καίω που και που, αλλά ντάξ. Ας σεβαστούμε το διπλανό μας, που εκούσια μετατρέπεται σε καπνιστή. ΠΑΣΟΚ, μαλάκες. Φροντίζουμε πριν από σας, για σας. Προσαρμόστηκα, μη μου μιλάτε. Το ‘χω. Βουρ στον πατσά.

Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Ήδη αρχίσαμε να βιώνουμε την “ευεργετική” πραγματικότητα του ΔΝΤ, στην πολύπαθη πατρίδα μας. National Monetary Fund, δικέ μου. Για τους ανεπαρκείς. Είσαι ανίκανος να σταθείς στα πόδια σου? Το ΔΝΤ, είναι εδώ. Χάρισε του ένα συντριπτικό ποσοστό της εθνικής σου κυριαρχίας, και μπορεί να δεις άσπρη μέρα, μετά από 4.000 χρόνια. Ή μήπως όχι? Ο θείος του Κωστάκη του Καραμάν Αλή (ναι, αυτός που το ’61 τον είχαν ψηφίσει ακόμα και τα δέντρα) είχε αναρωτηθεί μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα. Έλα μου ντε…

Θέλετε να δούμε τί έγινε στην Αργεντινή, μέχρι η χώρα να επανακτήσει τον τσαμπουκά της και να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος της? Ρίξε μια ματιά εδώ, φίλε αναγνώστα : Κι αν βαριέσαι, υποσχέσου μου ότι θα το βάλεις στα favorites, και θα το δεις σε κάποια άλλη φάση. Η διάρκειά του είναι περίπου μία ώρα. Βοήθειά μας.

"Μου έλειπε το φαγητό, αλλά δόξα τω Θεώ. Γιατί ο Θεός δεν είναι ότι δε μας βοηθάει. Είναι εδώ, μαζί μας. Μας καταλαβαίνει, και μας δίνει λίγο φαγητό. Δεν υπάρχει Κόλαση, την Κόλαση την πληρώνεις εδώ..." Λόγια ενός αστέγου της Αργεντινής.

Πάλι καλά που είχες και έναν Θεό, από τον οποίο πιάστηκες, και σε κράτησε ζωντανό, φίλε.
Εγώ που δεν έχω, αν δε μεταναστεύσω, με βλέπω άνεργο και πεινασμένο σε ένα χρόνο από τώρα. Κι ας μην έχω παράπονο, μέχρι στιγμής. Στο λέω για μία τελευταία φορά, φίλε αναγνώστα : Κάνε τη χάρη στον εαυτό σου, και δες το.

Πάμε από την αρχή. Ας ορίσουμε, αυθαίρετα, ως αρχή την περιβόητη Μεταπολίτευση. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Με εξαίρεση το “βρώμικο ‘89”. Συμφωνούμε στο ότι κυβέρνησαν μόνο δύο κόμματα? Χαίιιιιρομαι! Τους κατηγορούμε για το ότι ο λαός πείνασε, με εξαίρεση την πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ. Τους κατηγορούμε για το ότι τα Κοινοτικά κονδύλια αντί να στραφούν στη βαριά βιομηχανία και σε άλλου είδους επενδύσεις, κατέληγαν σε ημέτερους, σε παχυλούς λογαριασμούς τραπεζών της Ελβετίας. Τους κατηγορούμε, τους κατηγορούμε, τους κατηγορούμε…

Εμείς δε φταίμε καθόλου? Ένα κοινό έχουν οι εκλογές σε αυτή τη χώρα, από την εποχή των Τρικούπη – Δηλιγιάννη, ως τη σημερινή : Την πελατειακή σχέση πολιτευτή – ψηφοφόρου. Μη μου πεις πως δε σου συνέβη ποτέ, να σε βοηθήσει ο κύριος Ταπαίρνογλου : Να βρεις και συ μια θεσούλα στο Δημόσιο, να μετεγγραφείς από το ΑΕΙ του Διδυμοτείχου σε αυτό της Αθήνας, να μην πληρώσεις το τσουχτερό πρόστιμο που επεβλήθη στην επιχείρησή σου.
Να μη μιλήσω για σένα, αγρότη του Θεσσαλικού κάμπου. Που έπαιρνες επιδότηση από την Ε.Ε. για την καλλιέργεια βάμβακος. Τς, τς, πώς τα λέω…Και φυσικά, όταν έπεφτε το χρήμα, πούλο στο βαμβάκι, και φύτευες καλαμπόκι, ντομάτες, καπνό. Ο,τι γούσταρες.

Η Αριστερά λοιπόν…Ποια Αριστερά? Ξεκινάμε με το Σταλινικό (εεεεε, με συγχωρείτε), με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος. Αλήθεια, ξέρετε ότι είναι ένα από τα ελάχιστα ΚΚ της ΕΕ τα οποιά δεν έχουν φιλοδυτικό προσανατολισμό? Και να ΄ταν μόνο αυτό, καλά θα ήταν… Δεκαετίες μάχονταν τα συντρόφια να αποκαθηλώσουν το γιγαντιαίο κάδρο του θείου Ιωσήφ. Κι όμως, η Αλέκα αποκατέστησε την αλήθεια, κάνοντάς μας γνωστό ότι ο σύντροφος Στάλιν ήταν καλούλης, σαν το παππού μας, που μας έλεγε ιστορίες όταν ήμασταν παιδιά.
Λυπάμαι τα στελέχη και τους ψηφοφόρους του ΚΚΕ. Γιατί γνωρίζω πως μεγάλος αριθμός τους είναι υψηλού πνευματικού και μορφωτικού επιπέδου. Είναι όμως τόσο δογματικοί ρε bro, που με κάνουν να τους απεχθάνομαι. Θέλω να τους βάλω στο μίξερ, και να τους ανακατέψω και 2 κλικ ιμπεριαλισμού και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Να δούμε τι θα βγει. Κάτι σαν κι αυτό, πιθανότατα ;)

Πάμε στον ΣΥΝ. Ποιόν? Εδώ γελάμε. Εννοούμε το Συνασπισμό της Αριστεράς, της Οικολογίας, των Κινημάτων και της τριχοτόμησης. Μια συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ. Η Βεντούζα δηλώνει ευθέως, ευθαρσώς, εντός, εκτός και επί τα αυτά, ότι ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι που ο γράφων είδε το φως το αληθινό. Κύριε ΣΥΝ, απευθύνομαι σε σένα, γιατί μόνο με σένα μπορώ να συζητήσω, μιας και τα συντρόφια από το ίδιο σου το κόμμα, έχουν αλλού στραμμένο το βλέμμα τους. Τάσσεσαι υπερ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με κάποιες παραλλάξεις. Μιλάμε δηλαδή για ντεμέκ καπιταλισμό. Ας πούμε πως συμφωνώ. Τι έκανες στα 20 χρόνια που υπάρχεις ως κόμμα? Άφησέ με να σου πω εγώ, που σε ψήφιζα : Καταγγελτικός λόγος, άνευ ουσίας. Άνευ σοβαρών προτάσεων. Α, στείλαμε και συγχαρητήριο τηλεγράφημα για την επανεκλογή του θείου Τσάβεζ. Για το καλό που έχει κάνει στη Βενεζουέλα…

Κύριε Τρεμόπουλε και ΣΙΑ, θέλω κι εγώ να φυτέψω μία γλαστρίτσα στην αυλή μου. For Rock N’ Roll, for Love, for Peace, for smoking a little marijuana. Αφήστε την πολιτική, και ελάτε να ζευγαρώσουμε, κάτω από το επιβλητικό ηλιοβασίλεμα. Λύρα, η εταιρεία των μεγάλων επιτυχιών. Διαφημίζεται με επιτυχία στο κανάλι του Γιαννίκου. Οικολόγοι, σας αγαπάω. Ξέρετε από βέσπα?

Κλείνοντας, όταν ο κόσμος πεινάει, στρέφεται στην ακροδεξιά. ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ, ΜΑΛΑΚΑ. Ευρώπη τις δεκαετίες 30-40. Salazar, Hitler, Franco, Μεταξάς, Mussolini. Αντί η Αριστερά να προσπαθήσει να κυβερνήσει, ή έστω να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην άνοδο των άκρων (βλέπε μόρφωμα Καρατζαφύρερ), επιμένει σε έναν ξύλινο, καταγγελτικό λόγο. Με εξαίρεση ελάχιστα κόμματα, όπως το ΑΚΕΛ. Έχει πλάκα, να ξέρεις ότι Πρόεδρος της Κύπρου είναι ο γενικός γραμματέας του ΚΚ, να έχει σταθερό φιλοευρωπαικό προσανατολισμό, και οι δικοί μας του ΚΚ όταν τους ρωτάς, να σου λένε πως ο Χριστόφιας είναι σύντροφος.

Απέτυχε η Αριστερά, φιλαράκο. Πάρτο χαμπάρι. Που ‘σαι ρε Τσίπρα? Που είναι το πρόγραμμά σου? Δείξτο μου, σε προκαλώ. Θέλω να διαβάσω 80 σελίδες προγράμματος διακυβέρνησης. Να δω τι θα κάνεις αν γίνεις ποτέ πρωθυπουργός. Αλλά σιγά μην το κάνετε ποτέ, συντρόφια. Αφού ξέρετε πως οι μπαρούφες που θα γράφετε, αμέσως θα καταρρεύσουν σαν χάρτινοι πύργοι, από τον κάθε τυχάρπαστο δημοσιογραφίσκο.
ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, μάγκες, Αυτοί μας αξίζουν. Η Βεντούζα θα ψηφίσει τον Μπαρμπα-Φώτη τον Κουβέλη. MIA ΦΟΡΑ, ΜΟΝΟ. Και μετά, άκυρο. Άποψη. Θα γίνουμε ο,τι κοροϊδεύαμε. “Όλοι ίδιοι είναι, και οι 300”. Ίσως κάποτε πολιτευτούμε, με το Κόμμα Ελλήνων Ροκάδων.

And then, there was silence.
Μετά τιμής,
Ιωάννης Αιθεροβάμων

Έψαχνα να βρω δυο λέξεις

2010-06-03T03:10:00.000-07:00

Απλές και κατανοητές, για να περιγράψω κάτι που βίωσα το απόγευμα της Δευτέρας. Και πάλι κατέληγα στο ότι είμαστε το συνοθύλευμα των επιρροών μας. Πώς να στο πω απλά?
Θα το διαπιστώσεις λίγο (?) πιο κάτω, φίλε αναγνώστα.

Πάντα ήμουν της άποψης ότι τα "απανθίσματα σοφίας" και κάθε είδους "γνωμικά", ήταν "πνευματικά τέκνα" πολύ ευφυών, ή πολύ αργόσχολων ανθρώπων. Πάντως το να είσαι έξυπνος, δεν αναιρεί και το να είσαι αργόσχολος. Θανάσιμος συνδυασμός.

"Η καλή μέρα, απ' το πρωί φαίνεται"

Ανοίγω μηχανικά την τηλεόραση, πράγμα που δεν κάνω Π Ο Τ Ε. "Δεκάδες νεκροί από την επίθεση Ισραηλινών Πεζοναυτών στα πλοία που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα, ενώ έπλεαν σε διεθνή ύδατα".

Σοκ, μεγάλο. Αυτό το μούδιασμα που σε καταβάλλει. Που σε κάνει να νιώθεις ότι έχεις κολλήσει στο σημείο που βρίσκεσαι, και δε μπορείς να ανταποκριθείς σε άλλα εξωτερικά ερεθίσματα.

Ποιός αποφασίζει ποιός ζει και ποιός πεθάνει? Ποιός καταργεί την ελεύθερη ναυσιπλοϊα στη Μεσόγειο? Μα, ο επιούσιος λαός του Κυρίου, φίλε αναγνώστα! Αυτός, που ακόμα και το σπίτι του, το έχτισε σε οικόπεδο άλλου, μισό αιώνα πριν. Αυτό και μόνο, έχει καταστήσει τη Μέση Ανατολή, καζάνι που βράζει.

Ήρθε η ώρα για τη μεγάλη αποκάλυψη : Το ότι το Ισραήλ είναι το έθνος του Κυρίου, αποδεικνύεται από το εξής γεγονός. Ενώ κατέχει πυρηνικά, αυτά δεν υπάγονται σε κανένα καθεστώς δικαίου, γιατί πολύ απλά Δ Ε Φ Α Ι Ν Ο Ν Τ Α Ι ! Η Βεντούζα (το blog, μόνο του, όχι εγώ) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι πυρηνικές κεφαλές βρίσκονται κλειδωμένες σε έναν ημιυπαίθριο χώρο, δυτικά της Εδέμ. Πίσω στα δικά μας, πληροφορίες που αναφέρουν πως η κυρία Μπιρμπίλη είχε κατ' ιδίαν συνάντηση με την Αγία Τριάδα για τη διευθέτηση του ζητήματος της φορολόγησης του κτίσματος, ελέγχονται ως ανακριβείς.

"Shopping therapy (?)" ως αγχολυτικό

Πάντα αναρωτιόμουν πως γίνεται η αυτοπεποίθηση των γυναικών να χτυπάει κόκκινο, και κινδυνέουν να πεθάνουν από ο.d. χαράς την ώρα που αποχωρούν με άδειο πορτοφόλι και γεμάτες τσάντες από ένα κατάστημα. Anyway, αγόρασα ρούχα και παπούτσια μετά από καιρό. Πλήρωσα λίγα χρήματα, μου άρεσε ο,τι αγόρασα, αλλά δεν ένιωσα τίποτα στην έξοδό μου από το κατάστημα, αν εξαιρέσεις το γενικότερο "μούδιασμα" από τη δολοφονία των αμάχων.

Νιώσε, είμαι ακόμα στο πρωινό της Δευτέρας. Αγαπημένο μου πρόσωπο, με παίρνει τηλέφωνο για να μου πει ότι τράκαρε με το αυτοκίνητο. Ευτυχώς είναι καλά στην υγεία της. Παραβλέποντας κάποια γεγονότα, μπαίνω στο ζουμί. Άργησα λίγο βέβαια, but who gives a fuck?

Ο φόβος

Έχεις ακούσει πολλές εκδοχές του τί εστί φόβος. Εδώ θα διαβάσεις μία μινιμαλιστική, ίσως και ηλίθια προσέγγιση του θέματος. Jedi Master ταξιδεύει για την Αθήνα. Απογευματάκι Δευτέρας. Το πώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι, άστο καλύτερα. Κάτι δεν πηγαίνει καλά. Δεν έχεις νιώσει ποτέ ισοπεδωμένος? Δεν ένιωθες πως όλοι γύρω σου σε απειλούνε?

Ε, καμία σχέση. Κοιτούσα από το παράθυρο του λεωφορείου στον ουρανό. Ο ήλιος φάνταζε απειλητικός. Στ' ορκίζομαι. Δε μπορούσα και ούτε μπορώ να το περιγράψω με λόγια δικά μου. Πάλι δανείζομαι από την τέχνη άλλων. Ω τέχνη, δε μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα, κι όμως, δε σου έχω προσφέρει τίποτα. Αυτό θα πει σχέση που βασίζεται στην ανιδιοτέλεια.

Θα μπορούσες να με ρωτήσεις πώς ορίζεται ο "απειλητικός ήλιος". Να σου πω πρώτα τί ΔΕΝ είναι? Δεν είναι ο ήλιος της Αγγλίας και της Σκανδιναβίας. Δεν ήταν φως αδύναμο, το οποίο καλυπτόταν από σύννεφα. Ήταν κάτι που με έπνιγε. "Άσχημος, άσχημος", που λέει και ο νέος τραγουδοποιός από τη Λάρισα.

God damn, δε μπορώ να σου το περιγράψω! Μακάρι να μπορούσα να βγάλω μία photo εκείνη τη στιγμή. Αυτό το πράγμα, το οποίο έμοιαζε με σαρκοβόρο, μίζερος φόντος στις ανεμογεννήτριες που δε λειτουργούσαν. Σα να κείτονταν νεκρές από καιρό. Αν έχεις δει το Wall, πάρε ένα κλικ του "Empty Spaces/What Shall We Do Now?", και κόλλησε το στο videoclip του "Welcome To The Machine". Δε μπορώ να στο περιγράψω καλύτερα.

Θέατρο Πέτρας

Αγαπημένοι μου φίλοι, πραγματικά θα ήθελα να χαρώ πιο πολύ που σας είδα. Όμως ήμουν ισοπεδωμένος. BTW, ιστορική συναυλία. Παρακολούθησα live του Θ.Π. από την κερκίδα! 2 ώρες, δεν έβγαλα μιλιά. Δε μπορούσα ούτε στίχο να τραγουδήσω. Εν τέλει όμως, εισέπραξα την καλύτερη περιγραφή για το θέαμα που αντίκρυσα, με τον ήλιο και τις ανεμογεννήτριες : "Ψυχή αδάμαστη, θεριό ανήμερο, το απολιθωμένο φως θα σε λογχίσει". Εκεί που δε μπορώ εγώ, μπορούν άλλοι. Υποκλίνομαι στο μεγαλείο της περιγραφής. Κάτι σαν συμπαντικό deja-vu.

Παραλειπόμενα

Ο Στηβ Γιατζόγλου κυκλοφορει χωρίς πορτοφόλι, με τα χρήματα στις κάλτσες του.

Ο Κώστας Τσάκωνας ετοιμάζει θανάσιμο τηλεοπτικό comeback.

Ο Roger Waters θα παίξει ΚΑΙ στην Αθήνα. 2 φορές. Το γράφει ο Κανελλόπουλος, το λένε και στο forum του pinkfloydz.com. Το πιό σημαντικό όμως? Μου το είπε η Henriikka.
Κάτι μου λέει ότι θα γίνουμε μάρτυρες Spinal Tap σκηνικών. 5 φορές Wall του χρόνου. Η Vendoozah ΧΥΝΕΙ. Δάκρυα χαράς βρε ατιμούλικα.

Υπάρχει ένας εξαιρετικός χώρος στην Αττική. Κάπου στον Πειραιά, κοντά στην Ελαϊς, βρίσκεται το οινομαγειρείο "Η Ζωοδόχος Πηγή". Ένιωθα σα να βρίσκομαι σε δικό μου χώρο. Ζεστό μέρος, εξαιρετική μουσική και φαγητό. Άνθρωποι αγνοί και ανόθευτοι. Ανεπιτήδευτοι.

Τα όσα βίωσα εκείνη τη Δευτέρα, δε μπορεί καμία εικόνα να τα περιγράψει. Σκοπίμως δεν περιέχονται εικόνες, και ξεστραβωθήκατε. Όσοι από τους 80 καταφέρατε να το διαβάσετε. V for Vendoozah : Δωρεάν ψυχανάλυση

Μετά τιμής,
Ιωάννης Αιθεροβάμων

Μπορεί η μουσική να μας σώσει?

2010-05-04T08:57:00.000-07:00

Στο λέω εξαρχής : Μην περιμένεις να διαβάσεις κάτι το φαντεζί. Αν βεβαία είσαι ένας από τους 80, το προσπερνάς ενώ σκέφτεσαι "γάμησέ μας ρε μαλάκα Jedi".

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι το συγκεκριμένο blog δε θα ασχοληθεί ποτέ με τα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Οι καιροί το επίβαλλουν βέβαια, γι' αυτό και στην πράξη αθέτησα αυτή μου την υπόσχεση. Βιώνουμε δύσκολες μέρες. Δεν περίμενες από μένα να σου το πω, φίλε αναγνώστα.

Θα βιώνουμε δύσκολες μέρες. Κι ακόμα δεν είδαμε τίποτα. Μεχρί τώρα απλώς γίναμε μάρτυρες ΣΒΗΣΙΜΑΤΟΣ κοινωνικών κεκτημένων δεκαετιών, μέχρι κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, κατά το οποίο ο Κύριος (κατά την Σαρτζετάκεια κλητική προσφώνηση) Παπακωνσταντίνου οικειοποιείται ΠΑΡΑΝΟΜΑ αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας. Όχι του Σαρτζετάκη, φίλε αναγνώστα. Μη μου γυρίζεις τα μυαλά. Κουδουνίζω. Αγχολυτικό μας η μουσική? Αν ναι, σε ποιό βαθμό?

Μεγάλο πρόλογο σου ξηγήθηκα, ως συνήθως. Και ως συνήθως, αλλού ήθελα να καταλήξω. Πέμπτη 13/5, σωτήριον έτος 0000. Το φανάρι ήταν πράσινο, αλλά αναβόσβηνε. Είμαι σε κάθετο. Την ώρα που πάω να διασχίσω το δρόμο, σκάει από τον επάνω δρόμο μια μηχανή. Σταματάει στο μισό μέτρο από μένα. Του ζητώ συγγνώμη. Χωρίς να σπαστεί, μου ζητάει αυτός συγγνώμη. Μετά τις εκατέρωθεν απολογίες, και ενώ ο τύπος δεν έχει πάψει ούτε στιγμή να χαμογελάει, μου εύχεται καλό μεσημέρι.

Πού θέλω να καταλήξω? Φορούσε μπλούζα Dark Side Of The Moon. Μαλάκες, είμαστε ο,τι ακούμε. Πάρτε το χαμπάρι. Αν θέλουμε να κάνουμε αυτή τη χώρα ομορφότερη, ας ξεκινήσουμε από τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

Μετά τιμής,
Ιωάννης Αιθεροβάμων

PS Ο Βασeeeeeλeeeeeeez έφτιαξε blog. Το συγκεκριμένο άτομο, βάζει σάλτσες. Γενικά είναι της υπερβολής, και ενίοτε λέει και πολλές μαλακίες. Αλλά όταν θέλει να μιλήσει σοβαρά, εγώ απλά ακούω με δέος το γερόλυκο του bourbon. Τσέκαρε, φίλε αναγνώστα :
http://cynical-reality.blogspot.com/

PS 2 Όχι άλλο Παπακωνσταντίνου. Γιώργο, Βασίλη, ή Θανάση. ΟΧΙ ΑΛΛΟ. PLEASE

Γράμμα σε έναν Ελληναρά

2010-03-28T04:33:00.001-07:00

Είναι ωραίο το να είσαι φασίστας. Ωραίο για την πάρτη σου βασικά, όχι για τους άλλους. Αλλά στα παπάρια σου. Δε σε αφορά η γνώμη των άλλων. Αν είχες τη δυνατότητα, θα τους τσάκιζες. θα με τσάκιζες. Μισείς μέχρι θανάτου τους γύρω σου. Και μένα με μισείς. Δε μπορείς να αντιληφθείς πως η διαφορετικότητα στο χρώμα, το θρήσκευμα και την εθνικότητα είναι ΚΟΙΝΟ χαρακτηριστικό των ανθρώπων. Και αφού δε μπορείς να το αντιληφθείς, πώς να το σεβαστείς; Και φυσικά, είσαι Έλληνας, ενώ όλοι εμείς ανθέλληνες, οι οποίοι δεν αντιστέκονται σθεναρά στον ισοπεδωτικό οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης, με τις home made φουστανέλες και τα γιαταγάνια.

Από που να αρχίσω? Από τη μαζική μετανάστευση των Ελλήνων τον 20ο αιώνα; Δε διδάχθηκες τίποτα από τις αντιξοότητες τις οποίες αντιμετώπισαν; Από την εχθρική συμπεριφορά των γηγενών, αλλά και των εκάστοτε τοπικών αρχών; Αλλά σιγά να μην ενδιαφέρθηκες να μελετήσεις το ζήτημα. Ρε πατριώτη, απάντησέ μου ειλικρινά : Πιστεύεις πως ο Πακιστανός που φτάνει παράνομα στην Ελλάδα, αν δεν παρασυρθεί στο βυθό μαζί με το σαπιοκάραβο, έρχεται επειδή έτσι του κάπνισε; Ή μήπως, λέω μήπως, επειδή κυνηγήθηκε; Μήπως, λέω μήπως, η ζωή του κινδύνευε από κάποιο "δημοκρατικό" καθεστώς, σαν κι αυτό που φαντασιώνεσαι εσύ;

Μ' αρέσεις. Γιατί ΜΟΝΟ ΕΣΥ έχεις πλήρη πρόσβαση στην αλήθεια. Γιατί γνωρίζεις καλά πως όλες οι χώρες επιβουλεύονται το κακό της Ελλάδας. Πως "η Σιών" και όλα τα ανθελληνικά στοιχεία δε θέλουν να δουν αυτή τη χώρα να ορθοποδεί. Πως οι μετανάστες ήρθαν εδώ για να αλλοιώσουν το "ελληνικό στοιχείο". Trojan horse, beta version 1.2, με σκοπό την εκπόρθηση των συνόρων.

Να σου πω και κάτι άλλο; Χάνω το χρόνο μου μαζί σου. Γιατί σου τα γράφω όλα αυτά; Μάλλον δεν ξύπνησα καλά. Βασικά μια χαρά ξύπνησα, ώσπου ΕΣΥ μου χάλασες τη διάθεση. Λυπάμαι που κάποτε ήπιαμε κρασί μαζί. Που ζήσαμε 2-3 όμορφα σκηνικά, πριν το μυαλό σου γίνει κιμάς. Ή μήπως πάντα ήσουν επιρρεπής στη βλακεία;

Δε σε λυπάμαι όμως, γιατί ο μικρόκοσμός σου είναι ωραίος. Και σε συγχωρώ που με μισείς. Ειλικρινά. Καλύτερα να μισείς εμένα, παρά να σιχαθείς τον ίδιο σου τον εαυτό, όταν και αν ποτέ αντιληφθείς το ότι είσαι επικίνδυνος, ακόμα και για τους γύρω σου. Όσο για μένα, όπως είπε και ο Βολταίρος ,"Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες." Εσένα είχε κατά νου.

Χάνω το χρόνο μου μαζί σου. Καλά κρασιά...

Ο έγχρωμος Jedi,
John Skywalker

P.S. Μητσάκο μ' σ' ευχαριστώ για τη photo.

P.S.2 Ξέχασα να σου πω και το εξής : Γράψε καλύτερα με greeklish, κι ας είναι ανθελληνική πρακτική. Γιατί η ορθογραφία σου συγκρίνεται με αυτή ενός λαθρομετανάστη που μόλις πέρασε τα σύνορα. Τί τα θες τα ελληνικά?

Μια βραδιά στο...Βελλίδειο

2010-03-13T01:37:00.000-08:00

"Το να ροκάρεις στη σκηνή είναι σαν το ποδήλατο. Δεν το ξεχνάς ποτέ"

Τερμίτες - Σεπτέμβριος 1998

Προς θεού, δεν ισχυρίζομαι ότι οι αδερφοί Κατσιμίχα παίζουν Rock, όπως σκίζεται με κάθε ευκαιρία να δηλώσει ο Βασίλης με τη μεγάλη μύτη, ο οποίος το '99 δήλωνε το αντίθετο. Το θυμάμαι καλά το καλοκαίρι του 2001. Μπορεί να ήμουν πιτσιρικάς, αλλά συναισθάνθηκα το βάρος της "τελευταίας περιοδείας" των Κατσιμιχαίων.

Σωτήριον (???) έτος 2009 : Μέσα στο φθινόπωρο ανακοινώνεται ότι το πιο σημαντικό δίδυμο της ελληνικής μουσικής (άντε, μετά τις αδερφές Κατσάμπα) επανενώνεται για 2 συναυλίες.

Εκεί λοιπόν που τους έχεις ξεγράψει από τη συναυλιακή σου καθημερινότητα, να σου σκάει αυτή η βόμβα μεγατόνων. Και μην ακούσω κανέναν να αναφέρει ότι το σκηνικό γίνεται για την κονόμα, γιατί λίγο αν το ψάξετε θα αντιληφθείτε πως και οι 2 έχουν λύσει το οικονομικό εδώ και 15 χρόνια.

Συνέρχεσαι από το κοκομπλόκο, αγοράζεις εισιτήρια για σένα και τους αγαπημένους σου (αγαπημένα πρόσωπα-αγαπημένα μάτια, που λέει και ο "νέος τραγουδοποιός από τη Λάρισα", και δεν ξέρεις τί να περιμένεις : Θα βρεθείς σε ένα μαζικό trendy event, όπου είναι cool να ακούς Κατσιμίχες, ή θα ζήσεις κάποιες στιγμές έκστασης, από αυτές που σπάνια ζεις σε συναυλίες?

Δύσκολη μέρα, ειδικά όταν την τελευταία στιγμή ενημερώνεσαι ότι το άτομο με το οποίο θα πήγαινες στη συναυλία, βρίσκεται κοντά χίλια χιλιόμετρα μακριά. Σε καρμανιόλα οδηγείσαι, όχι σε συναυλιακό χώρο. Έντονη, πολύ έντονη συναισθηματική φόρτιση, πριν καν πας στο Βελλίδειο. Άστα, γάμησέ τα.

Ώρα 21:30 : Ο χώρος έχει γεμίσει. Τα φώτα σβήνουν. Από τα ηχεία ακούγονται τα "Γυάλινα Γιάννενα", με τη φωνή του Χάρη. Σε λίγο ανεβαίνουν στη σκηνή ο Χάρης και ο Πάνος, εμφανώς συγκινημένοι. Ο Πάνος μας ευχαριστεί που βρισκόμαστε εκεί. Ο Χάρης δε μπορεί να αρθρώσει λέξη από τη συγκίνηση. "Αν Είσαι Θεός", και η μυσταγωγία ξεκινά. Ο ήχος είναι κρυστάλλινος, τα πάντα ακούγονται τέλεια. Το κοινό ακούστηκε μέχρι την Άνω Πόλη. Κόβω το κεφάλι μου σε λέω.

Και συνεχίζει ο τιτανοτεράστιος Πάνος "Μεγαλώσαμε κατά δέκα χρόνια, αλλά βλέπω ότι και σεις μεγαλώσατε μαζί μας." Έπειτα σχολίασε την ηλικιακή ανομοιογένεια του κοινού, αφού εκτός από πιτσιρικάδες, υπήρχαν άτομα τα οποία προφανώς και βιώσαν και άλλα lives του διδύμου. "Για όσους μας γνώριζαν και μας επισκεπτόταν, και όσους μας μαθαίνουν σήμερα".

Ο επί δέκα χρόνια απών Χάρης, λέει τα πρώτα του λόγια, εμφανέστατα συγκινημένος.
"Σας ευχαριστούμε που βρίσκεστε εδώ."
"Εμείς σας ευχαριστούμε. Καλώς ήρθες", φωνάζει ένας τύπος από το κοινό. Το Βελλίδειο παγώνει και έπειτα ξεσπά σε χειροκροτήματα για τουλάχιστον 2 λεπτά. Ο Χάρης δακρύζει.

"Ποιός Τη Ζωή Μου", με επίκαιρα πολιτικά σχόλια. Τί κομματάρα, φίλε αναγνώστα...Βασικά το πόσο σπουδαία πολιτικά τραγούδια έχει γράψει το δίδυμο, το γνωρίζουν μέχρι και οι πέτρες. Ακόμα και ο Θάνος ο Μικρούτσικος είχε δηλώσει πως οι "Τρύπιες Σημαίες" είναι το πιο σημαντικό πολιτικό τραγούδι της δεκαετίας που μας πέρασε.

Ακολουθεί αυτό το... Πως να το πώ ρε φίλε? Πιασάρικο? Επιβλητικό? Η λέξη γαμάτο συνοψίζει τις 2 προηγούμενες λέξεις? Η εισαγωγή από τις "Προσωπικές Οπτασίες". Ή πως τελειώνει μια μεγάλη αγάπη. Gimme a break, θείε Χάρη. Να απογειωθούμε, ή να τις κόψουμε? Και τα 2 μάλλον.

"Ένα τραγούδι που γράψαμε με τους Apurimac". Σεισμός, σεισμός, καταποντισμός.
Ποτέ ξανά δεν είχα εισπράξει τόσα θετικά vibes από ένα τραγούδι, Αλλά το κλάμα να πάει σύννεφο. Και δε μιλάω μόνο για τον υπογράφοντα Jedi, αλλά και μεγάλο μέρος του κοινού.
Χθες καθ' ολη τη διάρκεια της συναυλίας, συνέβαινε το εξής : Όπου κι αν γύριζες το κεφάλι σου, όσοι πιτσιρικάδες δε γνώριζαν τα κομμάτια τους, παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι, και όσοι μεγαλύτεροι σε ηλικία ήξεραν κάθε στίχο, τραγουδούσαν δακρυσμένοι. Κλάμα σε λέω, πολύ κλάμα. Ξύπνα Λουλούδι του Δάσους...Πουλί του Λιβαδιού...

"Αφιερωμένο στο Θανάση" από τον Πάνο. "Γυμνή Σκιά". Αν τον γνώριζα τον Θανάση, θα ήθελα πραγματικά να τον ρωτήσω αν αυτή ήταν η τελευταία του επιθυμία πρίν πάρει το Mach 3 και τις κόψει. Α ρε Θανάσάκη. Απόγνωση, έτσι?

Εκεί που λέω πως αν ακούσω άλλο ένα θα καταρρεύσω, το Σύμπαν με ακούει και στέλνει τον Ξυδούς στη σκηνή. Ηρεμώ, προσωρινά όμως. "Για Ένα Κομμάτι Ψωμί". Αγγιζω ταβάνι. Θα πεθάνω από O.D. εξαιρετικής μουσικής. ΚΙΝΔΥΝΕΥΩ, ΝΙΩΣΕ! "Στο πιο χύμα ελληνικό group όλης της ιστορίας, τους Πυξ-Λαξ", λέει ο καλλιτέχνης και ξεκινάνε το "Ακόμα Προσπαθώ". Νταξ, από τις μετριότητες των Πυξ-Λαξ, αυτό ξεχωρίζει. Και απαντά ο Jedi Master :Όπα ρε φίλλλαράκι, είχες δει ποτέ live τους Λαϊκεδέλικα? (Ξαναδιαβάζω το κείμενο. Για αυτή την παράγραφο κέρδισα κέρασμα από τον Γιαλαμά).

Πάνος μόνος του. "Η Μοναξιά του Σχοινοβάτη", πάντα για τον Παύλο. Χάρης "Υπόγειο"
Ο "Φάνης", "Μη Γυρίσεις" και οι φωνές του κοινού καλύπτουν τους τραγουδιστές. Περιττό να σου πω, φίλε αναγνώστα, το τί επακολούθησε το "Βάλε ec μια φωνή, κι αν δεν είμαι εκεί, Χάρη να μη με λένε". "Μπλαμπ - Τροϊ Καφέ", και νοσταλγία για όσα ζήσαμε κάπου εξώ, αλλά μας στιγμάτισαν.

Σε κάποια φάση ανεβαίνει στη σκηνή ο Φασόης. Ακούστηκαν ειρωνικά σχόλια για τo dress code του, και εδώ που τα λέμε, νταξ, φαινόταν λίγο ξεκάρφωτος. Έπαιξε R.A.T.M., REM και Iggy Pop. Σε κάποια άλλη φάση τραγούδησε και το "Get That Beat", με τον σχετικό ψιλοχαμό από κάτω.

"Του Έρωτα" και η κατάσταση έχει ξεφύγει. Ε ρε τι χάναμε τόσα χρόνια.

Νέο τραγούδι από τον Χάρη, εξαιρετικό ποίημα. Στο καπάκι, "Νύχτωσε Νύχτα". Μα καλά, πόσο πόνο πρέπει να βιώσεις για να γράψεις τόσο σπουδαία κομμάτια? Ξανά Ξυδούς, και μετά Ξυδούς και Πάνος στις "Ανόητες Αγάπες", με τη φυσαρμόνικα να σηκώνει τις λίγες εναπομείνουσες τρίχες του γράφοντος.

"Καλό Ταξίδι", "Ρίτα - Ριτάκι". Εκτροχιάστηκε το rollercoaster λέμε. Χελάκης στον τελικό του Euro 2004. "Δεν περιγράφω άλλο" φάση. "Μια Βραδιά Στο Λούκι", "Σχήμα Λόγου".

Τέλος, χαίρετε, γεια σας, καληνύχτα. Και καλά.

"Ο Παλιάτσος κι ο Ληστής", "Θεσσαλονίκη" και... "Με το ραδιόφωνο σιγά, μεσ' στ' απαλό σκοτάδι, θα τρόμαζες αν ήξερες πόσο σε αγαπούσα...Γέλα...Ειν' η ζωή μια τρέλα...".

Σας ευχαριστούμε, καληνύχτα. ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΠΟΥΜΕ. Τώρα που βρεθήκαμε, δε θα χαθούμε πάλι, έτσι δεν είναι? Μην κάνετε κανένα λάθος και δεν περιοδεύσετε το καλοκαίρι.

Κλείνοντας, να σας αναφέρω ότι ο Μάρκος και η Άννα εθεάθησαν έξω από το Βελλίδειο πιασμένοι χέρι-χέρι. Η μικρή Νεφέλη στην πλάτη του μπαμπά της τραγουδούσε όλα τα κομμάτια λέξη προς λέξη. Ήταν-δεν ήταν 3 χρονών.

Για κάτι τέτοιες στιγμές αξίζει να ζεις.

Τα σέβη μου,
General Skywalker

PS Ζητώ συγγνώμη από όλη την καλή κοινωνία. Η Βεντούζα θα ανανεώνεται πιο συχνά.

Είμαι καλά, γιατρέ μου?

2009-09-04T05:39:00.000-07:00

Έκτακτη ενημέρωση

Έχω 2 εβδομάδες που απολύθηκα από τα αναίσχυντα ελληνικά στρατά, και το λίγο μου μυαλό σκέφτεται μόνο το ποδόσφαιρο. Τόσο έντονα, που λέω πως αν η Εθνική περάσει στο Μουντιάλ, θα πάω Ν. Αφρική να δω τα ματσάκια. Against modern football. Με 3 center back. Συνταγή 2004, μόνο που 5 χρόνια μετά ΟΛΕΣ οι μικρομεσαίες ομάδες παίζουν με τον ίδιο τρόπο. Σε ξέρουν όλοι πια.

Μεγάλη υπόθεση στην προπονητική βέβαια το να λέγεσαι Otto Rehaggel. Σπάνια σε εγκαταλείπει η κωλοφαρδία σου. Μήπως θα έπρεπε να γίνει σύμβουλος του Κωστάκη στο Μαξίμου? Αργά το σκέφτηκες, θα μου πείτε.Ο δημαγωγός Οtto αν σου πει πως είναι νύχτα στις 5 το απόγευμα, τον πιστεύεις. Όπως ακριβώς παρουσιάζει το 5-4-1 σαν 3-5-2.

Αλλά κι αυτοί οι Ελβετοί δεν είναι σκορποχώρι, όπως νομίζει όλη η κοινωνία.
Γι' αυτό παίξε ποδόσφαιρο και όχι κατενάτσιο, ακόμα κι αν χάσουμε.

Και να μην ξεχνάμε τον επίσημο αγαπημένο μας, βεβαίως - βεβαίως :

Αν δεν υπήρχε ο Γιαννάκης ο Αμανατίδης :

1) To blog δε θα είχε αυτό το όνομα
2) Η Μάρω Λύτρα δε θα έκανε "διεθνή καριέρα"
3) Το σπριντ θα έχανε τον πιο μεγάλο του fan.
4) O Τρύφων Σαμαράς θα φαντασιωνόταν τον Φάνη Γκέκα.
5) Οι wingers της Εθνικής στο Pro θα φάνταζαν πολύ φτωχότεροι.

Μετά τιμής, Ιωάννης Αιθεροβάμων

Έχετε γεια...

2009-08-11T14:22:00.001-07:00

Ελληνικά στρατά, κι όλα τα στρατά του κόσμου, έχετε γεια, όπως είχε πει και ο ποιητής.

Quadrophonic sky sound system, The Gunner's Dream. Βεντούζα MK III. Γυρίσαμε για τα καλά.

Σας φιλώ σταυρωτά,
Ιωάννης Αιθεροβάμων

Τί νέα Ψιψίνα?

2009-04-19T12:15:00.000-07:00

Χαρμόσυνο το νέο : Όχι το Αναστάσιμο βρε κουτά. Η θεία Λένα επιστρέφει στους συναυλιακούς χώρους, με πολύ εκλεκτούς συνεργάτες.

Ώρα έναρξης: 21:30
Εισιτήρια: 15 ευρώ
Τίτλος παράστασης: Μαζί με τη ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ οι: Γιάννης Παλαμίδας, Μάρθα Φριντζήλα, Etten
Guest: Κωνσταντίνος Β.
Συμμετέχει η Βικτώρια

ΚΥΤΤΑΡΟ
Ηπείρου 48 & Αχαρνών, Αθήνα
Τηλ: 210 822 4134, 210 882 2460

Όσοι τυχεροί παραβρεθείτε, αφιερώστε λίγο απ' το Interstellar Overdrive που θα βιώσετε και σε μας τους απόντες.

Μετά τιμής,
Ιωάννης Αιθεροβάμων.

Επόμενο post, η Ωδή προς Δανάη.

ΣΥΡΙΖΑ beta version 1.2

2009-03-10T00:00:00.000-07:00

Τρίτη 10 Μαρτίου 2009, κι αντί να ασχοληθούμε με το σύστημα το οποίο θα παρατάξει τον Panathinaikos F.C. o Ολλανδός χρήστης ινδικής κάνναβης το βράδυ κόντρα στους Ισπανούς, θα χώσουμε μία πολιτική σφήνα.

Τα ξημερώματα ανακοινώθηκε από την εφορευτική επιτροπή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πως την πρώτη (και εκλόγιμη) θέση στο ψηφοδέλτιο των Ευρωεκλογών καταλαμβάνει ο (αξιολογότατος) κύριος Χουντής, με πλειοψηφία της τάξης του 49% των ψήφων. Κατά συνέπεια, ο πιο δραστήριος Έλληνας ευρωβουλευτής, Δημήτρης Παπαδημούλης δεν παίρνει το χρίσμα. Επιβεβαιώθηκαν οι φήμες πως η Ανανεωτική Πτέρυγα θα μετρήσει τις δυνάμεις της, αν και το ποσοστό του 42% δείχνει πως η προσωπικότητα του Παπαδημούλη πείθει και άλλους πέρα από τον κύκλο μίας "αφορισμένης" συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ.

Το συγκεκριμένο post θα μπορούσε να έχει τίτλο "σκέψεις ενός απογοητευμένου ψηφοφόρου του Συνασπισμού", αλλά είναι πρωί και δε μπορώ να το ρίξω στο μελό. Σκοπός της έκτακτης ανανέωσης της Βεντούζας είναι να αποδείξουμε με απλά παραδείγματα πως η Ανανεωτική Πτέρυγα είναι στοχοποιημένη.

Ένα χρόνο πριν, ο Αλέκος Αλαβάνος παραιτείται από την προεδρία του Συνασπισμού και τον διαδέχεται ο Super Αλέξης. ΟΚ, επικράτησε του Φώτη Κουβέλη. Ένθερμοι fans του μικρού Αλέξη έπεφταν να με φάνε όταν αμφισβητούσα τις ηγετικές ικανότητες του Τσίπρα. Ο Κουβέλης ήταν για αυτούς πρώην εσωτερικάκιας, μεγάλος σε ηλικία και φυσικά μέλος της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Άσε που ο Αλέξης θα ενέπνεε εμπιστοσύνη στους νεότερους. Εδώ γελάμε φυσικά.
Αυτό ήταν το βασικό λάθος το οποίο πληρώνει τώρα ο Συνασπισμός.
Είμαι της άποψης ότι το ιδανικό θα ήταν να ηγηθεί του κόμματος ο Φώτης Κουβέλης για μία εκλογική αναμέτρηση, ώστε η μετάβαση από τον Αλαβάνο στον Τσίπρα να έρθει πιο ομαλά.

Τί κατάφερε λοιπόν ο Αλέξης στον ένα χρόνο που ηγείται του Συνασπισμού? "Ανανέωσε" την Αυγή, αποφασίζει με τα φιλαράκια του και έπειτα ενημερώνεται η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή (!!!), και τέλος βάζει χέρι στο ραδιοφωνικο σταθμό.

Άφησα για το τέλος το καλύτερο : Ο Αλέξης και οι φίλοι Του αποφάσισαν ότι κανένα στέλεχος δε μπορεί να εκλεγεί πάνω από 2 φορές βουλευτής του κόμματος. Φωτογραφική απόφαση ώστε να απαλλαγούν από τον Κουβέλη? Όχι, εγώ είμαι λάτρης των θεωριών συνομωσίας.

Κι αφού Προεδράρα απαλλαγείς από τον Κουβέλη, εύχομαι να καταφέρεις να διαχειριστείς το 7% των ψήφων των Ελλήνων που εμπιστεύονται τον Συνασπισμό. Που δύσκολο το βλέπω, αν αποφασίσεις να σουτάρεις Κουβέλη και Λεβέντη, δεδομένου ότι ο Παπαδημούλης δε θα βάλει για βουλευτής. Και αν η Ανανεωτική Πτέρυγα είναι μπελάς στ' αρχίδια σου, σφύριξέ τους το και σουταρέ τους όλους. Μόνο που τότε δυστυχώς θα πιάσουμε ποσοστά εποχής Κωνσταντόπουλου. Για τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίοι πρόσκεινται ιδεολογικά στην Ανανεωτική Πτέρυγα δε θα είναι μεγάλο πρόβλημα . Και στην τελική δε δεσμεύτηκε κανείς ότι θα ψηφίζουμε μια ζωή Συνασπισμό. Και οι Οικολόγοι "δίπλα μας" είναι. Δεν πάει χαμένη η ψήφος μας.

Μετά τιμής,
ο (εμφανώς αδυνατισμένος) Jedi της διπλανής πόρτας

Αναχώρησης το ανάγνωσμα

2009-01-08T00:43:00.001-08:00

Η Βεντούζα αποχαιρετά μία από τις πιο σπουδαίες φωνές του ελληνικού πενταγράμμου. Η Μαρία Δημητριάδη δεν είναι πια μαζί μας. Ξέρετε πως δεν είμαι καλός στους αποχαιρετισμούς, πόσο μάλλον στο να "στολίζω με νεκρολούλουδα" τους αναχωρήσαντες.

Μια μέρα πριν το θάνατό της, συζητούσα με ένα φίλο στο Βόλο περί μουσικής. Δε θυμάμαι πώς από τις νέες παραγωγές η κουβέντα έφτασε στη Μαρία Δημητριάδη. Τότε είπα (και έχω ξαναπεί άπειρες φορές) πως η ερμηνεία της στο "Χαρούμενο Τραγούδι για τη Sylvia Plath" είναι ο,τι πιο γλυκό και συνάμα επικό έχω ακούσει ποτέ μου.

Νομίζω πως η πρώτη της δισκογραφική δουλειά ήταν "Ο Ήλιος ο Πρώτος" του Μαρκόπουλου.
Ήταν η πρώτη φωνή που τραγούδησε Άλκη Αλκαίο (Φλεβάρης 1848, από τα Τραγούδια της Λευτεριάς). Ο συγκεκριμένος δίσκος παρουσιάστηκε ζωντανά μέχρι και στη Χιλή. Μιλάμε για μία εποχή ενα κλικ μετά τη Μεταπολίτευση, όπου το πολιτικό τραγούδι βρίσκεται στα φόρτε του (1974-1982).

Κλείνοντας, η φωνή της Μαρίας Δημητριάδη αποτέλεσε (και αποτελεί) τη συνισταμένη της φωνής κάθε αριστερού.

Και όπως λέει κι ο ποιητής

"... γέμισε ο τόπος με κηλίδες απουσίας,
τις τεφροδόχους κλείσαν σε κρυφή σπηλιά,
και μας κερνάν ενέσεις ευθυμίας".

Φτιάχνω καφέ. "Τροπάρια για Φονιάδες" το soundtrack.
Τα λέμε

A ρε πουτάνα ζωή

2009-01-07T07:12:00.000-08:00

Ανήμερα της ονομαστικής μου γιορτής, και ελέω αδείας την οποία κόλλησε ο διοικητής, ανοίγω το mail μου και τί να δω...

Σας εύχομαι χρόνια καλά και πολλά

για την ονομαστική σας εορτή.

Μακάρι ο καινούργιος χρόνος να σας βρει με υγεία και ευτυχία.

Θάνος Πλεύρης

Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός

Βουλευτής Α' Αθηνών

Ακαδημίας 57

Αθήνα, Τ.Κ. 106 79

τηλ.: 210 3614415, fax: 210 3614419

email: thanosplevris@parliament.gr

web site: www.thanos-plevris.gr

Ευχαριστώ πολύ Θανούλη. Καλή χρονιά να 'χεις.

Και στα δικά σας

Το soundtrack των Χριστουγέννων

2008-12-28T03:24:00.001-08:00

... είναι μια προσφορά του τάγματος των Jedi. Σήμερα θα επικεντρωθούμε στα μουσικά δρώμενα του τρίτου εσωτερικού πλανήτη του Ηλιακού Συστήματος, με το όνομα Γη και συγκεκριμένα σε ένα μικρό μέρος του που ονομάζεται Ελλάδα.

Στο ψητό, η αρίθμηση γίνεται για να αποφευχθεί το χυμαδιό. Όλα τα δισκάκια γαμάνε :

1) Χαίνηδες - Mode Plagal : Η Κάθοδος Των Σαλτιμπάγκων

Διπλό live. Η ισχύς εν τη ενώσει. Το "universal ethnic" των Mode Plagal συναντά την παρέα του Αποστολάκη. Όχι του Bandoek βρε χαζούλικα. Συμμετέχει η Μάρθα Φριτζήλα. Όσοι τους είδατε σε κάποια από τις κοινές τους εμφανίσεις, θα ξέρετε περί τίνος πρόκειται. Όμως ακόμα κι αν δεν τους έχετε δει, μη μπείτε στη διαδικασία να τσεκάρετε reviews και λοιπές μαλακίες :
Επενδύστε άφοβα. Και όταν ακούσετε το σαξόφωνο του Ρέλλου στο Αχυρένιο Σπίτι, θα με θυμηθείτε. Δίσκος - ορόσημο. Τέλος.

2) Δημήτρης Μητροπάνος - Στη Διαπασών

Δεν είσαι ανυποψίαστος, φίλε αναγνώστα. Πράγμα που σημαίνει πως την περίμενες αυτή την κυκλοφορία. Κι αφού "βγήκε νικητής από τη μάχη με το Χάρο" όπως δήλωσε ο ίδιος, επέστρεψε για να γαμήσει κάθε σωματίδιο ύλης στο Σύμπαν. Τί να γράψω για τον Μητροπάνο το οποίο δεν έχει γραφτεί ή ειπωθεί? Τον χαρακτηρίζουν σαν λαϊκό τραγουδιστή. Από την άλλη, τραγούδισε με μεγάλη ευκολία αυτό που λέμε έντεχνο, με τα 2 δισκογραφικά hightlights να είναι "Του Αιώνα η Παράγκα" του Μικρούτσικου και το "Εντελβάις" των Τόκα - Αλκαίου.

Στο θέμα μας : Δίσκος πολυσυλλεκτικός, γεμάτος γαμάτες ερμηνείες. Όλη η καλή (μουσική) κοινωνία του πρόσφερε τραγουδάρες κι ο Μητροπάνος κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από κάθε άλλο τραγουδιστή : Τραγουδάει με την ψυχούλα του και μας υπενθυμίζει το ότι κάποια comebacks είναι επιβεβλημένα. Σαν καλύτερες στιγμές του δίσκου θα χαρακτήριζα την κομματάρα του Λεοντή (Έρωτας Αρχάγγελος) και τα κομμάτια των Κραουνάκη (Ζωή Νταλίκα Κόκκινη) και Μηλιώκα (Μια Εκδρομή)

Hint : Οι "Υπέροχα Μονάχοι" των Θάνου Μικρούτσικου και Άλκη Αλκαίου προορίζονταν για τη φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου και όχι του Μανώλη Μητσιά. Βέβαια λόγω του προβλήματος υγείας που αντιμετώπιζε ο Μητροπάνος, η συνεργασία δεν ευδοκίμησε.

3) Φοίβος Δεληβοριάς - Οι Απίθανες Περιπέτειες του Φοίβου Δεληβοριά #1

Διπλό live album με κάποιες studio εκτελέσεις και live DVD. Με λίγα λόγια, 3 στην τιμή του ενός. Όμορφες ενορχηστρώσεις, πολύ καλό tracklist και γαμάτη παραγωγή. K-13 ήταν το όνομα της περιοδείας. Μιλάμε για πολύ δεμένο concept και μία παράσταση η οποία δεν έκανε πουθενά κοιλιά.

Ο Δεληβοριάς είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση τραγουδοποιού. Δεν είναι μεν ο καλύτερος, αλλά ξέρεις πως δε θα σε απογοητεύσει ποτέ. Επίσης, εδώ βρίσκουμε την πρώτη δισκογραφική συμμετοχή της Μάρως Μαρκέλλου, η οποία πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε τον πρώτο της προσωπικό δίσκο, ο οποιός γαμάει και θα λάβει με την αξία του 300 λέξεις στο blog της Βεντούζας.

Από παλαιότερες κυκλοφορίες, το στερεοφωνικό διαμαρτύρεται για τη συνεχή αναπαραγωγή των εξής σύμπακτων δίσκων :

* Μίκης Θεοδωράκης, Κώστας Τριπολίτης & Γιώργος Νταλάρας - Ραντάρ

Πιο επίκαιρο από ποτέ, έτσι?

* Χαϊνηδες - Ο Γυτεφτής και το Δρακοδόντι

ή αλλιώς ένα μπουκέτο στη μάπα των ηλιθίων που ισχυρίζονται πως "εδώ και πολλά χρόνια δεν βγαίνουν καλοί δίσκοι στην Ελλάδα".

* Κρίστη Στασινοπούλου - Υφαντόκοσμος

ή "πώς η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της". Κάθε φορά που τον ακούω αντιλαμβάνομαι πόσο μπροστά ήταν και είναι η Στασινοπούλου σε σχέση με τα ελληνικά μουσικά δρώμενα.
Ambient και ethnic ελεγείες σε ένα δισκάκι το οποίο αποτελεί μία από τις πιο συγκλονιστικές δουλειές ever.

Στο επόμενο διάλειμμα για διαφημίσεις θα ακολουθήσει παρουσίαση του δίσκου της Μάρως Μαρκέλλου, όπως και των Night On Earth. OXI ΦΙΛΕ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑ : Η Βεντούζα είναι αφοσιωμένη στα ελληνικά ιδεώδη και δεν παρουσιάζει δίσκους βαρβάρων. Πάντως το νέο Portishead είναι για τον πούτσο.

Το βράδυ επιστρέφω στο στρατόπεδο, γιατί η μαμά - πατρίδα με χρειάζεται. Θα τα ξαναπούμε.

Και που είστε, η Δανάη Παναγιωτοπούλου βρίσκεται στο studio και η νέα της δισκογραφική δουλειά θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο. Έκτός από τα 2 πιάνα, θα περιλαμβάνονται κοντραμπάσο και τύμπανα. Αναμένουμε με αγωνία. Μέχρι τότε, πάρτε ένα δείγμα της νέας της δουλειάς, σε ζωντανή ηχογράφηση από τη συναυλία στα Προπύλαια :

Δανάη Παναγιωτοπούλου - Λόλα

Μετά τιμής,
Στρ (ΕΜ) Ιωάννης Αιθεροβάμων

Return of the Jedi

2008-12-23T23:56:00.000-08:00

Με εκπλήσσει ο κόσμος. Αυτό το blog δημιουργήθηκε για έναν απλό λόγο : Όντας φοιτητάκος, είχα πολύ ελεύθερο χρόνο. Τώρα που δεν έχω χρόνο, οι 17 φανατικοί αναγνώστες της Βεντούζας έγιναν 25. Και είναι και απαιτητικοί. Θέλουν αντιστρατιωτικό Μανιφέστο. Δε θα σας χαλάσω το χατήρι, αλλά θα ήθελα να σας κάνω μία ερώτηση : Τόσα ωραία blogs υπάρχουν. Τί το ωραίο βρίσκετε εδώ και το έχετε βάλει και στα αγαπημένα?

Χωρίς ίχνος ματαιοδοξίας όμως, οφείλω να είμαι πιο συνεπής από εδώ και πέρα, γιατί με διαβάζει όλη η καλή κοινωνία. Γιατροί, δικηγόροι, πολιτικοί μηχανικοί. Το παρόν blog είναι αποθέωση της μαλακίας. Κακόγουστα αστειάκια και κάκιστης ποιότητας αναφορές, τα οποία συνδιαζόμενα οδηγούν σε ένα αποτέλεσμα "άστα. γάμα τα." Η Βεντούζα πρέπει να γίνει ένα άκρως πολιτικοποιημένο blog.

Thank you.

Συνεχίζουμε το πρόγραμμά μας με μια αναδρομή στα γεγονότα τα οποία διατάραξαν την ψυχική ηρεμία ενός Jedi Padawan.

11/11/08 : Ένας μαθητευόμενος Jedi στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Βρέθηκα στη Σπάρτη, στο Κέντρο Εφοδιασμού - Μεταφορών. Το στρατόπεδο τεράστιο και το θάρρος λίγο. Οφείλω να ομολογήσω πως την πρώτη νύχτα δε μπόρεσα να κοιμηθώ. Μου φάνηκαν όλα πολύ ξένα. Εκεί που πήγαινα να χαλαρώσω λίγο, ένας τρομερός πονόδοντος σα να μου θύμιζε πως δεν πήγα για καλό εκεί. Ύπουλο πράγμα ο πονόδοντος.

17/11/08 : O Jedi αρχίζει και συνειδητοποιεί τί συμβαίνει

Πρωινό της 17ης Νοέμβρη, και ο Αιθεροβάμων νιώθει περίεργα. "Πώς γίνεται να λείπω?", "Θα τιμήσουμε την επέτειο όπως της αρμόζει?" και ένα σωρό παρεμφερείς ερωτήσεις. Ο διοικητής του Λόχου μας ενημερώνει πως θα πάμε στο εστιατόριο για να παρακολουθήσουμε ένα ντοκυμαντέρ αφιερωμένο στα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Ένας ταξίαρχος μας λέει πως ο στρατός είναι στυλοβάτης και εγγυητής της Δημοκρατίας. Αναρωτήθηκα αν το "σχέδιο Προμηθεύς" εντασσόταν στην προαναφερθείσα εγγύηση προστασίας του πολιτεύματος. Από μία μεγάλη οθόνη παρακολουθούμε το αφιέρωμα ενός γαλλικού καναλιού στα γεγονότα του Νοεμβρίου το 73.

Ο ρεπόρτερ του καναλιού βρίσκεται στην Αθήνα και μάλιστα στο χώρο του Πολυτεχνείου, όπου παίρνει συνεντεύξεις από κάποιους φοιτητές. Ένας από αυτούς, μιλά περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τελειώνει την τοποθέτηση του, σε άπταιστα αγγλικά Θεσσαλίας, με την επικότατη ατάκα "The best thing is freedom". Ο Αιθεροβάμων δάκρυσε. Αναπτύσσει αντιστάσεις, κι αυτό το πράγμα είναι πολύ καλό.

18/11/08 έως 19/12/08 : X.Ψ.Α.*

Βολές, πορείες, επ' ώμου, παρουσίαστε κι ένα σωρό άλλες παπαριές. Μάθαμε πως να είμαστε πιστοί και φιλότιμοι στρατιώτες και πήραμε τον πούλο από το Κέντρο Εκπαίδευσης. Θα μου λείψουν οι παλιοσειρούλες της Δ' ΕΣΣΟ του 2008, γιατί ήταν όλοι τους πολύ αξιόλογα παιδιά. Επίσης θα μου λείψει το Εναλλάξ. Αν βρεθείτε ποτέ στη Σπάρτη, κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και περάστε για έναν καφέ από εκεί.

Πήρα μετάθεση για το Βόλο. Κάθε 2 μέρες έχουμε έξοδο, και οι φίλοι εκεί είναι καλοί.

ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

Πόσο πιο απλά να σου το πω, φίλε αναγνώστα? ΜΗΝ ΠΑΣ ΦΑΝΤΑΡΟΣ. Δεν έχεις κανένα λόγο να τους χαρίσεις ένα χρόνο απ' τη ζωούλα σου, κατά τον οποίο θα πληρώνεσαι με 7,80 το μήνα και θα είσαι το δωρεάν εργατικό χέρι του κάθε καραβανά. Μην πας γιατί αυτομάτως θα καθυστερήσεις ένα χρόνο να βγεις στην αγορά εργασίας και θα επιβαρύνεις την οικογένειά σου με πάρα πολλά έξοδα. Μην πας γιατί δε σε χρειάζεται η πατρίδα. Σε χρειάζονται απλά οι βουλευτές, οι οποίοι θα σε στείλουν σε όποιο σώμα θέλεις, με αντάλλαγμα την ψήφο σου. Σκέφτεσαι πώς θα ήταν τα πράγματα αν η θητεία δεν ήταν υποχρεωτική? Όλοι αυτοί θα πήγαιναν σπίτι τους. Μην πας, γιατί η χώρα μας δεν απειλείται από κανέναν "κακό Τούρκο". Απειλείται μόνο από την ανικανότητα της εκάστοτε κυβέρνησης. Μην πας, γιατί δε θα γίνεις εκεί άντρας. Άντρας έγινες όταν έκανες πρώτη φορά έρωτα. Έγινες όταν ανέλαβες πρώτη φορά την ευθύνη για μια μαλακία που έκανες, γνωρίζοντας πως θα τιμωρηθεις. Όταν νοίκιασες το πρώτο σου σπιτάκι και τα έβγαλες πέρα μόνος σου, απαγκιστρωμένος από τη σιγουριά των δικών σου. Όταν σε φόρτωσαν τα ΜΑΤ στην κλούβα τους, σε κατηγόρησαν ότι "πετούσες πέτρες και τσιμέντα" και εσύ, αν και η αδικία σε έπνιγε, έλεγες στους διπλανούς σου : "Μην κλαίτε ρε μάγκες. Δεν είμαστε μόνοι μας". Μην πας, γιατί όσο ευπατρίδης κι αν είσαι, θα δυσκολευτείς να συμβιβαστείς με την ιδέα πως στο στρατό όσοι πληρώνονται κάθονται, ενώ όσοι πήγαν με το ζόρι τρέχουν και δε φτάνουν. Μην πας, γιατί πιθανότατα και συ δε θέλεις να σκοτώσεις κανέναν. Και τέλος, μην πας, γιατί κανείς δε μπορεί να σου εγγυηθεί ότι κατά την απόλυσή σου η ψυχική και η σωματική σου υγεία θα βρίσκονται στο σημείο που βρισκόταν πριν παρουσιαστείς.

ΜΠΑΤΣΟΙ, ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ

Η αστυνομική βία είναι σύνηθες φαινόμενο. Άσε που νομίζω πως με τη συγκεκριμένη κυβέρνηση οι μπάτσοι έχουν αποθρασυνθεί παντελώς. Αν διαφωνείς, πες το μου. No prob. Μ' αρέσουν τα Εξάρχεια. Ο Χρήστος Θηβαίος τα είχε χαρακτηρίσει "λεκέ επαρχίας στο κέντρο της Αθήνας". Μ' αρέσει το φορτισμένο κλίμα της περιοχής, μ' αρέσουν οι μικροί "πυρήνες αντίστασης" που ξεπροβάλλουν σε κάθε γωνιά γύρω απ' την πλατεία. Δε μ' αρέσει όμως η κλούβα των ΜΑΤ στη Χαριλάου Τρικούπη, όπως και αυτοί που πετάνε μολώτωφ. Μου γαμάνε την αισθητική. Όποια κι αν είναι η άποψή σου, φίλε αναγνώστα, πρέπει να συμφωνήσουμε πως ένας πιτσιρικάς χάθηκε άδικα, επειδή έκανε το λάθος να πάει να πιεί καφέ στα Εξάρχεια. Τί πρόλαβε να δει αυτό το παιδί? ΤΙΠΟΤΑ. Αυτό είναι που με θλίβει περισσότερο. Κι από την άλλη ο φονιάς και ο δικηγόρος - μαϊντανός προσπαθούν να μας πείσουν πως ο γάιδαρος πετάει. Αυτό που καταφέρνουν είναι να θάβονται στο λάκκο τους και να καταβαραθρώνονται στις συνειδήσεις όλων μας. Αν ανατρέξετε σε κάποιο φύλλο της Ελευθεροτυπίας του Νοεμβρίου, θα πληροφορηθείτε όλα τα περιστατικά αστυνομικής βίας των τελευταίων ετών, όπως και τις "ποινές" οι οποίες επιβλήθηκαν στους μπάτσους. Πού καταλήγουμε? Οι ποινές - χάδι που επιβάλλονται στους μπάτσους εντάσσονται στα πλαίσια της συνεργασίας της Πολιτείας με τα Σώματα Ασφαλείας. Και πάλι στην υπόθεση του Αλέξη : Μη μου πείτε πως είναι δύσκολο αν είσαι μπάτσος να "στήσεις" μία βαλλιστική και να τη βγάλεις λάδι, έτσι Θάνο?

Δεν έφυγε όμως άδικα ο μικρός. Είδα τη μισή χώρα να βγαίνει στους δρόμους. Είδα τη μάνα μου να πηγαίνει σε πορεία, η οποία δεν είχε πάει ποτέ της. Κάτι σημαίνει αυτό, έτσι? Είδα μαθητάκια, τη γενιά του Counter Strike, να κάνουν αποχή και διαδήλωση στην πλατεία μίας επαρχιακής πόλης. Τους πλησίασε ένα μπατσικό και αυτοί το αναποδογύρισαν. Πράγμα ενθαρρυντικό.

Και φυσικά ανάμεσα από τους μπάτσους και τους διαδηλωτές, είδα τους κουκουλοφόρους. Μία απλή ερώτηση προς τον συνάνθρωπο που φοράει κουκούλα : Αφού είστε πολλοί, γιατί δεν πηγαίνετε να σηκώσετε λεφτά από τις τράπεζες και να τα μοιράζετε στο δρόμο, αντί να καίτε τις περουσίες του κοσμάκη? Μήπως επειδή θα ανέβει ο πληθωρισμός? L O L E N

Είδα στο Σύνταγμα μία ηλικιωμένη κυρία να αποκαλεί αλήτες κάποιους μπάτσους. Είδα μία άλλη μεσήλικη κυρία να φωνάζει σε μία διαδήλωση μαθητών "αυτός είναι ασφαλίτης. Διώξτε τον από δίπλα σας", και τον χαφιέ να φεύγει τρέχοντας.

Τέλος, το φαινόμενο "κουκουλοφόροι μπάτσοι" το είχα δει με τα ματάκια μου στο Α.Π.Θ., το Νοέμβριο του 2004, αλλά ελάχιστοι με πίστευαν. Ε λοιπόν, ο Αιθεροβάμων δικαιώθηκε. Όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό όσο δικαιώνεται ο Δημοσθένης Λιακόπουλος, αλλά λέμε τώρα.

Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη που δεν επεκτάθηκα όσο θα έπρεπε, αλλά τα γεγονότα είναι πολλά και ο χρόνος μου λίγος.

Μετά τιμής,
Στρ (ΕΜ) Ιωάννης Αιθεροβάμων

*Χ.Ψ.Α. = Χέσε Ψηλά κι Αγνάντευε

Η ερώτηση της ημέρας

2008-10-18T19:46:00.000-07:00

- Πόσες αναμνήσεις μπορούν να χωρέσουν σε δέκα χαρτόκουτα?
- Σκάσε και σύνελθε, μαλάκα.

Γενέθλια

2008-10-18T08:14:00.000-07:00

"Αν δεις τον Μητσοτάκη νεκρό, πρέπει να έχεις προχωρημένη φαντασία"

18η Οκτωβρίου. Ιστορική μέρα. Σαν σήμερα, πριν από 90 χρόνια γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Διάσημος για το ότι έριξε την κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου το 1965, "αφού ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν ήταν καθόλου συναινετικός στις αποφάσεις του Βασιλέως" και άνοιξε το δρόμο για μια διετή ακυβερνησία, προάγγελο της "Επαναστάσεως" του 1967.

Κλέβουμε από την Φρικηπέδια :

“Καλύτερα να σε φάνε τα λιοντάρια και οι κροκόδειλοι, παρά να σου ευχηθεί ο Μητσοτάκης... Γιατί να το κρύψωμεν, άλλωστε;” Ο Όσκαρ Ουάιλντ για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αποτελεί την πρώτη επιστημονικά τεκμηριωμένη εξελικτική μετάλλαξη δεινοσαύρου σε ανθρωποειδές. Το φαινόμενο Μητσοτάκης ανατρέπει ριζικά τη Θεωρία του Δαρβίνου και δημιουργεί έντονο σκεπτικισμό σε διεθνείς ακαδημαϊκούς κύκλους βιολόγων και παλαιοντολόγων.

Πληροφορίες για την εμφάνισή του δόθηκαν για πρώτη φορά με την αποκρυπτογράφηση του δίσκου της Φαιστού από Καναδούς μελετητές το 1993. Το φαινόμενο Μ. φέρεται να εμφανίστηκε στην Κρήτη λίγο μετά την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας(ή λίγο πριν) και το συνακόλουθο τσουνάμι. Πιθανότατα ανασύρθηκε από το βάθος της θάλασσας όπου διέμενε μαζί με άλλα παρόμοια πλάσματα απομεινάρια της Ιουρασικής περιόδου, γεγονός, που επιβεβαιώνεται κατά τους θερινούς μήνες όταν για ελάχιστα λεπτά εξαφανίζεται υποθαλάσσια κατευθυνόμενος προς την αρχική του κατοικία. Κάθε ελπίδα, όμως, για παραμονή του εκεί εξανεμίζεται λίγο αργότερα όταν αναδύεται και πάλι στη θαλάσσια επιφάνεια. Το είδος Μ. έχει τη δυνατότητα αναπαραγωγής, με αυγά ή διχοτόμηση, όταν ζευγαρώνει με παρόμοια πλάσματα (βλ.λ. Μαρίκα Μητσοτάκη). Ορισμένοι απόγονοί του όμως (βλ.λ. Ντόρα) εικάζεται πως προέκυψαν με την διαδικασίας της εκβλάστησης, η έναρξη της οποίας σηματοδοτείται από μια μηχανική παλληνδρομική κίνηση των ώμων προς τα πάνω. Ως εκ τουτου διατηρούν αναλλοίωτα κοινά χαρακτηριστικά και μπορούν να επιβιώσουν στο ίδιο περιβάλλον. Τρέφονται καταναλώνοντας σάρκες από παρεμφερή όντα όπως η παλαιολιθική οικογένεια Papandreicus Americanensis ή η συνομοταξία πρωτοθηλαστικών Caramanlius Damalensis.

Είπαν γι' αυτόν :

"Παραιτούμαι...." (Βελζεβούλ, μόλις αντίκρυσε το Μητσοτάκη είς τας πύλας της κολάσεως)

"Δεν ήταν νησί, ήταν θεριό που κείτουνταν στην θάλασσα..." (Νίκος Καζαντζάκης, μικρός αδερφός του Στέλιου Καζαντζίδη)

"Ο Μητσοτάκης δεν είναι αυτός;! (Καπετάνιος του Sea Diamond), τελευταία εγγραφή στο μαύρο κουτί του Sea Diamond"

"Το παιδί δεν είναι δικό σου... είναι του Μητσοτάκη..." (Η Rosemary στον άντρα της στη ταινία Rosemary's Baby - Τελικά ήταν του Πασχάλη)

Θύματα του Μητσοτάκη

Τιτανικός: Ευχήθη στον Τιτανικό "καλό ταξίδι"

Κέρρυ Κινγκ Κονγκ: Ευχήθη καλό σκαρφάλωμα στο Empire State Building

Δίδυμοι Πύργοι: Είπε "Τί υπέροχα κτίρια"

Ντάρθ Μόλ: Ευχήθη "και με την νίκη"

Λούκιος Skywalker: Τον ρώτησε "πως πάει το χέρι ?"

Χιροσίμα: Το Πλάσμα Μ. την επισκέφθηκε για διακοπές

Δεινόσαυροι: Τους ευχήθηκε "Να ζήσετε"

Πληγέντες του τυφώνα Κατρίνα: "Φτερνίστηκε"

Ινδία: Μια στιγμή πριν το τσουνάμι είπε "Ωραίες παραλίες έχουν εδώ Μαρίκα."

Πομπηία: Υπέδειξε την τοποθεσία για την κτίση της πόλης.

Μαρία Αντουαννέτα: Μετά απο ένα γεύμα που αποτελούταν κυρίως απο παντεσπάνι, προέβλεψε υγεία και μακροημέρευση στην ίδια και στον οίκο των Βουρβώνων στο θρόνο της Γαλλίας.

Κλιφ Μπέρτον: Του είπε να μην είναι κοντά στο παράθυρο.

Χριστός: του είπε ότι έχει ωραία θέα από τον Γολγοθά και ότι αξίζει να πάει εκεί να την δει

Εθνική Ελλάδος - Την ώρα του αγώνα με την Σουηδία, το πλάσμα Μ εδινε συνεντευξη στον Τ/Σ "ΣΚΑΙ"

Dimebag Darrel: Άντε και καλό live με τους Damageplan!

Αδόλφος Χίτλερ: Ευχήθη νίκη για τους Ναζί

Άιρτον Σένα: Τον συμβούλεψε να παίρνει κλειστά τις στροφές

H Βεντούζα εύχεται χρόνια πολλά στον Άρχοντα της Αποστασίας, με την προτροπή να θάψει και τα παιδιά των πολιτικών του αντιπάλων. Χρόνια σου πολλά, επίτιμε!

Ο χρήστης John Skywalker λέει: Shmera exei gene8lia o Mhtsotakhs.

Ο χρήστης alexandros λέει: Ούτε ο Χάρος δεν τον θέλει.

Μετά τιμής,
Η Κυβέρνηση του Capo Verde

ΥΓ Για μηνύσεις, πληροφορίες εντός.

Μουσική, Music, Musica part 2

2008-10-13T05:13:00.000-07:00

Ζωντανή ηχογράφηση από το Polis Theater - 28 και 29 Μαρτίου 2008

Θα δυσκολευόμουνα να κάνω αποτίμηση αυτής της συνεργασίας, γιατί όσο κι αν προσπαθήσω να είμαι αντικειμενικός, η αγάπη μου για το έργο του Διονύση Σαββόπουλου και του Θανάση Παπακωνσταντίνου δε θα μου το επέτρεπε.

So, ένα όμορφο ενθύμιο από τις νύχτες στο Polis Theater. H ηχογράφηση είναι από κονσόλα, mp3 320. Βαριέμαι να ανεβάσω τα lossless, αλλά θα μπορούσα να αναθεωρήσω την απόφασή μου κατόπιν λαϊκής απαιτήσεως.

Δε θα μπω στη διαδικασία να επισυνάψω reviews από τις συγκεκριμένες εμφανίσεις, μιας και η συνεργασία τους συζητήθηκε τόσο που όλες οι απόψεις ακούστηκαν. Μια μικρή ιδέα πάντως μπορείτε να πάρετε εδώ : http://www.koiladatwntempwn.gr/index.php?option=com_simpleboard&Itemid=272&func=view&id=22584&catid=3.

Οι μουσικοί οι οποίοι συνόδευαν τους δύο καλλιτέχνες είναι οι εξής :

Βάσω Δημητρίου (κιθάρες, τζουράς, κάβα, φωνητικά)
Jimmy Μαχλής (κιθάρες, ούτι, φωνητικά)
Γιώτης Κιουρτσόγλου (μπάσο, ανέκδοτα, φωνητικά)
Satnam Ramgotra (tablas, τύμπανα)

Όπως πιθανόν γνωρίζετε, το setlist του Σαββόπουλου ήταν άκρως αντισυμβατικό, περιλαμβάνοντας τα Κιλελέρ, Περιβόλι και διάφορα άλλα άσματα.

Κατεβάστε τα 3 CD του ωμού πόνου :

http://rapidshare.com/files/153436659/SavvoThanasisPolisTheaterMartios2008.part1.rar
http://rapidshare.com/files/153436660/SavvoThanasisPolisTheaterMartios2008.part2.rar
http://rapidshare.com/files/153530635/SavvoThanasisPolisTheaterMartios2008.part3.rar
http://rapidshare.com/files/153530638/SavvoThanasisPolisTheaterMartios2008.part4.rar
http://rapidshare.com/files/153537351/SavvoThanasisPolisTheaterMartios2008.part5.rar

Μία μικρή συλλογή σκόρπιων φωτογραφιών από τις εμφανίσεις τους μπορείτε να κατεβάσετε εδώ : http://rs508tl2.rapidshare.com/files/153556893/Polis_Theater.rar.html

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Συμμορία των Τριών και στον Άγιο Δημήτριο (μεγάλη η χάρη Του) για τη βοήθειά τους.

Καλές ακροάσεις.

Mουσική, Music, Musica

2008-10-06T04:24:00.000-07:00

2 νέες κυκλοφορίες έχω λιώσει αυτό τον καιρό. Και οι 2 είναι live. Ανησυχητικό, ε?

Παύλος Παυλίδης & B-Movies - Live

Ζωντανή ηχογράφηση από τις 2 εμφανίσεις του στο (πολύ όμορφο) θέατρο Απόλλων, στη Σύρο. Οι συναυλίες έγιναν το Μάρτιο του 2008 και κυκλοφορούν σε διπλό CD. Σύντομα αναμένεται να κυκλοφορήσει και DVD. Πιο minimal ενορχηστρωτικά, σε σχέση με τις εμφανίσεις του πρώην Σπαθιού. Εδώ δεν έχουν 32198383 στρώματα από μπλιμπλίκια, αλλά τσέλο και φλάουτο. Είχα γυρίσει από τη δουλειά όταν έβαλα πρώτη φορά το CD στο stereo.
Το intro με έστειλε. Είναι κάτι ανάμεσα σε Pink Floyd, Madrugada και Architecture in Helsinki.
Τριπάκι, φίλε αναγνώστα. Περιττό να σου πω (μικρέ Δημήτρη) για την απότομη προσγείωση, όταν ο Παυλίδης καλησπερίζει το κοινό στο τέλος του κομματιού.

To tracklist, ξέρεις τώρα. Δοκιμασμένη συνταγή : Κομμάτια από την προσωπική του δισκογραφία, αλλά και παλαιότερα κομμάτια των Ξύλινων Σπαθιών. Αξίζει να το αγοράσεις - κατεβάσεις - κλέψεις, γιατί αμφιβάλλω αν θα ακούσεις ξανά τον Παυλίδη σε τόσο χαμηλούς τόνους.

David Gilmour - Live at Gdansk

OK, πέρα από τις εμπάθειες (γιατί όπως ξέρετε ο παππούς Roger έκανε μάγκα τον γερο-David), o Gilmour έχει φτιάξει γκρουπάρα.

Με μουσικούς τους Jon Carin στα πλήκτρα και τα φωνητικά, τον γίγαντα Phil Manzanera των Roxy Music στις κιθάρες και τα φωνητικά, τον Guy Pratt (που έπαιζε στην καρικατούρα των Pink Floyd έπειτα από τη φυγή του Roger Waters) στο μπάσο και τα φωνητικά, τον προσφάτως εκλιπόντα Richard Wright, παλαιό συνοδοιπόρο του στους Pink Floyd στα πλήκτρα και στη φωνή, τον συνήθη ύποπτο και άτυπο 5ο μέλος των Pink Floyd Dick Parry στο σαξόφωνο και τον Steve DiStanislao στα drums, ο Gilmour δίνει πόνο.

H συναυλία στο Gdansk της Πολωνίας το 2006, έχει πολλές ιδιαιτερότητες :

- Ήταν η τελευταία εμφάνιση στα πλαίσια της περιοδείας του "On An Island", το οποίο παίχτηκε ολόκληρο.
- Τον συνόδευε 40μελής ορχήστρα, την οποία μάλιστα διηύθυνε ο συνθέτης Zbigniew Preisner.
- Ήταν η μοναδική συναυλία της σόλο καριέρας του στην οποία ο γερο-Dave ερμηνεύει το "Great Day for Freedom". Στα πλαίσια του εορτασμού των 26 χρόνων της επανάστασης στην Πολωνία.

- Αποδείχθηκε, μοιραία, το τελευταίο album στο οποίο συμμετέχει ο Rick Wright.

Ο Gilmour, φίλε αναγνώστα είναι πολύ γενναίος. Άφησε με να σου εξηγήσω : Θέλει μαγκιά για να παίζεις ολόκληρο το νέο σου album και να μην κάνει κοιλιά το πρόγραμμα. Ο παππούς λοιπόν τα καταφέρνει περίφημα. Και χώνει και μερικές τραγουδάρες των Pink Floyd.

Το συγκεκριμένο άσμα οφείλω να ομολογήσω πως αν και κυκλοφόρησε στον δεύτερο και τελευταίο δίσκο των "Fake Floyd", έχει την αίγλη των παλιών.

Το album κυκλοφόρησε σε 3298232934429233743 εκδόσεις. Εδώ γίνεται αναφορά σε αυτή με τα 3 CD και τα 2 DVD.

Τα extra καλούδια είναι πολλά. Πάσο, εισιτήριο της συναυλίας, γαμάτη αφίσσα, photoz, καρτ ποστάλ και 24-σέλιδο βιβλιαράκι. Βασικά πρώτη φορά ενθουσιάζομαι τόσο με live δίσκο. Όχι μόνο για την φοβερή συσκευασία, αλλά και για το ηχητικό αποτέλεσμα, αφού αυτό είναι που μετρά, ως επί το πλείστον.

Τέλος, η Βεντούζα συντετριμμένη αποχαιρετά τον πανμέγιστο Richard Wright. Πώς αλλιώς να σου πω αντίο θείε Rick?

Μετά λύπης,

Ιωάννης Αιθεροβάμων

ΣΚΑΝΕ ΟΙ ΧΑΤΖΙΦΡΑΓΚΕΤΑ

2008-10-04T12:47:00.000-07:00

Όχι, δε θα ζωστούν με εκρηκτικά, καθιστώντας εαυτούς μάρτυρες του Ισλάμ. Ο Βέλζε μπορεί να περιμένει. Ο Χάτζι και ο Φράγκιας θα παρουσιάσουν ζωντανά τραγούδια από τις 5 δισκάρες τους, το Σάββατο 18 Οκτωβρίου στο cafe-bar "Dio", στου Ψυρρή.

Αυτοπροσδιορίζονται ως δυσλεκτικοί, cult τραγουδιάρηδες. Εγώ θα τους χαρακτήριζα στρατευμένους καλλιτέχνες, με μόνο σκοπό του έργου τους τη διάδοση της κουλτούρας της φράπας και την απόκτηση 240 groupies. Το μυστικό της επιτυχίας? Άσωτη φοιτητική ζωή, άμπαλα ματζόρε, θανάσιμες δόσεις φραπού, 3 μέρες αποχή από τη μπανιέρα και σνιφάρισμα βενζίνης.

Μην κάνετε τη μαλακία και δεν έρθετε : Θα έχει και γκομενάκια.

"Γιατί δεν ανανεώνεις το blog ρε μαλάκα?"

2008-10-04T04:08:00.001-07:00

Γιατί δεν είχα χρόνο, φίλε Χρήστο. Γιατί αφότου έπαψα να είμαι φοιτητάκος, βγήκα στην αγορά εργασίας πολύ απότομα. Για 2 μήνες βέβαια και η κονόμα ήταν χοντρή. Anyway, η Βεντούζα επέστρεψε. Χαράς ευαγγέλια για τους 17 φανατικούς αναγνώστες του blog. Δε σας κρύβω πως το συγκεκριμένο blog δημιουργήθηκε με σκοπό ο δημιουργός του να γίνει πιο διάσημος από τον Ιησού Χριστό. Κι αφού φίλε αναγνώστα αναρωτηθείς το γιατί, σου έχω έτοιμη την απάντηση : Οι Beatles ήταν πιο μάγκες?

Είχα κατά νου να γράψω έναν ύμνο στην φοιτητική ζωή. Το Μανιφέστο του αργόσχολου φοιτητάκου. Μου φαίνεται όμως τόσο μακρινή, που η ιδέα φαντάζει ακόμα και σε μένα, γελοία. Οπότε αν περιμένατε να γελάσετε, σας την έφερα. Προτιμήστε αυτό : Εγγυημένο γέλιο, κι αν δεν ευχαριστηθείτε από τις υπηρεσίες μας, σας επιστρέφουμε τα τεκμήρια.

http://www.nd.gr/programma/index8.html

Οι νυχτερινές βόλτες στην Άνω Πόλη, η συναυλιακοί χώροι (οι οποίοι είναι ελάχιστοι και οδεύουμε προς το χειρότερο, με το Μύλο να έχει αποκτήσει σκυλάδικη αισθητική), το περπάτημα στο λιμάνι, οι «συσκέψεις» της παρέας για να ορίσουμε το επόμενο ταξίδι στο εξωτερικό, οι μπάτσοι στη Ναυαρίνου, τα «Pro-άδικα» στη Μελενίκου, τα γρασίδια της Θεολογικής . Οι αφραγκίες στις 5 του μήνα, λόγω πενθήμερης ασωτίας. Το πρώτο «αναγνωριστικό» έτος, όπου βαφτίζεις το κάψιμο διανόηση. Τα μεροκάματα που κάναμε για να κολλήσουμε χρήματα για συναυλιακό τουρισμό.

Δεν είναι εύκολο να απαγκιστρωθείς από τη φοιτητική ζωή. Ειδικά το μεταβατικό στάδιο ανάμεσα σε αυτή και την πλήρη ενσωμάτωσή σου στην αγορά εργασίας, είναι πίπα. «Τα καλύτερά μας χρόνια», λένε οι μεγαλύτεροι όσον αφορά τις σπουδές τους. Κι όμως, πόσο ακόμα να παραμείνεις φοιτητής? Μέχρι να αγγίξεις τα όρια της γραφικότητας? Κι αν ναι, ποιος τα ορίζει? Ακόμα κι αν μείνεις, όλα γύρω σου αλλάζουν. Τα πρόσωπα ανανεώνονται. Δε σε χαιρετάνε τόσοι πολλοί πια. Δε σε κρατάει τίποτα πίσω, εδώ που τα λέμε.

Τι κρατάμε? Όλα τα παραπάνω μαζί με λίγους και εκλεκτούς φίλους. Αξία? Ανεκτίμητη. Για όλα τα άλλα υπάρχει η MasterCard. 12/11 πηγαίνω φαντάρος. Ανανέωση – Αντιστρατιωτικό Μανιφέστο μέσα στην εβδομάδα.
The time’s gone, the song is over, thought I’d something more to say…

Μετά τιμής,
Ιωάννης Αιθεροβάμων

Ζητείται χορηγός

2008-07-24T09:36:00.000-07:00

... ο οποίος θα μου κάνει αυτό το μικρό δωράκι : http://www.brain-damage.co.uk/latest/scarfe-on-the-wall-new-box-set-in-july.html

Mετά τιμής,
Ιωάννης Αιθεροβάμων

"Ερχόμαστε και σας περιμένουμε"

2008-07-03T01:39:00.000-07:00

Σε ξεγελάει ο τίτλος, φίλε αναγνώστα. Όταν κάνω αναφορά στον εαυτό μου, σπάνια χρησιμοποιώ πληθυντικό. Κι όμως, ο τίτλος είναι όνομα περιοδείας. Ναι, ναι : Όπως οι Iron Maiden κυκλοφόρησαν το 1984 το Powerslave και η περιοδεία για την προώθησή του ονομάστηκε World Slavery Tour.

Έτσι λοιπόν ο Παπακωνσταντίνου (ο κανονικός) με νέο δίσκο στις αποσκευές του με τίτλο "Βατόμουρα", έρχεται κάπου κοντά στο σπίτι σου και σε περιμένει. Βασικά αυτή είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι πως ο Μπίλης βγήκε παγανιά στην επαρχία, κι όποιον πάρει ο Χάρος. Οι κομπάρσοι είναι 3 : Μπουλάς, Ζουγανέλης και Θηβαίος, με τον τελευταίο να ερμηνεύει καταπληκτικά το ρόλο του χαρούμενου κομπάρσου.

Anyway, βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 2008. June, 26th. Επιστροφή το σπίτι μετά από πολύυυυ καιρό. Ο ημιτελικός Ρωσίας - Ισπανίας φάνταζε σαν ιδανική ευκαιρία να δω τους φίλους μου, μετά μπάλας, μπύρας και πίτσας. Βέβαια φίλε μου γνωρίζεις πως πολλές φορές τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα περιμένουμε. Με το που έφτασα λοιπόν, η μάνα μου με ρώτησε τί θα κάνω το βράδυ. Μιλάμε για τις 7 το απόγευμα τώρα. Κι αφού της είπα πως θα δω μπάλα, φρόντισε να μου θυμίσει πως το 1991 με είχε πάει να δω τον Παπακωνσταντίνου στην περιοδεια του "Χρόνια Πολλά". Εν συνεχεία, μου είπε αυτολεξεί "ήρθε η σειρά σου να μου το ανταποδώσεις".

H μάνα μου είναι πολύ cool άτομο, με ευαισθησίες. Αν και ένας Jedi δε δρα ποτέ με βάση το συναίσθημα, αποφάσισα να τη συνοδεύσω σε αυτό το τσίρκο, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως δε θα περάσω καλά. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες για την εμφάνιση του θιάσου, απλά θα αναφέρω επιγραμματικά το πως εξέλαβα το όλο σκηνικό :

Παπακωνσταντίνου (κανονικός ) : Ανούσια επίδειξη φωνητικών ικανοτήτων. Κρίμα.
Μπουλάς : χρειάζεται δίαιτα επειγόντως
Ζουγανέλης : το αναχρονιστικό του χιούμορ τροφοδότησε το ακροατήριο με το απαραίτητο ψύχος. Άψογα, αν σκεφτεί κανείς πως επρόκειτο για την πιο θερμή νύχτα του καλοκαιριού μέχρι σήμερα. Καρδίτσα - Σιβηρία, σημειώσατε 2.

Επίτηδες αφήνω τελευταίο τον μεγαλύτερο τροβαδούρο της Μεσογείου. Βέβαια αποτίναξε τον τίτλο που του έδωσα πολλά χρόνια πριν, για να γίνει χαρούμενος κομπάρσος. Ο Χρήστος Θηβαίος είναι ένα σπουδαίο κεφάλαιο στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι.

θα μου πεις πως η Dogmother έδωσε τραγούδι στην Πρωτοψάλτη. Ο Δάντης τραγουδάει σκυλάδικα για να ζήσει. Ο Ρακιντζής βγήκε στη Eurovision. Όχι φίλε αναγνώστα.Το αστείο της όλης υπόθεσης είναι πως ο Θηβαίος δεν συμμετέχει στο θίασο για να βγάλει τα ως προς το ζειν. Στο θέμα μας : Τότε ο Άμλετ της Σελήνης ταξίδευε, και ο Αιθεροβάμων με τον Στάθη τραβούσαν κουπί. Τώρα, έρχεται και μας περιμένει και πάμε κατ' ανάγκη. Τί άλλαξε λοιπόν και αυτός ο σπουδαίος τραγουδοποιός χτυπάει το νταούλι στο "Να Καούν" του Σταμάτη Μεσημέρη? Είναι ματαιόδοξος ή θέλει να κάνει δωρεάν διακοπές?

Όπως και να 'χει, οι μαλακίες που κάνει δεν αναιρούν το πόσο μεγάλος τραγουδοποιός είναι. Αλλά όταν από το 2003 και μετά βγαίνει συνεχώς offside, τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι που οδηγείται το πράγμα. Μιας και μιλήσαμε για το 2003, υπήρχε εξαιρετικό υλικό στα σκαριά. Δημιουργοί του, ο Χρήστος Θηβαίος και ένας άλλος γνωστός τραγουδοποιός, του οποίου το όνομα είναι Θανάσης και το επώνυμο είναι ίδιο με του αρχηγού του θιάσου. Δεύτερο hint : Ο chief έχει τραγουδήσει 2 τραγούδια του ατόμου που ψάχνουμε, στο δίσκο του "Διαίρεση". Τρίτο και τελευταίο : Κατάγεται από τη Λάρισα. Το βρήκατε ατιμούλικα...

Ο δίσκος αυτός δεν κυκλοφόρησε ποτέ, γιατί ο Θηβαίος βάρεσε αναβολή ώστε να κυκλοφορήσει τον "Άμλετ της Σελήνης". O Θανάσης δεν ήταν διατεθειμένος να περιμένει πότε θα δώσει το ΟΚ ο τροβαδούρος, και φάγαμε πακέτο. Κάποιες demo εκδοχές κομματιών από αυτή τη συνεργασία που δεν ευδοκίμισε κυκλοφόρησαν στα μουλωχτά εδώ και καιρό, κάνοντας τους (υπερ)τυχερούς ανθρώπους που τα έχουν στα χέρια τους να νιώθουν πολύ παράξενα. Παράξενα γιατί αυτό το υλικό ήταν πολύ μπροστά απ' την εποχή του.
Η ιστορία αυτή είναι ένας πολύ σαφής ορισμός του "όταν κάνεις μια μαλακία, πρόσεξε να μην πάρει η μπάλα και άλλους". Άλλοι = οι φίλοι της μουσικής

Ο Χ.Θ. μοιραία εκλωβίστηκε σε ένα ακροατήριο το οποίο περιμένει υπομονετικά την ώρα που θα παιχτεί το "Δεν Είμαι Άλλος", για να σηκώσει το χέρι ψηλά και να βγάλει ένα ψεύτικο επιφώνημα, κάτι ανάμεσα πόνο, θαυμασμό και ανακούφιση. Δεν τον λυπάμαι, γιατί αυτός το διάλεξε. Και μιας και αναφέρθηκα πριν στον "Άμλετ", επειδή τυχαίνει να μεγάλωσα με τους δίσκους του Θάνου Μικρούτσικου, οφείλω να σας πω πως η συγκεκριμένη δουλειά είναι από τις χειρότερες του Θ.Μ.

Σαν άτομο με ανεπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ, ο Θηβαίος θα μπορούσε κάλλιστα να στήσει μια φοβερή παράσταση με τον Φοίβο Δεληβοριά. Είμαι σίγουρος πως δε θα το έκανε ποτέ. Μπορεί να να μην τον αφήνει ο πεθερός του εδώ που τα λέμε. Γιατί όμως? Στείλτε μας τη δική σας εκδοχή και κερδίστε ένα backstage pass για την "We are coming and we're waiting for you all tour".

Εύχομαι φίλε Χρήστο να βρεις το δρόμο σου, γιατί μας λείπεις εδώ και πολύ καιρό.
Σαν παλιός σου fan σου δίνω άλλες 17 ευκαιρίες. Μετά χάνεις, αν δεν έχεις χάσει ήδη.

Μετά τιμής,
Ιωάννης Αιθεροβάμων

Δύο κεκέδες κάνουν διαγωνισμό για το ποιος θα αγοράσει πιο γρήγορα τσιγάρα από το περίπτερο. Το χρονόμετρο ξεκινά, πηγαίνει ο πρώτος και ζητάει "έ-ε-ε-ε-ε-ε-ε-να M-m-m-m-m-m-m-marlboro". Σκάει τα ψιλά στον πάγκο, το παίρνει και την κάνει. 12 δευτερόλεπτα

Ξεκινά ο δεύτερος και ακολουθεί ο εξής διάλογος :

- Έ-ε-ε-ε-ε-ενα Κ-κ-κ-κ-κ-κ-κ-κ-κ-κ-αμ-μ-μ-ελ"
- Σκληρό ή μαλακό?
- Μ-μ-μ-μ-μ-μ-μ-μ-μας γάμησες...

Πρόλογος (Θερμοδυναμικά Μαλάκες)

2008-06-24T06:35:00.000-07:00

Αγαπητέ αναγνώστα,

Σε σένα μιλάω, που βρέθηκες εδώ τυχαία, είτε κατόπιν προτροπής ενός φίλου. Νιώθω την ανάγκη να σου ξηγηθώ έναν πρόλογο (και όχι να σου τον πουλήσω, μη με παρεξηγείς). Ονομάζομαι Ιωάννης Αιθεροβάμων και αγαπώ ο,τι με κάνει να νιώθω όμορφα. Το ιστολόγιο αυτό (blog εις την Βαρβαρικήν) δεν έχει λόγο ύπαρξης. Ίσως βέβαια να αποκτήσει, αλλά πολύ φοβάμαι πως αν συμβεί αυτό, θα είναι ένας καλός λόγος να σας απολύσει το γλοιώδες αφεντικό σας. Χθες γνώρισα μία κυρία στο ταξί η οποία έχει 4 αφεντικά. Άσχετο, αλλά άντε και τον ένα να τον κάνεις καλά. Από και πέρα όμως η κατάσταση ξεφεύγει από τα πλαίσια της παρτούζας.

Εδώ λοιπόν θα μιλάμε (όλες μαζί) για balah, πολιτική, μουσική και γενικότερα οτιδήποτε μας γαμάει την αισθητική ή μας φτιάχνει τη διάθεση. Και αφού σου συστήθηκα (λέμε τώρα), επέτρεψέ μου να προχωρήσω.Θεσσαλονίκη : η, ουσιαστικό θηλυκού γένους. Ετεροθαλής αδελφή του Μεγάλου (σε όγκο?) Αλέκου. Όχι του Αλέκου Αράπη (ο οποίος έχει αφήσει μαλλί εδώ και καιρό), neither(Κωνσταντίνος, διοικητής του εκστρατευτικού σώματος Μικράς Ασίας, το 1919) του Αλέκου Αλεξανδράκη, o οποίος Αλέκος Αλεξανδράκης ουδεμία σχέση έχει με τον πάλαι ποτέ ένδοξο χασογκόλη που ακούει στο όνομα Αλέκος Αλεξανδρής.

Πόλη της Μακεδονίας (εδώ προσθέτεις ο,τι θέλεις) και συμπρωτεύουσα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Αλήθεια, υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο καταγεγραμμένη άλλη «συμπρωτεύουσα»? Αυτή η όμορφη πόλη γέννησε σπουδαίους ανθρώπους, όπως τον Δημοσθένη «με πήρε τηλέφωνο χθες ο παππούλης» Λιακόπουλο, τον Κυριάκο «υπάρχουν στοές, συνέλληνες» Βελόπουλο, τον Ανέστη «θα αλλάξουν τα πράγματα γύρω στο 2012» Κεραμυδά και τον νομάρχη της καρδιάς μας Παναγιώτη «είσαι του Διαόλου, κύριε Στρατούλη» Ψωμιάδη.

Από την άλλη, είναι άκρως λογικό η πολυτραγουδισμένη φτωχομάνα να γέννησε και κάποια μιάσματα, όπως τον Mustafa Kemal Ataturk, τον Γιώργο Στάμκο (ο οποίος κυκλοφορεί μία αναίσχυντη φυλλάδα με τίτλο «Ζενίθ»), τον Σκυλούμπα και τόσα άλλα ανθελληνικά στοιχεία. Οι ομάδες που κατέχουν τη μερίδα του λέοντος στα ποδοσφαιρικά δρώμενα της πόλης είναι ο BAOUG και ο Άρης. Αλήθεια, θυμάται κανείς σας την εκπομπή που παρουσίαζε ο Άρης Σταθάκης στον ΑΝΤ1?

Το μόνιμο παράπονο των κατοίκων αυτής της πόλης είναι πως η Αθήνα (με υποχθόνιες μεθόδους) δεν επιτρέπει στη Νύμφη του Θερμαϊκού να αναπτυχτεί. Όπου ανάπτυξη ισούται με ισόβιο πρωταθλητή στη Super League τον BAOUG. Αν θέλεις να σου μιλήσω λίγο σοβαρά, γιατί πιθανότατα να σου την έχω σπάσει αν είσαι λίιιιιιιγο πουριτανός, η πόλη αυτή πάσχει. Πάσχει από την ανεπάρκεια των τοπικών της αρχόντων, όπως και από την εσωστρέφεια στην οποία την οδηγούν οπισθοδρομικά μυαλά (και άνθρωποι). Λίγο με απασχολούν βέβαια αυτά, γιατί δεν είμαι από την Θεσσαλονίκη και ούτε είμαι διατεθειμένος να μπω στην διαδικασία να αλλάξω τα μυαλά κάποιου. Το προσπαθούσα παλαιότερα, αλλά κατάλαβα πως είναι σα να μιλάς στον τοίχο. Όπου Wall = Η πιο ειλικρινής και σπουδαία στιχουργική (και μουσική, σε μικρότερο βαθμό) κατάθεση του Roger Waters.

Θα ήθελα όμως, αγαπητέ αναγνώστα, να σταθώ λίγο σε ένα πρόβλημα το οποίο εγώ θεωρώ το μεγαλύτερο σ’ αυτή την πόλη : Το κυκλοφοριακό. Όλοι γνωρίζουμε πως το όνειρο του κάθε Έλληνα κάποτε ήταν ένα σπίτι και ένα αυτοκίνητο. Έλα όμως που εδώ και λίγα χρόνια η οικογένεια του μικροαστού θέλει 2 ή και 3 αυτοκίνητα. Η πρώτη απορία που μου έρχεται κατά νου είναι το πώς και πού βρίσκουν θέσεις parking. Πιάνομαι όμως μαλάκας, γιατί την απάντηση μου τη δίνουν τα διπλοπαρκαρισμένα. Τιμή και δόξα στους Πάνθηρες των Δρόμων, αλλά πολύ φοβάμαι πως παλεύουν μόνοι τους.

Όταν τυχόν ρωτήσεις ποτέ κάποιον γιατί δε χρησιμοποιεί τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, θα σου απαντήσει πως το λεωφορείο είναι αναξιόπιστο, και πως ο ΟΑΣΘ ξύνεται. Θα συμφωνήσω εν μέρει, αλλά και πάλι δεν λυπάμαι τον Θεσσαλονικιό, ο οποίος είχε τραμ και το ξήλωσε. Η πολιτεία μαλακίζεται. Αντί να δώσει κίνητρα στους οδηγούς να παρατήσουν μια για πάντα το Ι.Χ. τους, ανακοινώνει με χαρά τη δημιουργία ενός αισθητικού και περιβαλλοντικού εγκλήματος : Της υποθαλάσσιας. Αντί λοιπόν να μπουν διόδια στο κέντρο της πόλης (γιατί μόνο έτσι θα γίνει δουλειά), δίνουμε κι άλλο ζωτικό χώρο στους οδηγούς. Αχ αυτό το πολιτικό κόστος. Αν το συναντήσω πουθενά θα φάει πολλά μπουνίδια.

Γυρίζω στον ΟΑΣΘ. Το αστικό νομίζω πως είναι ο,τι καλύτερο υπάρχει σε αυτή την πόλη με αυτές τις (τριτοκοσμικές) κυκλοφοριακές συνθήκες. Βέβαια δε μας ξηγιέται πάντα καλά. Για παράδειγμα, φέτος απέκτησαν σχεδόν όλα του τα λεωφορεία κλιματισμό, γιατί μέχρι πέρυσι χρειαζόσουνα wireless ανεμιστήρα, σανδάλια και τρία λίτρα νερού για να επιβιώσεις σε μία διαδρομή τεσσάρων χιλιομέτρων.

Επίτηδες σε κράτησα τόση ώρα σε αγωνία φίλε αναγνώστη. Έφτασε η στιγμή που τόσο περίμενες : Θα μάθεις ποιοι είναι οι Θερμοδυναμικά Μαλάκες. Όπως τόνισα και πιο πάνω, σχεδόν όλα τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ έχουν πια κλιματισμό. Θερμοδυναμικά Μαλάκας ονομάζεται αυτός ο οποίος ενώ το air condition ξηγιέται full speed ahead, παραπονιέται πως κάνει ζέστη, ενώ δίπλα του υπάρχει ένα ανοιχτό παράθυρο το οποίο ο ίδιος με δυσκολία άνοιξε λίγη ώρα πριν. Αναρωτιέται λοιπόν ο φτωχός (πλην τίμιος) blogger : Πόσο δύσκολο είναι να αντιληφθεί κανείς πως σε ένα αστικό με 10 ανοιχτά παράθυρα η ζέστη θα είναι αφόρητη? Τονίζω και πάλι πως αυτό συμβαίνει ενώ το air condition λειτουργεί κανονικά!

Σαν Vendoozah, το blog έχει την τιμή και τη χαρά να κάνει μία πρόταση : Θεωρούμε επιτακτική ανάγκη τη δημιουργία Αστυνομίας Αισθητικής (κι ας μην τα πάμε καλά με τις δυνάμεις καταστολής). Με αυτό τον τρόπο χτυπάς το κακό στη ρίζα, και φροντίζεις να δώσεις ένα δεύτερο μεροκάματο στους κυρίους Μεταξόπουλο, Τριανταφυλλίδη και Χατζηστεφάνου.

Αυτά από μας. Μη χαίρεστε : Θα τα ξαναπούμε.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΘΗΒΑΙΟ

Μετά τιμής,
Ιωάννης Αιθεροβάμων

* Την υπεργαμάτη φωτογραφία που κοσμεί το άνω μέρος της σελίδας δημιούργησε η μικρή Ηρώ. Την ευχαριστούμε και υποσχόμαστε να την ξεπληρώσουμε σε πίτες σουβλάκι.

* Ο τίτλος "Θερμοδυναμικά Μαλάκες" είναι του Θάνου, ο οποίος είναι τρελός κιθαρωδός. Αν βρεθεί στο δρόμο σας, κεράστε τον μία εξάδα μπύρες και θα σας παίζει μουσική μέχρι την επόμενη μέρα.